Lahat ng Kabanata ng โลกทั้งใบของยัยวิศวะ: Kabanata 1 - Kabanata 9

“กร้าวใจหรือกร้านโลกเอาดี ๆ ยัยบัว” มีนส่ายหัวขำ ๆ ก่อนจะขยับเข้ามาช่วยสางเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเพื่อนให้เข้าทรง “หน้าม้าแตกจนจะกลายเป็นบาร์โค้ดเซเว่นอยู่แล้วจ้า แล้วนี่... กลิ่นน้ำมันเครื่องหรือน้ำหอม? ดมแล้วนึกว่าอยู่เซฟเฮ้าส์อู่ซ่อมรถท้ายซอย”“โหยัยมีน ฉันเพิ่งลงช็อปตะไบเหล็กส่งอาจารย์มาเมื่อกี้เอง ดมดี ๆ กลิ่นเหล็กผสมน้ำมันเครื่องนี่แหละกลิ่นของความรักคลาสสิก!”“รักตายล่ะสิไม่ว่า” วาฬหัวเราะร่า ก่อนจะกุมมือใบบัวอย่างจริงจัง “ในฐานะน้องสาวแท้ ๆ ที่คลานตามพี่เวย์มา พี่เวย์น่ะเป็นพวกคลีนๆ แพ้คนกลิ่นตัวหอม ๆ เว้ยยัยบัว... มา! วงเวียนชีวิตวิศวะสายถึกต้องเปลี่ยนเป็นทุ่งลาเวนเดอร์เดี๋ยวนี้!”พูดจบ วาฬก็ควักน้ำหอมขวดจิ๋วกลิ่นแป้งเด็กหอมแบบน่ารักสดใส น่าทะนุถนอม ออกมาจากกระเป๋า แล้วกระหน่ำฉีดใส่ร่างของใบบัวราวกับจะเอาไปใช้อาบแทนน้ำ ฟู่ ๆ ๆ ๆ ๆ“แค็ก ๆ ๆ! ยัยวาฬ! พอแล้ว! นี่ฉีดน้ำหอมหรืออาบน้ำหอมกันแน่เนี่ย ฉีดขนาดนี้พี่หมอเวย์ไม่น่าตกหลุมรักหรอก น่าจะตกใจจนหามส่งไอซียูเพราะกลิ่นน้ำหอมของแกนี่แหละ!” ใบบัวโวยวาย สำลักกลิ่นหวานละมุนจนหน้าดำหน้าแดง ท่ามกลางเสียงหัวเราะลั่นตึกของมีนและวาฬที่แท็

“แหม... พ่อเดือนคณะแพทย์ผู้ไร้หัวใจ วันนี้เปลี่ยนจากกาแฟขม ๆ มาเคี้ยวนมอัดเม็ดหวาน ๆ หรอครับเพื่อนเวย์”เสียงกวนประสาทของ ‘หมออาร์ค’ ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่พุ่งตัวเข้ามาล็อกคอเวย์จากด้านหลัง นัยน์ตาขี้เล่นของเสือปาร์ตี้ประจำกลุ่มจ้องเป้าหมายไปที่ซองนมอัดเม็ดห้าซองที่วางเรียงเด่นหราอยู่บนโต๊ะ ‘หมอภีม’ ชายหนุ่มลุคสุภาพบุรุษนิ่งเงียบเดินตามมาติด ๆ เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยแล้วลอบยิ้มขำ ส่วน ‘หมอเรย์’ สายติสต์โลกส่วนตัวสูงที่ไม่ค่อยสนใจสิ่งแวดล้อม ก็ยังยอมละสายตาจากไอแพดขึ้นมามองด้วยความอยากรู้“ของยัยวาฬเอามาให้เหรอ?” เรย์เอ่ยถามเสียงนุ่ม“เปล่า” เวย์ตอบสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบนิ่งตามสไตล์ มือหนายกแก้วอเมริกาโน่ขึ้นจิบราวกับซองขนมตรงหน้าเป็นเพียงอากาศธาตุ“อ้าว ไม่ใช่ยัยวาฬ แล้วซองนมอัดเม็ดหน้าตาคิ้วท์ ๆ นี่มาจากไหนวะ อย่าบอกนะว่ามึงเดินไปต่อคิวแย่งเด็กประถมซื้อเองที่สหกรณ์?” อาร์คยังไม่เลิกแซว มือไวหยิบขึ้นมาดูซองหนึ่ง “แถมกลิ่นแป้งเด็กหอมฟุ้งติดซองมาเลยนะไอ้เวย์”“มีเด็กวิศวะเอามาให้คำตอบเรียบ ๆ ของเวย์ทำให้อาร์คถึงกับตาโต ส่วนเรย์ที่นั่งเงียบ ๆ ถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูง“

