Todos los capítulos de โลกทั้งใบของยัยวิศวะ: Capítulo 71 - Capítulo 80

แสงอาทิตย์สีส้มทองยามเย็นที่เล็ดลอดผ่านม่านหนาเข้ามาในห้อง ทำให้บรรยากาศภายในดูอบอุ่นและนุ่มนวลกว่าปกติ เวย์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้าหลังจากหลับสนิทไปด้วยความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมรักที่โหมกระหน่ำมาตลอดช่วงบ่ายสายตาคมกริบจ้องมองร่างเล็กที่ยังคงนอนซบอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยความรู้สึกเปี่ยมล้น มือหนาเกลี่ยปอยผมที่ปรกใบหน้าสวยออกอย่างแผ่วเบาด้วยความทะนุถนอม สัมผัสนั้นทำให้บัวค่อยๆ ขยับตัวและลืมตาขึ้นมามองเขาตาใสแป๋ว ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานออกมาจนตาปิดด้วยความสุข"ตื่นแล้วเหรอครับคนเก่ง" เวย์เอ่ยถามเสียงทุ้มพร่าพลางกดจูบลงบนหน้าผากมนเป็นการทักทายยามเย็นที่แสนพิเศษนี้บัวไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ขยับกายเข้าหาอกแกร่งมากขึ้นด้วยความออดอ้อน เวย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "หิวหรือยังครับ?" เวย์เอ่ยถามขณะลูบแผ่นหลังบางของเธอแผ่วเบา "จะออกไปหาอะไรทานข้างนอก หรืออยากให้พี่สั่งมาทานที่คอนโดดี?""สั่งมาทานที่นี่ดีกว่าค่ะ บัวไม่อยากออกไปไหนเลย..." บัวตอบเสียงอ้อน พร้อมกับซุกใบหน้าลงกับแผงอกแกร่งของเขาอีกครั้ง เหมือนไม่อยากห่างจากความอบอุ่นนี้ไปไหน เวย์มองคนตัวเล็กในอ้อมกอดด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยค

คำพูดนั้นหนักแน่นและจริงจังจนบัวรู้สึกจุกในอก เธอหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาแห่งความตื้นตันรินไหลผสมไปกับสายน้ำอุ่นที่รดริน เวย์โน้มตัวลงจูบซับหยาดน้ำตาที่ข้างแก้มเธออย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ราวกับต้องการจะรับเอาความหวาดหวั่นทั้งหมดไปไว้ที่ตัวเขาเอง วินาทีนั้น ความหวามไหวที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางไอระเหยของน้ำและความรู้สึกเปราะบางในใจของหญิงสาวได้หลอมรวมกันจนแทบจะขาดใจ ทั้งความรักที่เอ่อล้นและความกลัวที่จะสูญเสียมันไปบีบคั้นหัวใจจนบัวไม่อาจกลั้นเสียงสะอื้นได้อีกต่อไป เวย์ทำเพียงแค่กอดรั้งร่างบางนั้นไว้แน่น กระชับอ้อมกอดให้มั่นคงราวกับจะประกาศให้รู้ว่า ไม่ว่าพายุอารมณ์หรือความกังวลในใจจะรุนแรงเพียงใด เขาก็จะไม่มีวันปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับมันเพียงลำพังหลังจากอาบน้ำแต่งตัวกันเสร็จเรียบร้อย กลิ่นหอมฉุยของอาหารที่เวย์ได้ซื้อมาวางรอไว้บนโต๊ะก็เรียกน้ำย่อยได้เป็นอย่างดี ทว่าในสายตาของบัว... สิ่งที่น่าหนักใจกว่าของกินตรงหน้า คือซองยาที่วางเด่นอยู่ข้างๆ ต่างหาก เวย์จัดการแกะกล่องข้าว จัดแจงทุกอย่างให้พร้อมก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่นั่งหน้ามุ่ย มองซองยาตาไม่กระพริบอยู่บนเก้าอี้ "กินข้าวก่อนนะครับ จะได้มี

