All Chapters of โลกทั้งใบของยัยวิศวะ: Chapter 41 - Chapter 50

ชาวบ้านรับคำแล้วรีบแยกตัวออกไป ส่วนชาวบ้านที่เหลือต่างก็ช่วยกันจัดแจงนำทางเวย์ บัว และวาฬมุ่งหน้าไปยังบ้านพักที่อยู่ใกล้ที่สุด ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย เวย์หันมาอุ้มบัวในท่าเจ้าสาวทันทีโดยไม่ลังเล ด้วยความตกใจแขนเรียวเล็กของบัวก็โอบกอดคอของเขาไว้ทันที ก่อนจะรีบเอ่ยถามว่า "พี่เวย์ทำอะไรคะ บัวเดินเองได้ค่ะ" เวย์ตอบกลับทันควันด้วยน้ำเสียงเข้มงวดและแววตาดุๆ ที่ซ่อนความห่วงใยไว้อย่างมิดชิด "อย่าดื้อ อยู่เฉยๆ" บัวที่โดนเขาดุก็หยุดนิ่งทันที เธอเปลี่ยนจากการดิ้นขลุกขลิกมาเป็นซบใบหน้าเข้ากับอกแกร่งของเขาแทนเพื่อซ่อนความร้อนผ่าวบนใบหน้า ขณะที่เวย์อุ้มเธอเดินฝ่าความมืดและสายฝนไปอย่างมั่นคง สายตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยจนชาวบ้านที่เดินนำทางอยู่ยังอดอมยิ้มไม่ได้ ท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้น ความแนบชิดในอ้อมกอดนี้กลับทำให้หัวใจของทั้งสองเต้นรัวแรงจนแทบจะประสานเป็นจังหวะเดียวกันระหว่างที่เวย์อุ้มบัวเดินฝ่าสายฝนมาตลอดทาง เขาก็สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างบางในอ้อมแขน เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวล เพราะเขารู้ดีว่าความร้อนนี้เป็นเพราะบัวเริ่มมีไข้จากการอักเสบของบาดแผลที่ขาแน่นอน เม

หลังจากจัดการธุระส่วนตัวและทานมื้อเช้าที่ชาวบ้านจัดเตรียมไว้ให้แล้ว ทั้งสามคนก็เตรียมตัวเดินทางกลับค่ายทันที โชคดีที่เส้นทางที่เคยถูกต้นไม้และกิ่งไม้หล่นลงมาปิดกั้นถนน ได้รับความช่วยเหลือจากชาวบ้านในพื้นที่ที่รีบมาช่วยเคลียร์เส้นทางจนรถสามารถสัญจรผ่านไปได้ ทันทีที่รถเคลื่อนเข้าสู่เขตค่าย ความวุ่นวายของค่ายในตอนเช้าก็หยุดลงทันที เมื่อเพื่อนในค่ายเห็นรถของทั้งสามคนขับเข้ามาแล้ว เพื่อนๆ ต่างกรูกันเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วงโดยเฉพาะ 'มีน' และ 'ข้าวฟ่าง' ที่พอเห็นสภาพบัวบาดเจ็บก็รีบปรี่เข้ามาถามไถ่ด้วยสีหน้าเป็นกังวลทันที เมื่อเวย์อธิบายเหตุการณ์คร่าวๆ ให้เพื่อนๆฟังแล้ว เวย์จึงเอ่ยปากให้บัวและวาฬไปพักผ่อนทันที"วาฬ บัวไปพักเถอะ" เวย์พูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดแต่แฝงความห่วงใย"วาฬไหวค่ะพี่เวย์ วาฬขอไปช่วยเพื่อนๆ ต่อนะคะ พรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางกลับแล้ว ช่วยๆ กันทำ งานจะได้เสร็จไวๆ ค่ะ" วาฬรีบตอบกลับทันทีเวย์มองน้องสาวครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับอย่างจำยอม บัวที่กำลังอ้าปากจะเอ่ยเพื่อที่จะขอไปช่วยวาฬและเพื่อนๆทำให้งานเสร็จ เวย์ก็เอ่ยตัดบทขึ้นทันที "บัวไปพัก อย่าดื้อ"เมื่อเจอทั้งสายตาที่ดุและน้ำเ