เวย์พยายามจะซ่อนโพสอิทแผ่นนั้น แต่ไม่ทันความไวแสงของหมออาร์คที่คว้าหมับไปแล้วเปิดฉากอ่านออกเสียงเสียงดังฟังชัดลั่นห้องพักแพทย์:“เมื่อวานพี่หมอปากแข็งยึดนมอัดเม็ดบัวไปห้าซอง วันนี้บัวเลยเอามาจ่ายค่าปรับล่วงหน้าให้ครบ 30 วันเลยค่ะ! อ้อ...บัวแถมน้ำหวานสีชมพูไปให้ด้วยนะคะ กลัวพี่หมอเคี้ยวนมเยอะแล้วจะคอแห้งตายน่าเสียดาย... คราวนี้ไม่มีเรื่องยัยวาฬให้ปรับแล้วนะ นอกจากจะ ‘ปรับเปลี่ยน’ มาเป็นชอบบัวแทน งิ้ว ๆ ” (ลงชื่อ: ใบบัว วิศวะปีสอง คนเดิมที่เติมความหวานให้พี่หมอไงคะ) “งิ้ว ๆ มีใส่อีโมจิแลบลิ้นด้วยว่ะมึง! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!” อาร์คขำจนตัวโยน แทบจะลงไปนอนดิ้นกับพื้นห้องพักแพทย์ ส่วนภีมถึงกับต้องยกมือขึ้นมาปิดปากกลั้นขำจนไหล่สั่น แม้แต่เรย์สายติสต์ยังหลุดยิ้มมุมปากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่“ยัยเด็กนี่... ไร้สาระจริง ๆ” เวย์เอ่ยเสียงต่ำพึมพำ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่ง แต่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมานิด ๆ กับความใจกล้าบ้าบิ่นของรุ่นน้องคณะวิศวะคนนี้ มือหนารีบดึงโพสอิทเจ้าปัญหาคืนมาแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์ทันที“ไร้สาระแต่เขียนยาวเป็นเรียงความเลยนะมึง” อาร์คตบไหล่เพื่อนปึก ๆ “น้องใบบัวนี่

หมอเวย์ / หมอภีม / หมอเรย์: “.........” มีน / วาฬ / ใบบัว: “.........”ทั้งโต๊ะเงียบกริบไปราวกับมีใครมากดปุ่มสต็อป ก่อนที่หมออาร์คจะหลุดขำกร๊ากออกมาเสียงดังลั่นโรงอาหาร หัวใจคนตัวโตเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งสเต็ปกับความ ‘แปลกแต่น่ารัก’ ของสาวนุ่มนิ่มตรงหน้า“ฮ่า ๆ ๆ ๆ โคตรสะเด็ด! มา ๆ น้องฟ่าง นั่งเลย ๆ พี่กำลังอยากกินผงชูรสอยู่พอดี!” อาร์คตบที่นั่งข้างตัวรัว ๆ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปนั่งเบียดข้างข้าวฟ่างทันทีหน้าตาเฉยเมื่อหัวโจกของทั้งสองฝั่งอย่างใบบัวและหมออาร์คยึดพื้นที่เรียบร้อย สมาชิกที่เหลือเลยจำใจต้องนั่งลงตามน้ำไปโดยปริยาย ม้าหินอ่อนตัวยาวขนาดแปดที่นั่ง ตอนนี้ถูกจับจองด้วยเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มสลับกับเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาอย่างสมดุลและแน่นอนว่า... ยัยใบบัวตัวแสบสบโอกาสทอง รีบแทรกตัวลงไปนั่งลงบนม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้ามหมออาร์ค ซึ่งมันเป็นตำแหน่ง ‘ข้างกายหมอเวย์’ พอดีเป๊ะแบบไม่มีฟลุ๊ค!พรึ่บ..กลิ่นน้ำหอมกลิ่นแป้งเด็กอ่อน ๆ ประจำตัวของใบบัวลอยมาแตะจมูกเวย์ทันทีที่เธอทิ้งตัวลงนั่ง ความใกล้ชิดในระดับที่ไหล่บางเสื้อช็อปชนเข้ากับต้นแขนเสื้อกาวน์ของเขาเต็ม ๆ ทำให้พี่หมอหน้านิ่งถึงกับนั่งตัวตรงแ