All Chapters of โลกทั้งใบของยัยวิศวะ: Chapter 91 - Chapter 99

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าในวันหยุดทอดผ่านม่านโปร่งเข้ามาในห้องกว้าง บ่งบอกถึงการเริ่มต้นของเช้าวันใหม่ที่ควรจะสดใสเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับเงียบเชียบจนน่าใจหาย จากที่เคยเป็นวันหยุดที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วและเสียงหัวเราะใสๆ ของบัว แต่วันนี้กลับเงียบสนิทไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดๆ บัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก เธอไม่ได้เอ่ยทักทายหรือหยอกล้อกับเวย์เหมือนทุกที ร่างบางเพียงแค่ลุกขึ้นเงียบๆ ก่อนจะเริ่มหยิบเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวออกมาจัดใส่กระเป๋าเดินทางด้วยความตั้งใจแต่แฝงไปด้วยความร้าวราน เพราะวันนี้เป็นวันที่เธอตัดสินใจแล้วว่าจะต้องเดินทางไปหาพ่อกับแม่ที่ต่างประเทศในอีก 2 วันข้างหน้า เวย์ที่ตื่นขึ้นมาแล้วมองดูท่าทีของคนรักด้วยความรู้สึกหวั่นวิตกลึกๆ เขาพยายามจะหาเรื่องมาพูดเพื่อทำลายความเงียบ แต่ความเย็นชาที่บัวแสดงออกมานั้นทำให้เขาได้แต่ยืนนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น เขารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ... เขาอยากจะรั้งเธอไว้ อยากจะเอ่ยปากบอกเธอว่า ‘ไม่อยากให้เธอไปเลย’ อยากจะอ้อนวอนให้เธออยู่กับเขาไปทุกๆวันเหมือนที่เคยเป็น แต่ท่าทีที่นิ่งเฉ

"แปลกจังนะคะ... ปกติแล้วพี่เวย์จะไม่รับเคสวันหยุด" บัวเอ่ยทักท้วงขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะจ้องหน้าเขาอย่างค้นหาคำตอบ "สงสัยเคสนี้คงจะสำคัญสำหรับพี่เวย์จริงๆ"เวย์ชะงักไปเล็กน้อย แต่บัวก็ไม่ได้รอให้เขาแก้ตัว เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงความน้อยใจจนเขาสัมผัสได้ "ไม่เป็นไรค่ะ พี่ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงบัวนะคะ" เวย์ลูบผมเธออย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม "เดี๋ยวพี่รีบมานะ" เขาหมุนตัวหันหลังเตรียมก้าวเดินออกไปจากห้อง แต่ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวผ่านธรณีประตูไปไกลนัก เสียงเรียกนิ่งเรียบของบัวก็ดังขึ้นรั้งเขาไว้เสียก่อน"พี่เวย์คะ"เวย์ชะงักเท้าลงทันที เขาไม่ได้หันกลับไปหาเธอในทันที บัวทอดสายตามองแผ่นหลังของคนรักด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก เธอตัดสินใจถามออกไปตรงๆ ด้วยความหวังลึกๆ ว่าเขาจะพูดความจริง"มีอะไรจะบอกบัวไหมคะ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนจังหวะหัวใจที่หยุดเต้นไปชั่วครู่ เวย์ยืนนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น ความลังเลวูบไหวเข้ามาในดวงตาของเขา แต่เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่บัวรู้สึกได้ทันทีว่ามันฝืนแค่ไหน "ไม่มีอะไรครับ เดี๋ยวพี่รีบกลับนะ"เขาย้ำคำเดิมอีกค

ไอรินในชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวสะอาดตา ทว่าเนื้อผ้าที่บางเฉียบ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและรูปร่างเย้ายวนที่ดูจะจงใจเปิดเผยมากกว่าความบังเอิญ ในหัวเขามีแต่คำถามว่าไอรินเข้ามาในห้องนอนของเขาได้ยังไง ความโกรธที่ถูกใครบางคนบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวและจงใจสร้างสถานการณ์เริ่มก่อตัวขึ้นในอก เวย์พยายามสะกดกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่านนั้นไว้ เขาไม่ได้เดินเข้าไปหาหรือเข้าใกล้เตียงแม้แต่นิ้วเดียว กลับกัน เขายืนมองภาพนั่นด้วยสายตานิ่งเรียบ พลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง"ไอริน..." เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและหนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แววตาของเขาปราศจากความหวั่นไหว มีเพียงความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง "เธอเข้ามาในห้องนอนฉันได้ยังไง และนี่มันหมายความว่ายังไง" ทันทีที่ไอรินลืมตาขึ้น เธอก็เปล่งเสียงหวานที่แหบพร่าคล้ายคนกำลังจะขาดใจ "เวย์... มาแล้วเหรอคะ" ไม่รอให้เวย์ได้ตั้งตัว หญิงสาวก็โถมตัวเข้าหาเขาอย่างแรงจนร่างสูงเสียหลักไปเล็กน้อย อ้อมแขนเรียวรัดร่างเวย์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป"ไอรินคิดถึงเวย์ที่สุดเลยค่ะ" เวย์ชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความรู้สึกผิดต่อบัว

