All Chapters of โลกทั้งใบของยัยวิศวะ: Chapter 51 - Chapter 60

บัวอมยิ้มแก้มใส เธอหันไปมองเพื่อนสาวคนสนิทด้วยสายตาเป็นประกายมีความสุขปนทะเล้น "ก็... ดีมากเลยแก ฉันเองก็ไม่เคยคิดเลยว่าพี่เวย์เขาจะดีกับฉันขนาดนี้ ทั้งดูแล ทั้งใส่ใจ... บางทีมันก็รู้สึกดีจนฉันคิดว่าตัวเองกำลังฝันไปเลยอะ" วาฬที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ก็รีบโพล่งขึ้นมาทันที "แหม! ไม่ใช่แค่ดีธรรมดานะจ๊ะ แต่พี่เวย์น่ะเปลี่ยนไปเลย! กำแพงน้ำแข็งของพี่ชายฉันน่ะพังทลายลงมาได้เพราะยัยบัวคนเดียวนี่แหละ พ่อแม่ฉันน่ะดีใจกันแทบแย่ที่พี่เวย์ยอมเปิดใจให้กับใครสักคน... และคนคนนั้นก็ดันเป็นแกนี่แหละบัว!" บัวได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่นั่งฟังเงียบๆ พร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข ความรู้สึกตื้นตันในใจมันบรรยายไม่ถูกเลยจริงๆ แต่ทว่า... ความซึ้งก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อมีนเพื่อนสาวจอมกะล่อนรีบเสริมทับขึ้นมาทันที "ดีใจอะไรกันล่ะจ๊ะทุกคน! ถ้าไม่ใช่เพราะแผนการอันชาญฉลาดของฉัน... ยัยบัวจะรวบหัวรวบหางพี่เวย์ได้แบบเนียนๆ จนเขาหลงหัวปักหัวปำขนาดนี้ได้ที่ไหนล่ะ!" "ยัยมีน!!" บัวหันไปค้อนใส่เพื่อนสนิททันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนที่ดังลั่นไปทั่วบริเวณ เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน บรรยากาศหน้าคณะดูคึกคักเป็นพิเศษ บัวยื

เขามองดูตัวเองในกระจกเงาอีกครั้งก่อนจะหยิบชุดสำหรับงานเลี้ยงคืนนี้ออกมาเตรียมไว้ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อนึกถึงคนตัวเล็กที่อยู่ห้องข้างๆ เวย์อดไม่ได้ที่จะคิดว่าการได้มาเตรียมตัวอยู่ที่นี่... ได้มาอาบน้ำที่นี่ มันให้ความรู้สึกพิเศษมากกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก และพิเศษกว่าทุกๆครั้งที่เขาได้มาที่แห่งนี้เขาทอดสายตามองภาพสะท้อนในกระจกด้วยแววตาที่อ่อนแสงลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในใจของเขากำลังทบทวนความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่แสนสดใสอย่างใบบัว จะก้าวเข้ามานั่งอยู่ในใจเขาได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในอกทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่า หากเป็นคนอื่นคงไม่มีใครสามารถทำให้กำแพงที่เขาเคยสร้างไว้พังทลายลงได้อีกครั้งเวย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกทึ่งในโชคชะตา หัวใจที่เคยตายด้าน เงียบเหงา และเย็นชาไปแล้วอย่างเขานึกไม่ถึงเลยว่า วันหนึ่งมันจะกลับมาเต้นเป็นจังหวะที่รัวแรงและมีชีวิตชีวาได้อีกครั้งเพียงเพราะมีใครบางคนก้าวเข้ามา... และคนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นบัว คนที่เขาสัญญาว่าจะดูแลให้ดีที่สุดทว่ารอยยิ้มนั้นก็ค่อยๆ จางลงไป เ

ภายในโถงจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมใจกลางเมือง ถูกเนรมิตให้กลายเป็นงานพบปะสังสรรค์ของเหล่าบุคลากรทางการแพทย์และนักศึกษาแพทย์ แสงไฟจากแชนเดอเลียร์ระยิบระยับสะท้อนกับแก้วไวน์ในมือผู้คนนับร้อย บัวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีแชมเปญเข้ารูป ขับเน้นรูปร่างให้ดูสง่างามและอ่อนหวานในเวลาเดียวกัน เธอเดินเคียงคู่มากับเวย์ที่ดูหล่อเหลาในชุดสูทสีเข้ม สายตาของคนรอบข้างต่างจับจ้องมาที่ทั้งคู่เป็นตาเดียว บ้างชื่นชมในความเหมาะสม บ้างก็แสดงความอิจฉาอย่างปิดไม่มิด "พี่เวย์... คนมองเราเยอะจังเลยค่ะ บัวเขิญจังเลย" บัวกระซิบพลางกระชับมือที่คล้องแขนเวย์ไว้แน่น "ไม่ต้องสนใจหรอกครับ... อยู่กับพี่ก็พอ" เวย์ตอบเสียงเรียบ แต่กระชับมือที่จับเอวบัวให้แน่นขึ้นกว่าเดิม สายตาคมกริบกวาดมองรอบข้างราวกับจะประกาศอาณาเขตห้ามใครเข้าใกล้ ทว่า ดูเหมือนคำประกาศนั้นจะไม่ได้ผล... หนุ่มๆ นักศึกษาแพทย์หลายคนดาหน้าเข้ามาขอชนแก้วกับบัวไม่ขาดสาย บ้างก็ถือโอกาสชมความสวย บ้างก็พยายามเนียนขอช่องทางการติดต่อ "ขอโทษนะคะ... พอดีบัวมีแฟนแล้วค่ะ แล้วแฟนบัวก็หวงมากด้วย" บัวยิ้มหวานตอบกลับทุกคนไปอย่างชัดเจน และทุกครั้งที่เธอพูดประโยคนั้น เธอก็จะหั