หลังจากกลับจากค่ายอาสา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็พัฒนาไปอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง เวย์กลายเป็น ‘คนขับรถส่วนตัว’ ที่คอยรับส่งใบบัวไปเรียนทุกวันด้วยตัวเองตลอดระยะเวลาที่ขายังไม่หายดี เพื่อให้มั่นใจว่าเธอจะไม่ฝืนขับรถจนเกิดอาการเจ็บซ้ำ และในเย็นวันนี้... ก็เช่นกัน เวย์มาส่งใบบัวที่คอนโดเหมือนทุกวัน แต่ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเข้าสู่ห้องพักส่วนตัว เวย์เดินตรงเข้าไปหาคนตัวเล็กที่เพิ่งทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟากับรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าที่หน้าขาของเธอ "ไหน... ให้พี่ดูแผลหน่อยสิ ว่าวันนี้แผลเป็นยังไงบ้าง" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ก่อนจะเริ่มไล้นิ้วมือไปตามเรียวขาอย่างเบามือ สายตาที่จ้องมองลงไปนั้นไม่มีความห่างเหินหลงเหลืออยู่เลย... มีเพียงความห่วงใยที่พร้อมจะเปิดเผยให้บัวเห็นในทุกจังหวะของการดูแล เวย์สำรวจรอยแผลด้วยความตั้งใจ ก่อนจะละสายตาขึ้นมาสบตากับคนตัวเล็ก แต่จังหวะที่สายตาของเขากวาดผ่านชุดนักศึกษาทรงเอที่กระโปรงสั้นเหนือเข่าขึ้นมาหลายนิ้ว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยอบอุ่นกลับตึงขึ้นมาทันทีเขาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ ก่อนจะใช้นิ้วชี้เคาะที่หน้าขาของเธอเบาๆ อย่างคาดโทษ "พี่เคยบอก

รถหรูขับหาที่จอดในลานกว้างข้างตลาดนัดจนได้ที่ ก่อนที่เวย์จะดับเครื่องยนต์แล้วรีบลงจากรถอ้อมไปเปิดประตูฝั่งคนนั่งให้คนตัวเล็กทันที"ค่อยๆ นะครับ" เขาเอ่ยเสียงนุ่มพลางยื่นมือไปประคองเอวบางของบัวไว้อย่างทะนุถนอมเพื่อช่วยให้เธอลงจากรถได้อย่างสะดวกที่สุด พอลงมายืนที่พื้นได้ บัวก็หันมายิ้มหวานให้เขาจนตาหยี "ขอบคุณค่ะพี่เวย์ ตลาดนัดคนเยอะจังเลย" เวย์ไม่ตอบเพียงแต่กระชับมือที่โอบเอวเธอไว้ให้แน่นขึ้น สายตาคมสอดส่องไปรอบๆ อย่างระแวดระวังไม่ให้ผู้คนเบียดเสียดเข้ามาโดนขาที่ยังเจ็บของเธอ "เกาะแขนพี่ไว้ให้แน่นๆ นะครับ อย่าปล่อยเด็ดขาด... ถ้าอยากได้อะไร หรืออยากกินอะไร ให้บอกพี่ พี่จะพาเดินไปดูเอง" "รับทราบค่าาา คุณหมอเวย์" บัวตอบรับเสียงใสพลางคล้องแขนเขาแน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะพากันเดินเข้าสู่บรรยากาศคึกคักของตลาดนัดยามเย็นท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ ที่ทำเอาหัวใจคนข้างๆ เต้นไม่เป็นจังหวะเพราะความน่ารักของแฟนสาว ตลาดนัดยามเย็นเต็มไปด้วยของกินละลานตาจนใบบัวอดใจไม่ไหว เธอแวะร้านนั้นออกร้านนี้จนของกินเต็มไม้เต็มมือไปหมด ทั้งลูกชิ้นปิ้ง ขนมโตเกียว และผลไม้รถเข็น จนเวย์ที่เดินประคองอยู่ข้างๆ ต้องอาศัยจังหวะที่

เวย์ชะงักไปครู่หนึ่งกับคำพูดนั้น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของบัวด้วยความอ่อนโยน ก่อนที่มุมปากได้รูปจะค่อยๆ ยกยิ้มที่มุมปากอย่างเอ็นดู เขาไม่ได้ตอบอะไรในทันที แต่กลับยกมือขึ้นโยกหัวบัวเบาๆ อย่างนึกมันเขี้ยวในความแสบของคนตัวเล็ก"ยินดีเหรอครับ..." หึหึ... เขาหัวเราะในลำคอพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความนุ่มนวล "ได้ยินแบบนี้แล้ว พี่ก็คงต้องขอรับน้ำใจของ 'ตัวแสบ' ไว้แบบไม่ปฏิเสธเลยนะครับ" "...งั้นเย็นวันศุกร์นี้ เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ เพราะถ้าบัวไป... ไม่ใช่ในฐานะคนควงนะครับ แต่ไปในฐานะ 'แฟน' ของพี่นะ ถ้าไปในฐานะอื่นพี่ไม่ต้องการ... ตกลงตามนี้นะครับ?" คำว่า 'แฟน' ที่หลุดออกมาจากปากคนนิ่งๆ อย่างเวย์ทำเอาบัวที่เมื่อครู่ยังกวนเขาอยู่ ถึงกับชะงักไปทันที พวงแก้มใสที่เคยเชิดมันเริ่มขึ้นสีระเรื่อจนลามไปถึงใบหู เธอรีบก้มหน้าหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา มือเล็กกำที่กระโปรงตัวเองแน่นด้วยความประหม่าที่โดนจู่โจมเข้ามาอย่างรวดเร็ว "ฮิ้ววววววววว! แฟน! ได้ยินชัดเต็มสองหูเลยจ้า!" เสียงโห่แซวของกลุ่มเพื่อนบัวที่ยืนอยู่ด้วยดังขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง วาฬที่เป็นตัวตั้งตัวตีรี