บรรยากาศภายในห้องนอนราวกับถูกแช่แข็ง ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงสะอื้นของบัวที่ยังคงดังระงมไม่ขาดสาย ร่างเล็กที่ทรุดกองอยู่กับพื้นไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างอีกต่อไป เธอเหมือนคนที่หัวใจแตกสลายไปแล้วจริงๆ ไอรินที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของเวย์บนเตียงกว้าง แสร้งทำเป็นได้ใจและกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น หวังจะตอกย้ำภาพบาดตาให้บัวเห็นชัดๆ แต่ในวินาทีที่เวย์สัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านจากร่างกายของบัวที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ความอดทนที่เขามีต่อความร้ายกาจของไอรินก็ขาดผึงลงทันที "ปล่อยดิวะ!" เวย์ตะคอกเสียงลั่นด้วยความเดือดดาลที่สุดในชีวิต เขาสลัดร่างไอรินออกอย่างแรงโดยไม่สนใจว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ก่อนจะรีบถลาลงจากเตียงแล้วก้าวตรงมาหาบัวที่ทรุดกองอยู่กับพื้นทันที มือหนาที่สั่นเทาเอื้อมไปประคองใบหน้าของบัวให้เงยขึ้นมาสบตาเขาอย่างแผ่วเบาที่สุด เวย์มองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหยาดน้ำตาด้วยความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก "บัว บัวครับ...มันไม่ใช่แบบที่บัวเห็นนะ ฟังพี่ก่อนนะครับบัว" เสียงของเวย์สั่นพร่าและแหบโหย ราวกับเขากำลังจะสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปในวินาทีนี้ เว

ยิ่งพยายามลบภาพพวกนั้นออกไป ความทรงจำในอดีตกลับยิ่งชัดเจนขึ้นมาเหมือนฉายซ้ำ ภาพวันที่เธอเริ่มตามจีบเวย์ใหม่ๆ ความเขินอายที่เผลอไปสบตากันครั้งแรกในห้องสมุด ภาพบรรยากาศตอนไปออกค่ายอาสาด้วยกัน ที่ที่เธอและเขาได้ใกล้ชิดกันท่ามกลางความลำบากแต่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นในใจ วันที่เดินจูงมือกันผ่านตลาดนัดเล็กๆ ซื้อของกินข้างทางด้วยกันด้วยเสียงหัวเราะที่สดใสที่สุด...ทุกอย่างมันดูจริงใจเหลือเกินในตอนนั้น มันเคยมีความสุขจนเธอกล้าที่จะฝากชีวิตไว้ในมือของเขาแต่แล้วภาพเหล่านั้นก็ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยว เมื่อความจริงที่เห็นในวันนี้เข้ามาแทนที่ ความสุขแสนหวานในอดีตกลายเป็นตราบาปที่ย้อนกลับมาเยาะเย้ยความโง่เขลาของเธอ บัวสับสนกับภาพที่ตีรวนไปหมดจนกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้หลุดออกมาเป็นระยะ สลับกับเสียงพึมพำที่สั่นเครือจากริมฝีปากที่ไร้สีเลือด "เรื่องทั้งหมดนี้มันคืออะไรกันแน่... ไอรินท้องกับพี่เวย์อย่างนั้นเหรอ?" เธอถามตัวเองซ้ำๆ ราวกับคนเสียสติ ความสับสนที่เกาะกินใจทำให้ทุกอย่างรอบตัวดูเลือนราง"ถ้าไอรินท้องกับพี่... แล้วที่ผ่านมา พี่หลอกบัวมาตลอดเลยใช่ไหม?" น้ำตาที