Todos los capítulos de โลกทั้งใบของยัยวิศวะ: Capítulo 61 - Capítulo 70

หลังจากอิ่มจนพุงกางจากชาบูมื้อใหญ่ ทั้งคู่ก็พากันเดินทอดน่องเพื่อย่อยอาหารภายในห้างสรรพสินค้า บรรยากาศยามค่ำคืนที่แสนผ่อนคลายทำให้บัวอดไม่ได้ที่จะนึกถึงวันสำคัญที่กำลังจะมาถึง บัวเดินจับมือกับคนตัวสูงพลางเอ่ยถามด้วยความใส่ใจ "พี่เวย์คะ... อีกสองวันก็จะวันเกิดพี่แล้วนะ พี่อยากไปเที่ยวที่ไหนไหมคะ? หรืออยากได้ของขวัญอะไร หรืออยากไปไหนเป็นพิเศษรึเปล่า บอกบัวมาได้เลยนะ บัวจัดให้เต็มที่ค่ะ" เวย์ได้ยินคำถามนั้นถึงกับชะงักกึกไปครู่หนึ่ง เขาหยุดเดินแล้วหันมามองคนตัวเล็กด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เพราะไม่คิดว่าบัวจะใส่ใจจำรายละเอียดวันเกิดของเขาได้แม่นยำขนาดนี้ "บัว..." เวย์เรียกชื่อคนข้างกายเสียงแผ่ว ก่อนจะเอ่ยถามออกไปตามตรงด้วยความแปลกใจผสมความตื้นตัน "บัวรู้วันเกิดพี่ด้วยเหรอครับ?" บัวที่เห็นท่าทางอึ้งๆ ของพี่เวย์ก็ยิ้มออกมาจนตาหยี เธอหยุดเดินแล้วยืนหันหน้าเข้าหาเขา ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสดใส "รู้สิคะ! เรื่องของพี่เวย์น่ะ บัวจำได้หมดทุกเรื่องนั่นแหละ แล้ววันเกิดของพี่คิดหรอคะว่าบัวจะพลาดวันสำคัญแบบนี้ไปได้?" เวย์มองรอยยิ้มหวานของคนตรงหน้าแล้วใจกระตุกวูบ ความรู้สึกอบอุ่นแล่นพล่าน

"ขอกอดแบบนี้ก่อนนะครับ..." เวย์กระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความกวนหรือแกล้งเหมือนตอนแรก แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความโหยหาและอ้อนอย่างที่เขาไม่ค่อยได้แสดงให้ใครเห็นบ่อยนัก มือหนาที่กอดเอวเธอไว้ยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด คล้ายกับอยากจะเก็บเกี่ยวช่วงเวลาแสนพิเศษนี้ให้ได้นานที่สุดบัวได้ยินแบบนั้นก็ใจอ่อนยวบ เธอค่อยๆ ผ่อนลมหายใจที่กลั้นไว้ พร้อมกับเอนศีรษะซบลงบนไหล่ของเวย์อย่างยอมจำนน บรรยากาศเงียบเชียบในยามเช้าภายในคอนโดหรูดูจะอบอุ่นขึ้นเป็นกองเมื่อคนสองคนโอบกอดกันไว้เช่นนี้ ทั้งคู่กอดกันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ราวกับอยากจะหยุดเวลาไว้เพียงแค่นี้ เพื่อซึมซับความอบอุ่นนี้เอาไว้ จนกระทั่งบัวเริ่มขยับตัวเล็กน้อย เธอผละออกจากการซบไหล่แกร่งมาสบตาคมที่มองลงมาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเผยรอยยิ้มหวานที่ทำให้หัวใจของเวย์กระตุกวูบ"พี่เวย์คะ..." บัวเรียกเสียงนุ่ม "บัวมีของขวัญมาให้ พี่เวย์ด้วยนะคะ แต่พี่ต้องหลับตาก่อนห้ามแอบลืมตาดูเด็ดขาดเลยนะ"เวย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสงสัย แม้จะอยากรู้ใจจะขาดว่าของขวัญชิ้นนั้นคืออะไร แต่เขาก็ยอมทำตามคำสั่งของ 'ยัยตัวแสบ' อย่างว่าง่าย "โอเคครับ... หลับตาก