ไอรินมองเวย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและตัดพ้อ ในขณะที่เวย์กลับยืนนิ่งสนิท ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ได้ เขาไม่ได้เอ่ยถามถึงธุระปะปัง ไม่ได้แสดงความอยากรู้อยากเห็นใดๆ ทั้งสิ้น เวย์เลือกที่จะยืนเงียบ ไม่ตอบคำถามหรือเปิดช่องว่างให้บทสนทนาดำเนินต่อไป ทว่ามือหนากลับกระชับแน่นเข้ากับมือเล็กของบัวที่เขากุมไว้อยู่ก่อนหน้า ราวกับต้องการใช้การกระทำนี้เป็นคำตอบแทนทุกคำพูดว่า ใครคือคนสำคัญที่เขายืนอยู่ด้วยในตอนนี้ ความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณเริ่มทำให้สถานการณ์ดูตึงเครียดขึ้น ไอรินมองมือของเวย์ที่กุมมือบัวอยู่ไม่ห่าง แววตาของหญิงสาววูบไหวไปชั่วครู่ ก่อนที่สายตาของเธอจะเลื่อนไปโฟกัสยังสร้อยคอที่เวย์สวมใส่อยู่ สลับกับสร้อยที่คอของบัว... เพียงเสี้ยววินาทีนั้น แววตาสั่นระริกก็แปรเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์ราวกับเปลวไฟที่ถูกจุดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่เธอก็รีบซ่อนมันไว้ภายใต้ท่าทีอ่อนหวานในชั่วพริบตา"เวย์คะ..." ไอรินเรียกชื่อเขาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือกว่าเดิม "ไอรินมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วยไปคุยกับไอรินหน่อยได้ไหมคะ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนการโยนหินลงไปในน้ำที่กำลังนิ่งสนิท บัวรู

ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบในบ้านพักตากอากาศที่โอบล้อมไปด้วยไอเย็นของยามค่ำคืน แต่ภายในห้องนอนกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากลมหายใจของคนสองคนที่แนบชิดกัน คำสัญญายังคงดังก้องอยู่ในความรู้สึกของบัว มันไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ แต่มันเหมือนพันธนาการที่แสนหวานที่ทำให้เธอมั่นใจในตัวเขาจนหมดหัวใจเวย์ค่อยๆ ดันตัวบัวออกเล็กน้อยก่อนจะใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าเธอออกอย่างเบามือ สายตาที่เขามองมามันทั้งลึกซึ้งและมีความหมายที่มากกว่าคำพูดใดๆ บัวรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง ไม่ใช่ด้วยความประหม่า แต่เป็นความโหยหาที่อยากจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา... โลกทั้งใบที่เธอหมายถึง ตอนนี้มันอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว"บัวครับ..." เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงที่แหบพร่าเบาหวิวบัวไม่ตอบ แต่เป็นฝ่ายโน้มคอเขาลงมาหาด้วยตัวเอง รอยจูบที่เริ่มจากความนุ่มนวลค่อยๆ รุกเร้าและร้อนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่โหมกระพือในใจ ทั้งสองแลกเปลี่ยนความรู้สึกผ่านสัมผัสที่แผ่วเบาแต่ลึกซึ้งราวกับจะบอกให้กันและกันรู้ว่าในโลกใบเล็กๆ ใบนี้... จะไม่มีสิ่งใดพรากพวกเขาออกจากกันได้ความเงียบในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันเป็นจังหวะ บัว

"บัวครับ หนูจำไว้นะ..." เขาเอ่ยขึ้นเบาๆ ในความเงียบ "ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง พี่ก็จะอยู่ตรงนี้... ข้างๆหนูแบบนี้ตลอดไป"บัวกระชับกอดเขาแน่นขึ้น หลับตาลงซึมซับไออุ่นนั้นไว้ในความทรงจำให้ลึกที่สุด โดยที่ไม่รู้เลยว่าคำสัญญาที่แสนหวานนี้ จะกลายเป็นสิ่งที่คอยย้ำเตือนใจเธอให้เจ็บปวดที่สุดในวันที่พายุร้ายมาถึงแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา กระทบใบหน้าของบัวที่ยังคงหลับใหลอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของเวย์ กลิ่นหอมจางๆ ของทะเลและไอทะเลที่โชยมากับลมทำให้เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น และพบว่าเจ้าของอ้อมกอดกำลังจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุด "ตื่นแล้วเหรอครับ... ตื่นสายนะวันนี้" เวย์เอ่ยทักด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูร่าเริงกว่าปกติบัวแกล้งทำเป็นค้อนใส่เขาหนึ่งวง ก่อนจะยิ้มออกมา "ก็ใครล่ะคะที่ทำให้ไม่ได้นอน?"เวย์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะดึงตัวเธอเข้าไปจูบหน้าผากเบาๆ เป็นการบอกอรุณสวัสดิ์ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้น "ไปเล่นน้ำกันไหมครับ? เช้านี้อากาศดีมากเลยนะ"บัวที่ได้ยินคำว่า 'เล่นน้ำ' ดวงตาก็เป็นประกายทันที ความดื้อและความแก่นในตัวเริ่มทำงาน "ไปค่ะ! ไปว่ายน้ำแข่งกัน แต่พี่เวย์ต้องแพ้บัวนะ!"เวย์ส่า