LOGINShare
บทที่ 5
Latest chapter
เมื่อเธอเลือกเดินคนละเส้นทาง บทที่ 12
ด้วยความผูกพันในอดีต เมื่อเห็นดูสวี่อันอันที่เป็นแบบนี้ต่อให้ผมจะไม่ชอบเธอแล้ว แต่ก็อดถอนหายใจไม่ได้“สวี่อันอัน ก่อนหน้านี้ที่ฉันอยากเข้าจิงต้าก็เพราะเธอชอบ ที่ฉันชอบมาตลอดคือหนานต้าต่างหาก”“ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมถึงไม่สมัคร ก็เพราะฉันไม่อยากวิ่งตามรอยเท้าเธออีกแล้ว มันเหนื่อยเกินไป”“วันยื่นเลือกมหาลัย ฉันก็คิดจะบอกเธอแล้ว แต่เธอไม่เปิดโอกาสให้ฉันเอง”“หลังจากนั้นฉันก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นแล้ว”“และก็เพราะเธอเบี้ยวนัดฉัน ในใจก็เลยโกรธอยู่นิดหน่อย ก็เลยไม่ได้บอกเธอ”“แต่ตอนนี้ถือว่าหายกันแล้ว พรุ่งนี้ก็จะเปิดเทอมแล้ว เธอรีบกลับเมืองจิงไปเถอะ”ยิ่งผมพูด สีหน้าของสวี่อันอันก็ยิ่งซีดเผือดพอสิ้นเสียงคำสุดท้าย เธอก็โงนเงนทำท่าเหมือนจะล้มพับลงไป“ทำไมล่ะ ฉันกับซูเจ๋อไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย...คนที่ฉันชอบคือนายนะ”ผมยืนอึ้งภาพเรื่องราวต่าง ๆ ในอดีตแล่นผ่านเข้ามาในหัวสวี่อันอันชอบผมเหรอตอนแรกผมก็คิดว่าเธอชอบผม ถึงได้ไล่ผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้ผมไปให้พ้น และฉีกจดหมายรักที่ผู้ชายคนอื่นส่งให้เธอทิ้งแต่หลังจากนั้น ผมกลับไม่กล้าเชื่ออีกแล้ว“ที่ฉันไปสนิทสนมกับซูเจ๋อ ก็เพื่อจะกระตุ้
เมื่อเธอเลือกเดินคนละเส้นทาง บทที่ 11
วันออกเดินทาง สวี่อันอันที่ย้ายบ้านไปแล้วตั้งใจออกเดินทางล่วงหน้า ยอมอ้อมไกลมาที่บ้านของหยวนเหย่เพื่อรับเขาไปโรงเรียนด้วยกันแต่คนที่มาเปิดประตูกลับเป็นแม่ของหยวนเหย่เมื่อเห็นสวี่อันอัน แม่ของหยวนเหย่ก็รีบยื่นกระเป๋าเดินทางที่เขานำมาให้เมื่อวานส่งให้เธอ“อันอัน หนูมาพอดีเลย หยวนเหย่ฝากให้หนูน่ะ”สวี่อันอันพลันเย็นวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า ยืนอึ้งอยู่กับที่ ทำอะไรไม่ถูกแม่ของหยวนเหย่ย่อมรู้เรื่องราวต่าง ๆ ของทั้งสองคนตลอดสามปีที่ผ่านมาดีแต่เธอจะไปถือสากับเด็กก็ใช่ที่ โดยเฉพาะเมื่อเห็นสวี่อันอันเสียใจขนาดนี้เธอถอนหายใจ“หยวนเหย่สมัครเข้าหนานต้าน่ะ”“น้ากับพ่อของหยวนเหย่เป็นเพื่อนสนิทกับพ่อแม่ของหนู พวกหนูสองคนก็เติบโตมาด้วยกัน ไม่มีใครคิดเลยว่าพวกหนูจะเป็นแบบนี้”“แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ต่อไปพวกหนูก็ต่างคนต่างไปมีชีวิตที่ดีเถอะนะ”ข้างหูมีเสียงดังก้องสวี่อันอันไม่ได้ยื่นมือไปรับกระเป๋าเดินทางที่ส่งมาให้ กระทั่งกระเป๋าเดินทางของตัวเองก็ยังทิ้งไว้เธอวิ่งออกไปข้างนอกอย่างบ้าคลั่งเธอจะไปหนานต้า ไปตามหยวนเหย่กลับมา……ตอนที่ผมเดินทางมาถึงสนามบินมณฑลหนานเฉียวซินหรานกับเฉี
เมื่อเธอเลือกเดินคนละเส้นทาง บทที่ 10