เวย์ไม่ได้รีบร้อนที่จะทำอะไรต่อในทันที เขากลับจ้องมองผิวเนียนละเอียดนั้นด้วยสายตาร้อนแรงราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ก่อนจะเลื่อนมือหนาไปสัมผัสที่หน้าท้องแบนราบ ลากไล้ปลายนิ้วผ่านความนุ่มนิ่มนั้นอย่างถือสิทธิ์ บัวทำได้เพียงนอนหอบหายใจกระเส่า แผ่นหลังแอ่นขึ้นตามสัญชาตญาณทันทีที่มือหนาของเขาสัมผัสเข้ากับผิวเนื้อที่กำลังร้อนผ่าวด้วยแรงปรารถนา ความร้อนจากฝ่ามือเขายิ่งกระตุ้นให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปถึงทรวงอก เวย์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองเนินอกอวบอิ่มที่เอ่อล้นออกมาจากบราสีอ่อนเบื้องหน้า ลมหายใจของเขาขาดห้วงและคอแห้งผาดลงทันที เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ายัยตัวแสบของเขาจะซ่อนเรือนร่างที่เย้ายวนเกินคาดคิดเอาไว้ได้ถึงเพียงนี้ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความตื่นตะลึงในความซ่อนรูปของหญิงสาวทำให้อารมณ์ดิบเถื่อนที่พยายามกดทับไว้แทบจะระเบิดออกมา เวย์โน้มใบหน้าลงไปใกล้จนชิดเนินอกคู่นั้น จมูกโด่งกดลงสูดดมความหอมกรุ่นที่แผ่ออกมาจากผิวเนื้อ ก่อนจะพึมพำเสียงแหบพร่าด้วยความอดกลั้นที่พังทลายลง มือหนาช้อนไปด้านหลังและปลดตะขอบราสีสวยออกทันทีเพียงปลายนิ้วสัมผัส บราตัวจิ๋วหลุดออกเผยให้

ห้องนอนที่เคยเงียบสงัดบัดนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความต้องการที่เข้มข้นจนแทบจะหายใจไม่ออก เวย์ไม่ได้ปล่อยให้บัวได้พักหายใจนานอย่างที่เธอคิด มือหนาที่เปื้อนคราบน้ำหวานจากบทรักเมื่อครู่เลื่อนขึ้นมาเชยคางมนให้สบตา"พี่บอกแล้วไงครับ... ว่าหลังจากนี้มันคือของจริง"เวย์จัดการรูดรั้งแก่นกายขนาดใหญ่โตของตนจนเห็นหัวสีชมพูระเรื่อที่มีน้ำใสเคลือบปริ่มออกมา บัวที่นอนอยู่ใต้ร่างถึงกับเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นความใหญ่โตที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน ภาพเบื้องหน้าทำให้เธอสั่นสะท้านด้วยความหวั่นใจจนเผลอพึมพำออกมาเบาๆ ด้วยเสียงที่สั่นพร่า"ยะ... ใหญ่จัง... พี่เวย์มันจะเข้ามาได้หรอคะ..."คำถามซื่อๆ ที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นจากปากเล็กๆ ของเธอยิ่งกระตุ้นให้เวย์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ เขาโน้มตัวลงมาประชิด กดจูบหนักๆ ที่ปลายจมูกรั้นของเธอพลางเค้นเสียงต่ำพร่า "แค่ค่อยๆ ให้มันปรับตัว เดี๋ยวหนูก็จะรู้เองว่ามันไม่ได้ใหญ่เกินไปสำหรับหนูหรอก... เพราะพี่จะทำให้หนูกลืนกินมันเข้าไปจนหมดเอง" คำพูดล่อลวงของเขาทำให้ร่างบางที่สั่นสะท้านอยู่แล้วยิ่งเกร็งตัวแน่นกว่าเดิม บัวหลับตาลงรับสัมผัสที่กำลังรุกคืบเข้ามาอย่างช้าๆ เธอทำไ

เขาทั้งกระแทกและบดขยี้ตัวตนเข้าหาเธออย่างหิวกระหาย ราวกับต้องการจะตอกย้ำความเป็นเจ้าของลงไปในทุกอณูของร่างกายเธอให้ลึกซึ้งที่สุดเท่าที่จะทำได้ เวย์หยุดจังหวะที่โหมกระหน่ำลงเพียงครู่เพื่อดึงสติที่พร่าเลือนของบัวกลับมา เขาสอดแทรกตัวตนแช่ไว้ข้างในอย่างนั้น ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความอดกลั้นที่ใกล้จะระเบิดเต็มที"ครางออกมาดังๆ เลยครับบัว..." เวย์สั่งเสียงต่ำอย่างเอาแต่ใจ "ครางชื่อพี่ดังๆ ให้พี่ได้ยินชัดๆ แล้วบอกพี่มา... ว่าบัวเป็นของใคร" ความเงียบงันที่เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีทำให้บัวรู้สึกโหวงเหวี่ยง แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ทวงถาม เขาก็จัดการลงโทษคนปากแข็งทันที! เวย์ดึงแก่นกายแกร่งออกมาจนเกือบสุดทาง ก่อนจะกระแทกสวนกลับเข้าไปอย่างหนักหน่วงและรวดเดียวจนมิดด้าม!"อ๊ะ! อ๊างงง... พี่เวย์! บัว... บัวเป็นของพี่... อื้อออ! บัวเป็นของพี่คนเดียว!"บัวหวีดร้องออกมาอย่างสุดกลั้น ร่างกายสั่นสะท้านกับแรงกระแทกที่ราวกับจะฝังลึกถึงมดลูก เวย์พึงพอใจอย่างที่สุดกับคำตอบนั้น เขากระแทกกายเข้าออกอย่างรัวเร็วและไร้ความปราณี ดั่งจะทำโทษที่เธอชักช้าและทำเอาเขาสติแทบหลุด