เธอเว้นจังหวะพลางหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป แต่แล้วเธอก็หยุดกึก ก่อนจะหันกลับมาหาเวย์อีกครั้ง มือเรียวสวยของไอรินเอื้อมไปแตะที่อกแกร่งของเวย์อย่างถือวิสาสะ เธอค่อยๆ ลูบไล้มันแผ่วเบาแต่จงใจให้คนทั้งโต๊ะโดยเฉพาะบัวเห็นภาพนั้นได้อย่างชัดเจน สายตาที่เธอมองบัวมันเปี่ยมไปด้วยความหมายที่สื่อว่า 'ผู้ชายคนนี้เป็นของฉัน... ฉันมีสิทธิ์เหนือกว่าใคร'"ไว้เวย์พร้อมเมื่อไหร่..." เธอเว้นจังหวะอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก "ค่อยคุย 'เรื่องของเรา' กันนะคะ"ขณะที่ไอรินกำลังยิ้มเยาะและกำลังจะเดินจากไปอย่างผู้ชนะ บัวที่นั่งตัวเย็นเฉียบอยู่ข้างเวย์ก็ตัดสินใจได้ในวินาทีนั้นเอง เธอไม่ปล่อยให้ไอรินได้เดินออกไปง่ายๆ บัวสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานราวกับนางฟ้า แล้วเอื้อมมือไปกอดแขนเวย์ไว้แน่น... เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของโดยไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆ จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นสบตาไอรินที่ยังยืนค้างอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความ "สงสาร" อย่างแท้จริง "พี่ไอรินคะ..." บัวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใสแต่ทว่าบาดลึก "บัวต้องขอบคุณพี่นะคะที่ยังห่วงพี่เวย์ แต่เรื่อง 'เรื่องของเรา' ที่พี่พูดน่ะ... พี่เวย์เล่าให้บัวฟังหม

แต่แล้ว... อารมณ์ที่พลุ่งพล่านของเวย์ก็เหมือนระเบิดที่ถูกจุดชนวน เขาเปลี่ยนจากความนุ่มนวลเป็นความ 'โหยหา' อย่างกะทันหัน! เวย์ประทับจูบลงมาใหม่อีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่การสัมผัสที่แผ่วเบาและอ่อนโยน แต่เป็นการจูบที่เร่าร้อน เรียกร้อง และหนักหน่วง จนบัวถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจและตั้งตัวไม่ติดกับสัมผัสที่เปลี่ยนไปจากเมื่อครู่เวย์บดจูบริ่มฝีปากอันอวบอิ่มนั้นและค่อยๆดันร่างบัวถอยร่นไปจนหลังชนกับพนักโซฟานุ่ม ก่อนที่เขาจะตามลงไปทาบทับ ร่างสูงใหญ่กักขังบัวไว้ภายใต้วงแขนแข็งแรง มือหนาเลื่อนลงไปกอดรัดร่างบางแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปไหน จมูกโด่งซุกไซร้อยู่ที่ซอกคอหอมกรุ่นของบัวอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสรุ่มร้อนจากริมฝีปากและปลายลิ้นที่ลากผ่านผิวเนียนทำให้บัวสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความต้องการของเวย์ในตอนนี้มันรุนแรงจนเกินกว่าที่เขาจะยับยั้งชั่งใจได้ มือหนาที่กอดรัดอยู่ค่อยๆ เลื่อนมาที่สายชุดเดรสตัวสวยของบัวอย่างแผ่วเบาและเชื่องช้า เขาค่อยๆ ปลดชุดเดรสสีสวยนั้นลงมาจนมันร่วงหล่นลงไปกองอยู่ที่ช่วงแขนของหญิงสาว โดยที่บัวในขณะนั้นกำลังตกอยู่ในภวังค์ความวาบหวามจนไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าอาภรณ์ชิ้นบนสุดได้เ