جميع فصول : الفصل -الفصل 20

The Truth UnfoldsTahimik ang biyahe papunta sa ospital.Nakaupo ako sa passenger seat, nakatingin sa bintana. Ang mga ilaw ng lungsod ay dumadaan sa mga mata ko—malabo, mabilis, parang mga alaala na hindi ko kayang hawakan.Naririnig ko ang hininga ni Lucas. Tahimik lang siya. Naghihintay. Hindi nagmamadali. Hindi nagtatanong.Ngunit alam ko—kailangan ko nang magsalita. Kailangan ko nang sabihin ang lahat."Lucas," simulang sabi ko, hindi inaalis ang tingin sa bintana."Mm?" sagot niya."Si Marcus," sabi ko. "Naging parte siya ng plano ni Richard Velez."Naramdaman ko ang pagbagal ng sasakyan. Tumingin siya sa akin saglit, ngunit hindi nagsalita. Hinihintay niya akong magpatuloy."Noong una," sabi ko, "hindi niya alam. Sinabihan siya ni Richard na lapitan ako. Alagaan ako. Protektahan ako. Hindi niya alam kung bakit. Sinunod lang niya.""Bakit?" tanong ni Lucas, mahina ang boses."Dahil may utang ang pamilya ni Marcus kay Richard," sabi ko. "Hindi ko alam ang detalye. Ngunit iyon ang

— The Mother's SecretDalawang oras na ang lumipas mula nang umalis si Lucas.Nakaupo ako sa tabi ng kama ni Zian, hindi mapakali. Paulit-ulit kong tinitignan ang telepono ko. Walang mensahe. Walang tawag. Tahimik.Si Marcus ay nakaupo sa sulok ng kwarto. Hindi rin siya nagsasalita. Tumingin lang siya sa akin paminsan-minsan, parang gustong magsalita pero hindi alam kung paano."Marcus," sabi ko, hindi inaalis ang tingin sa telepono."Mm?""Bakit hindi mo sinabi sa akin agad?" tanong ko. "Tungkol sa tatay ni Lucas. Tungkol kay Richard. Bakit hindi mo sinabi?"Tumigil siya. Huminga nang malalim."Natakot ako," sabi niya. "Natakot ako na kapag nalaman mo, mapapahamak ka. Mapapahamak si Zian.""At ngayon?" tanong ko. "Hindi ka na natatakot?"Tumingin siya sa akin. "Natatakot pa rin," sabi niya. "Ngunit hindi ko na kayang itago."Tumigil ako. Tumingin ako sa kanya."Marcus," sabi ko. "May alam ka pa bang hindi mo sinasabi sa akin?"Natigilan siya. Nakita ko ang pag-aalinlangan sa mata niy

— AlexandraNanatili kaming nakatayo sa gitna ng warehouse. Walang gumagalaw. Walang nagsasalita.Si Alexandra. Nakatayo siya sa harap namin—matangkad, maganda, puno ng kumpiyansa. Ang mukha niya ay pamilyar. Hindi dahil nakita ko na siya. Kundi dahil kamukha niya si Sophia. Ngunit may iba sa kanya. Mas malamig ang mga mata. Mas matalim ang ngiti."Alexandra," sabi ni Lucas, mahina ang boses. "Kapatid mo?"Tumingin si Sophia sa kanya. "Oo," sabi niya. "Kapatid ko. Hindi mo alam, 'di ba?"Tumingin si Lucas kay Richard. "Ano'ng ibig sabihin nito?"Ngumiti si Richard. "Ang ibig sabihin," sabi niya, "ay hindi lang si Sophia ang ipinadala ko. Si Alexandra ang tunay kong sandata."Tumingin si Alexandra sa amin. "Hello, Lucas," sabi niya. "Narinig ko ang lahat tungkol sa'yo. Ikaw pala ang lalaking sumira sa pamilya namin.""Hindi ako ang sumira sa pamilya niyo," sabi ni Lucas, matigas ang boses."Hindi ba?" tanong ni Alexandra. Lumapit siya sa amin. "Ang tatay mo ang sumira sa pamilya namin.

— The WarningIsang linggo na ang lumipas mula nang operasyon ni Zian.Maayos ang paggaling niya. Bawat araw, lumalakas siya. Bawat araw, bumabalik ang kulay ng mukha niya. Bawat araw, bumabalik ang ngiti niya.Nakaupo ako sa tabi ng kama niya, hawak ang maliit niyang kamay. Gising siya ngayon. Nakangiti siya habang tinitingnan ang mga laruan na binili ni Lucas."Mommy," sabi niya. "Pwede ba akong maglaro sa labas?""Hindi pa, anak," sabi ko. "Kailangan mo pang magpahinga."Tumingin siya sa akin. "Pero okay na ako, Mommy. Promise."Ngumiti ako. "Alam ko, anak. Pero sundin natin ang doktor, ha?"Tumango siya. "Okay, Mommy."Hinaplos ko ang buhok niya. Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang isang bagay na matagal ko nang hindi naramdaman—kapayapaan. Tunay na kapayapaan.Ngunit hindi nagtagal ang kapayapaan.Bumukas ang pinto. Pumasok si Lucas. Ang mukha niya ay seryoso. Mas seryoso kaysa dati."Zarie," sabi niya. "Kailangan nating mag-usap."Natigilan ako. "Ano'ng nangyari?"Tumingin siya

— The ConfrontationHindi ako nakatulog buong gabi.Nakaupo ako sa sofa, hawak ang mga dokumento. Paulit-ulit kong binabasa ang mga salita. "Ang pumatay ay si Marcus Vance." Hindi ko maalis sa isip ko. Hindi ko matanggap.Si Marcus. Ang lalaking tumulong sa akin noong wala akong ibang matakbuhan. Ang lalaking nag-alaga kay Zian. Ang lalaking naging kaibigan ko. Siya ba talaga ang pumatay sa tatay ni Lucas?Tumingin ako kay Lucas. Nakaupo siya sa kabilang side ng sofa. Tahimik. Ang mukha niya ay puno ng pag-iisip."Lucas," sabi ko.Tumingin siya sa akin. "Ano?""Ano'ng iniisip mo?"Tumigil siya. Huminga nang malalim."Hindi ko alam," sabi niya. "Hindi ko alam kung ano ang iisipin ko.""Kapatid mo siya," sabi ko. "Kilala mo siya.""Oo," sabi niya. "Ngunit hindi ko alam kung gaano ko siya kakilala."Tumigil ako. Tumingin ako sa mga dokumento."Lucas," sabi ko. "May isang bagay na hindi ko maintindihan.""Ano?""Bakit may nagpadala ng mga dokumentong ito?" tanong ko. "Bakit ngayon? Bakit