ข้ามมิติมาส่งเสบียงในยุคโบราณที่แห้งแล้ง のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“นั่นหมายความว่าคนพวกนั้นถูกหมายหัวแล้วหรอ?” เซี่ยหลินคีบปลาต้มผักกาดดองเข้าปากพร้อมถามอย่างตื่นเต้น“อืม จริงๆก็มีหลักฐานแล้วหล่ะแต่อยากให้ดิ้นไม่หลุดติดคุกสัก100ปี” เธอพูดเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ จนเพื่อนสาวหัวเราะร่า“แอบบโหดนะเนี่ย ทีนี้ฉันก็ไปอิตาลี่ได้อย่างสบายใจแต่ว่า…แกแน่ใจหรอว่าจะไม่ไปกับฉัน” เธอกับเซี่ยหลินโตมาด้วยกัน ผ่านความทุกข์ยากมาด้วยกัน ฉะนั้นความคิดจึงไปในทิศทางเดียวกัน เซี่ยหลินเป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่ตายก่อนพ่อแม่เธอครึ่งปี เรียกว่าคุณปู่หลี่เอ็นดูเด็กทั้งคู่มากๆ“ฉันพอจะมีที่ปลอดภัยให้หลบอยู่บ้าง นานวันเข้าไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเจอแกไหม แต่ว่าเซี่ยหลิน…“ มือบางดันซองจดหมายแผ่นบางไปตรงหน้าเพื่อนสนิท”ในนี้คือค่าตอบแทนที่แกช่วยให้บริษัทฉันรุ่งเรืองและมิตภาพตลอด20ปีที่ผ่านมา ขอบคุณนะ“ เพื่อนสนิทได้ยินคำพูดแปลกๆรีบเปิดดูด้านในพบเช็คมูลค่า20ล้านหยวน มันเยอะจนเธอไม่ต้องทำงานเลยก็ยังได้”เยี่ยเยี่ยแกคิดจะทำอะไร ให้เงินต้องมากมายขนาดนี้แกคิดว่าจะไม่เจอฉันอีกแล้วงั้นหรอ?“ เฉวียนเยี่ยฉีกยิ้มก่อนจะส่ายหน้า”เซี่ยหลิน มีความลับนึงที่คุณปู่เก็บไว้ให้ฉัน คือว่า…ที่ทำงานคุณปู่มี

คนค้าขายได้กำไลนิดหน่อยก็ดีใจ นี่ยังได้เพิ่มและเป็นสินค้าล็อตใหญ่นับว่าโชคดีที่สุดรีบรับกระดาษอีกแผ่นที่เธอยื่นให้มาตรวจทานทันที“น้ำมันพืช100ลัง เกลือ200กระสอบ น้ำตาล100กระสอบ ผงปรุงรส100ลัง น้ำมันเห็ดหอม100ลัง เต้าเจี้ยว100ลัง ถั่วเหลือง200จิน ถั่วเขียว200จิน ถั่วดำ200จิน พริกป่น100จิน พริกไทย50ลัง น้ำซุปชาบูสำเร็จรูป100ลัง น้ำซุปหม่าหล่าสำเร็จรูป100ลัง ข้าวเหนียว500จิน โอ้ววว ได้ๆจะจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย” เมื่อจ่ายค่ามัดจำและรับบิลซื้อของเรียบร้อย เธอเดินทางต่อไปที่ตลาดปลาทันที“กุ้ง ปลาหมึก ปลาเก๋า ปลากระพง หอยเป่าหื้อ หอยเชลล์ หูฉลาม ปลาทู อย่างละ500จิน!!“ คนขายที่รับกระดาษมาตกใจจนห่อปาก“อะ เอาไปขายหรือจ้ะ””ใช่ค่ะ มีพันธุ์ปลายขายด้วยไหมคะ“”มีจ้ะ มีหลายอย่างมาดูๆ รับเยอะลดให้ได้อีก“”ขอเป็นพันธ์ลูกปลาทับทิม ลูกปลาดุก ลูกปลานินเพิ่มอย่างละ2000ตัว เอาที่แข็งแรงที่สุด ลูกกุ้งด้วยนะคะ พร้อมจ่ายเงินเพิ่มหากส่งได้ภายในวันนี้“ เธอเลือกจะซื้อของสดไปเพราะในมิติเก็บได้และยังคงความสดใหม่“เอาต้นส้ม ต้นมะม่วง ต้นพีช ต้นแอปเปิ้ล ต้นองุ่น ต้นลิ้นจี่ ต้นมังคุด ต้นยาง ต้นปาล์ม สนหอม ต้นโมก ต้นบ