ในตอนแรกได้ผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมทีเดียวตอนสวี่อันอันนั่งซ้อนท้ายรถซูเจ๋อมาถึงหน้าประตูโรงเรียน รอยยิ้มบนมุมปากของหยวนเหย่ก็หดหายไปหนึ่งส่วนทันทีคนอื่นอาจจะดูไม่ออก แต่สวี่อันอันสัมผัสได้ว่าหยวนเหย่ไม่พอใจเป็นเพื่อนกันมาหลายปีตั้งแต่เด็ก เธอรู้จักหยวนเหย่ดีเกินไปแต่พอมองท่าทางหงอยเหงาของหยวนเหย่ นอกจากความดีใจแล้ว สวี่อันอันก็ยังรู้สึกปวดใจอยู่บ้างดังนั้นวันนั้นตอนที่ซูเจ๋อขอช่องทางติดต่อจากเธอเธอไม่ได้ให้ไปตรง ๆ เพียงแต่หันไปถามหยวนเหย่ว่า“หยวนเหย่ เราสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก มีคนอื่นมาขอไอดีฉัน นายว่าฉันควรให้ไหม”เมื่อมองหยวนเหย่ที่หน้าแดงก่ำความรู้สึกพึงพอใจก็ผุดขึ้นมาในใจอย่างเป็นธรรมชาติ“แล้วแต่เธอ!”ทว่าหยวนเหย่กลับไม่ได้แสดงความเป็นเจ้าของและไม่ได้ห้ามไม่ให้เธอให้ แต่กลับหันหลังไปราวกับเลี่ยงไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดสวี่อันอันชะงักไปเล็กน้อยรู้ว่าหยวนเหย่หน้าบาง ก็เลยต้องกระตุ้นต่อไปเธอจึงแอดช่องทางติดต่อของซูเจ๋อไปบังเอิญที่ซูเจ๋อยังอยู่ห้องเดียวกันกับพวกเขาอีกดังนั้นในช่วงสามปีต่อมา สวี่อันอันจึงใช้ซูเจ๋อเป็นเครื่องมือกระตุ้นหยวนเหย่อย่างเป็นธร
เมื่อเธอเลือกเดินคนละเส้นทาง บทที่ 9
ไม่รู้ว่าประโยคไหนไปยั่วโมโหสวี่อันอันเข้าเธอโกรธจนหน้าแดงก่ำ“นายก็นับว่ารู้จักตัวเองดีนี่!”เธอทิ้งท้ายไว้แบบนั้นแล้วกระแทกประตูเดินจากไปทิ้งไว้เพียงกระเป๋าเดินทางที่บรรจุของขวัญอยู่เต็มผมมองพื้นที่ว่างในกระเป๋าเดินทาง แล้วคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอาของขวัญที่สวี่อันอันให้ผมมาตลอดหลายปีนี้ รวมถึงพวงกุญแจลูกบาสเกตบอลที่ผมมองว่าเป็นของรักของหวง และพกติดตัวไปด้วยทุกที่ ยัดใส่ลงไปในกระเป๋าเดินทางด้วยกันยัดจนแน่นเอี้ยด แทบจะใส่ไม่พอจากนั้นผมก็กำชับแม่ว่าพรุ่งนี้ตอนที่สวี่อันอันโทรหา ค่อยเอาของพวกนี้ไปส่งที่บ้านของเธอก่อนเอากระเป๋าเดินทางที่เตรียมไว้ตั้งนานแล้ว เดินออกจากบ้านไปก้าวขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่มณฑลหนานครั้งนี้ผมก็ยังคงมาถึงแบบฉิวเฉียดเหมือนเดิมแต่ยังดีที่จะไม่มีใครมาคอยเร่งให้ผมเร็วขึ้นอีกแล้วมีเพียงข้อความที่เฉียวซินหรานส่งมา[ไม่ต้องรีบเกินไปนะ ระวังความปลอดภัยด้วย ตกเครื่องก็ยังมีเที่ยวต่อไป มหาลัยก็อยู่ตรงนั้นไม่ได้มีขาหนีไปไหนได้หรอก ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เฉียวซูหลั่งยังไม่ตื่นเลย]ผมมองข้อความ มุมปากก็ค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มก่อนปิดเครื่อง ผมตอบเธอกล
เมื่อเธอเลือกเดินคนละเส้นทาง บทที่ 8