หลินเยว่พูดไม่ออก เธอเคยคิดว่าความเย้อหยิ่งของหลานสามีคงแกล้งได้บ่อยและเจ้าตัวคงทำได้แค่เดินหนีเพราะลำคาญ“เฉวียนเยี่ยแกตบแม่ฉัน!!” ฝ่ามือของชุนหลานที่พุ่งเข้ามาไม่ทันได้ปะทะหน้าเธอ กลับถูกชายชุดดำ3-4คนวิ่งเข้ามาก่อนจะจับลูกพี่ลูกน้องของเธอล็อคเอาไว้จนแน่น“คุณหนูเป็นอะไรไหมคับ”ชายคนหนึ่งที่เป็นหัวหน้ารีบวิ่งเข้ามาดู เฉวียนเยี่ยส่ายหน้าก่อนจะมองคนที่กรีดร้องโวยวายด้วยสายตาแห่งความเกลียดชัง“ชุนหลานแกคิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาแกอยู่หนือฉันเพราะเป็นหลานสาวคนโตงั้นหรอ ฉันจะบอกอะไรแกให้เอาบุญ…”มือเล็กๆบีบปากชุนหลานแน่น“แกมันอยู่ต่ำกว่าฉันจนเห็นแกเป็นแค่ไรฝุ่น ชีวิตที่เอาตัวเองไปเป็นอีตัวของเสี่ยแก่เพื่อให้มีทุกอย่างเหนือฉันมันสกปรกสิ้นดี” คำพูดนั้นเธอตั้งใจพูดให้ดังจนคนรอบข้างหันมามอง“เมื่อไหร่แกจะปรับปรุงตัวเอง เมื่อไหร่จะรู้สักทีหล่ะว่าประธานฟู่หลงมีภรรยาแล้ว แกนอนกับเขาแลกรถราคาไม่กี่ล้านมันดีแล้วหรอ” มือถือของหลายคนยกขึ้นมาถ่ายทอดสด และนั่นแหละคือสิ่งที่เธอต้องการ“อีบ้า!!แกหยุดพูดเดี๋ยวนี้” ชุนหลานแทบเป็นบ้าแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะโดนจับตัวเอาไว้ ดิ้นก็ไม่หลุด“ฉันแค่พูดความจริง แต่ว่

ฝ่ามือหนายกขึ้นมาเท้าคางมองนางที่อธิบายส่วนต่างๆของตลาด และยังเสนอที่จะให้เครื่องประดับลวดลายใหม่ที่นางวาดมานับ100แบบ ไหนจะรองเท้าลายปักที่ควรค่าแก่การเอาไปขายให้ราชวงศ์นั่นอีก ทุกอย่างที่นางทำมีแบบแผนที่รองรับและมีประโยชน์แก่ชาวบ้านจริงๆ“เจ้าเหนื่อยหรือยัง” คนที่ยกน้ำชาขึ้นจิบส่ายหัว“ข้าตั้งใจมากินอาหารเช้ากับท่าน” พูดจบก็ขออาหารจากมิติ วันนี้เลือกเป็นหมั่นโถวและขาหมู ของหวานเป็นน้ำแข็งไสถ้วยเล็ก“ท่านกินเยอะหน่อย ข้าเห็นงานที่ท่านหอบมามากมายทีเดียว” นางไม่ได้ถามว่าหนังสือราชการที่เขานำมาจากเมืองหลวงเกี่ยวกับอะไรแต่คิดว่าสำคัญ ตอนนี้มันกองอยู่ในห้องทำงานจนแทบเป็นภูเขา“ส่วนใหญ่เป็นการฝึกทหารที่อีกหน่อยที่นี่จะที่ฝึกกองกำลังเพิ่ม” นางกัดหมั่นโถวคำโตก่อนจะเบิกตากว้างขยับเข้าไปใกล้ชิดเขาก่อนกระซิบ“ท่านจะซ่องสุมกำลังพลจริงๆหรือ?” เขายกยิ้มและพยักหน้า“หากในใต้หล้านี้ใครจะไว้ใจไม่ได้ก็คงเป็นเสิ่นอ๋อง เขาสั่งให้ข้าเกณฑ์ชายฉกรรณ์เพื่อฝึกรบ และจะส่งคนมาฝึกเรื่อยๆ” เขาพูดพร้อมกินอาหารไปด้วยเหมือนไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรแต่สำหรับเฉวียนเยี่ยนั้นนี่มันกำลังก่อกบฏชัดๆ“จ้งหลินท่านเห็นด้วยกับเขา

“เพราะมีท่านเป็นที่คุ้มแดดคุ้มฝนให้ข้าด้วยต่างหาก” ต้าตงในตอนนี้แทบไม่เหลือร่องรอยของซากปรักหักพัง ไม่มีเสียงร้องโอดโอยด้วยความอดอยาก จากน้ำแห้งขอดที่แม้แต่ปลาตัวน้อยยังตาย บัดนี้ทุกห้วยหนองคลองบึงเต็มไปด้วยสัตว์น้ำเล็กๆน้อยๆจากหมู่บ้านที่เงียบสงบค่ำมาแทยไม่ตื่นรู้ใดๆ กลับกลายเป็นสว่างไสวทุกประตูบ้าน ทหารเฝ้ายามมีเสื้อผ้าอุ่นใส่ยามค่ำคืน ค่ายทหารที่เหลือทหารไม่กี่ร้อยตอนนี้กองทัพเริ่มโตขึ้นจากคนที่รัชทายาทส่งมา มีอาวุธเป็นเหล็กน้ำดีที่นางหอบข้ามมิติให้ฝึกฝนทุกวันระหว่างรอพืชผลเติบโต ข้าวสารในถังของทุกบ้านไม่เคยน้อยกว่า1จิน ชาวบ้านทำงานแลกข้าว สร้างหออักษรที่ใหญ่และครบคัน รอเพียงอาจารย์จากเมืองหลวงมาสอนเท่านั้น อีกทั้งโรงหมอก็ใหญ่โตพอจะช่วยชีวิตคนได้อีกหลายร้อยคน“พรุ่งนี้เปิดตลาดวันแรก ชาวบ้านรอให้ท่านไปเปิดป้าย” นางซุกตัวในอ้อมกอดยามลมหนาวปะทะเข้ามา กลิ่นรวงข้าวที่เริ่มเหลืองโชยมาตามลมให้ความสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก“หลังจากเปิดป้ายตลาด ข้าจะไปนั่งเป็นคนนำโชคให้เจ้าที่ร้านขายเครื่องปรุงของเจ้า“ ฝ่ามือหนาจับมือนางไปรับกระดาษบางที่เขายัดใส่มือนาง ก่อนที่เฉวียนเยี่ยจะค่อยๆไล่สายตาอ่านทีละ