ใบหน้าของผมพลันแดงก่ำขึ้นมาโชคดีที่เสียงประกาศเรียกตรวจตั๋วดังขึ้น ผมตอบอืมคำหนึ่งแล้วรีบวิ่งหนีไปทันทีด้านหลังก็มีเสียงเฉียวซูหลั่งโวยวายใส่เฉียวซินหรานดังตามมาติด ๆตอนที่กลับมาถึงบ้าน เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งสัปดาห์ก็จะเปิดเทอมแล้วผมใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์นี้ซื้อของที่จำเป็น และทยอยไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมชั้นหลายคนที่จะไปเรียนต่อที่เมืองจิงเมื่อได้ยินว่าผมสมัครเข้าหนานต้าเพียงคนเดียวตอนแรกพวกเพื่อนร่วมชั้นก็ไม่เชื่อ จากนั้นก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น“หยวนเหย่ ฉันก็คิดว่านายอยู่ห่างจากพวกสวี่อันอันสักหน่อยก็ดีเหมือนกันนะ”“สองคนนั้น คนหนึ่งก็เอาชื่อเพื่อนมาบังหน้าเพื่อสร้างความสัมพันธ์คลุมเครือ ส่วนอีกคนก็เป็นผู้ชายแอ๊บใสซื่อ นายอยู่กับสองคนนั้นไปก็มีแต่จะยิ่งบั่นทอนตัวเองเปล่า ๆ”พอนึกถึงอดีตที่เคยถูกทั้งสองคนรังเกียจ จนรู้สึกกดดันและคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรดีเลยผมก็ยิ้มพลางยกแก้วขึ้น“นั่นสิ ต่อไปมันจะต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ แน่”หลังจากบอกลาเพื่อนสนิทแล้วไม่นานก็ถึงวันก่อนเปิดเทอมวันนี้ตอนที่ผมกำลังตรวจดูสิ่งของและเตรียมตัวจะออกเดินทางจู่ ๆ เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นพอผลักปร
เมื่อเธอเลือกเดินคนละเส้นทาง บทที่ 7
เมื่อมีสองพี่น้องตระกูลเฉียวคอยเป็นเพื่อนร่วมทางอีกสี่แห่งที่เหลือ ผมจึงใช้เวลาได้อย่างมีความสุขเป็นพิเศษและก็เป็นอย่างที่สองพี่น้องได้รับปากเอาไว้ ตลอดช่วงปิดเทอมฤดูร้อนกับภูเขาทั้งห้าลูกพวกเขาไม่เคยเร่งรัดผมเลยแม้แต่ครั้งเดียวตอนปีนเขา พอผมเพิ่งจะรู้สึกเหนื่อย ทั้งสองคนก็ส่งเสียงโวยวายขึ้นมาว่า“เหนื่อยเกินไปแล้ว รีบพักสักหน่อยเถอะ”ตอนสั่งอาหาร ผมดูเมนูช้า พวกเขาก็ไม่รีบร้อนเพราะพวกเขาต้องดูเมนูไปพร้อมกับดูรีวิว สุดท้ายก็มาปรึกษากับผมว่าพวกเราจะกินอะไรกันดีเมื่อพบว่ามือของผมมีผื่นขึ้นทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรออกมาตรง ๆ เพียงแต่ในช่วงเวลานั้น บนโต๊ะไม่เคยมีอาหารที่ผมต้องงดโผล่มาให้เห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียวสองพี่น้องใส่ใจกันมากเกินไปแล้วถึงขั้นว่าตอนผมเลื่อนดูโซเชียลแล้วเห็นรูปคู่ของซูเจ๋อกับสวี่อันอันอยู่บ่อย ๆ ผมก็ไม่รู้สึกอ้างว้างเลยตอนเห็นซูเจ๋อส่งข้อความมาโอ้อวดผมเหมือนอย่างเคยผมก็สามารถทำเป็นมองไม่เห็นได้แม้กระทั่งสวี่อันอันที่มักจะโพสต์รูปของเล่นชิ้นเล็ก ๆ ที่ผมชอบลงโซเชียลอยู่บ่อย ๆ พร้อมกับเขียนแคปชันว่า[ของขวัญที่ซื้อมาฝากใครบางคน +1 อีกแล้ว]ภายในใจข
You May Also Like
จากกันแล้วไม่มีวันหวนคืน
กัมมี่6.1K viewsเจ็ดปีที่เคียงข้าง สุดท้ายก็สูญเปล่า
ซานซาน13.3K viewsรักเรานั้นร่วงโรย
หลางเทียนเป๋ายุ๋น17.5K viewsดวงจันทราไม่เคยวิ่งมาหาฉันเลย
เส้นหมี่บินไม่ได้6.3K viewsยิ่งรักเท่าไร ยิ่งเจ็บเท่านั้น
จนกว่าจะผ่านพ้น850 viewsไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา
ชาชา2.7K viewsพวกเขายกห้องของฉันให้ลูกสาวคนโปรด
เฮลิโอโทรป1.5K viewsสามีแกะกุ้งสามตัวให้นักขายแชมป์ ฉันเลือกหย่า
หรูซื่อ1.1K views
