All Chapters of โลกทั้งใบของยัยวิศวะ: Chapter 81 - Chapter 90

เขาขยับตัวถอยห่างออกมาก้าวหนึ่ง ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยแววตาที่เย็นเยียบ "ธุระของเธอมีเพียงเท่านี้ใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นฉันขอให้เธอจบเรื่องนี้ไว้แค่ตรงนี้ และช่วยกรุณาอย่าเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของฉันกับบัวอีก" พูดจบเวย์ก็ไม่รอช้าที่จะหันหลังให้ทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะหัวใจที่เต้นแรงจากการข่มอารมณ์ ก่อนจะก้าวเท้าเตรียมเดินออกไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง ไอรินที่ยังไม่ยอมแพ้กลับพุ่งตัวเข้ามากอดเขาจากทางด้านหลังแน่น สองแขนเรียวรัดรอบเอวสอบของเขาไว้ราวกับคนกลัวจะสูญเสียสิ่งสุดท้ายไป"เวย์คะ... ให้อภัยไอรินนะคะ ไอรินสัญญา จากนี้ไปไอรินจะดูแลเวย์ ไอรินจะเข้าใจเวย์และงานของเวย์ทุกอย่าง... ไอรินสัญญาค่ะ กลับมาหาไอรินเถอะนะคะ" น้ำเสียงของไอรินเต็มไปด้วยความอ้อนวอนและสั่นเครือราวกับจะขาดใจ แต่สำหรับเวย์ สิ่งที่เธอทำกลับไม่ได้สร้างความรู้สึกสงสารแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งในวันวานยังคงฝังลึกอยู่ในใจของเขาเป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าการกลับไปเดินซ้ำรอยเดิมนั้นคือความผิดพลาดที่เขาไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด ยิ่งในยามที่เขามีผู้หญิงที่เขารักที่สุดอย่างใบบัวเข้ามาเติมเต็มและทำใ

เวย์ฟังเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว หัวใจของเขาราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความสงบสุขที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่พังทลายลงทันที เขาตอบกลับไปสั้นๆ เพียงแค่ "อือ" ก่อนจะกดวางสายลงทันทีโดยไม่รอฟังอะไรต่อ บัวที่นั่งอยู่ สังเกตเห็นสีหน้าของเวย์ที่ดูเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เธอจึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เวย์นิ่งไปเพียงครู่ เขาจ้องมองใบหน้าหวานใสของคนรัก แล้วเลื่อนมือไปลูบหัวทุยของเธออย่างทะนุถนอมเพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในใจ "ไม่มีอะไรหรอกครับ... ดึกแล้ว นอนกันเถอะนะ" เวย์ดึงบัวเข้ามากอดแนบอกอุ่นเหมือนเช่นทุกคืน มือหนาลูบแผ่นหลังบางของเธออย่างปลอบประโลมจนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอ บ่งบอกว่าคนในอ้อมกอดได้หลับลึกไปแล้วความเงียบในห้องนอนทำให้เวย์จมลงสู่ความคิดอีกครั้ง เขาตัดสินใจกับตัวเองในใจว่าพรุ่งนี้เขาจะบอกความจริงเรื่องของไอรินให้บัวฟัง เพราะเขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเขามีค่าเกินกว่าจะเอาความลับหรือการโกหกมาบั่นทอนมัน เขาไม่อยากปิดบังอะไรบัวอีกต่อไป... แม้จะยังไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร แต่เขาก็ยอมรับที่จะเผชิญมันเมื่อตัดสินใจได้

หลังจากความวุ่นวายก่อนหน้ากลับมาสู่ความเงียบอีกครั้ง ร่างบางของหญิงสาวคนหนึ่งก็เดินออกมาจากที่ซ่อนในห้องพักวีไอพีสุดหรูทันที ไอรินรีบเปลี่ยนสีหน้าจากที่เคยเศร้าสร้อยกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปถามเพื่อนสนิทที่เพิ่งก้าวออกมาจากที่ซ่อนตัว "เป็นไงแก ภาพชัดไหม?" ไอรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"ชัดแจ๋ว! จังหวะที่พี่เวย์แกะมือแกออกนี่นะ ดูเหมือนพี่เวย์กอดตอบสุดๆ" เพื่อนของเธอชูหน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงภาพถ่ายเมื่อครู่นี้ให้ดูด้วยรอยยิ้มสมใจ "รับรองว่าถ้ายัยเด็กคนนั้นเห็นรูปนี้ละก็…" เพื่อนไอรินหยุดพูดไว้เพียงเท่านี้ต่างก็พาหัวเราะกันอย่างสะใจในขณะเดียวกัน ฝั่งทางเดินหน้าห้อง เรย์ที่เดินมากับเวย์ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "มึงคิดดีแล้วเหรอวะเวย์... ให้ไอรินไปอยู่คอนโดมึงแบบนี้ ถ้า..." เรย์พูดได้เพียงเท่านั้น เวย์ก็รีบตอบกลับทันทีว่า "กูตั้งใจจะบอกบัวอยู่แล้ว มึงไม่ต้องห่วง กูให้ไอรินอยู่ที่คอนโดไม่นานหรอก แค่ช่วงสั้นๆ เท่านั้น" เวย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด เวย์พูดด้วยความมั่นใจโดยไม่รู้เลยว่า ความใจดี ความเห็นใจ และความสงสารของเ

บัวก้าวเท้าตรงไปยังห้องนอนด้วยหัวใจที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยรอยร้าว เสียงปิดประตูห้องนอนดังตามหลังมาเบาๆ เหมือนเป็นการตัดขาดบทสนทนาที่ไม่มีวันไปถึงคำตอบที่เธอต้องการ ภายในห้องที่ควรจะเป็นเซฟโซนสำหรับเธอ ตอนนี้กลับกลายเป็นที่ที่เธอต้องมานั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางความสับสนว่าเวย์ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร... เขาเห็นไอรินสำคัญกว่าความรู้สึกของเธอมากขนาดนั้นเลยหรือยังไง?เมื่อบัวก้าวพ้นประตูห้องนอนเข้ามา เธอก็ไม่สามารถเก็บซ่อนความรู้สึกที่แตกสลายไว้ได้อีกต่อไป แผ่นหลังบางค่อยๆไถลลงไปกองกับพื้นห้องตามบานประตูที่ปิดสนิท เสียงสะอื้นที่ถูกกดทับไว้ในลำคอตลอดทั้งวันระเบิดออกมาเป็นหยาดน้ำตาที่ไหลนองใบหน้าสวย บัวกอดเข่าตัวเองแน่น พยายามสะกดกั้นเสียงร้องไห้ แต่ความเจ็บปวดภายในมันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานไหว หัวสมองของเธอวนเวียนอยู่กับภาพที่เห็น... สัมผัสโอบกอดที่เธอเคยคิดว่ามันเป็นของเธอเพียงคนเดียว แต่วันนี้มันกลับถูกแบ่งปันให้กับใครอีกคน ความสับสนตีรวนจนใจแทบขาด ‘ทำไมเขาต้องปิดบัง? ถ้าไม่มีอะไรจริงๆ ทำไมไม่พูดออกมาตรงๆ? หรือที่ผ่านมา... คำว่ารักที่เขาบอกกัน มันเป็นเพียงแค่คำลวงที่เขาสร้างข

แสงไฟนีออนหลากสีที่สะท้อนวับวับอยู่ภายในคลับหรูใจกลางเมือง ไม่ได้ทำให้บรรยากาศดูสดใสขึ้นเลยในความรู้สึกของบัว เธอปรากฏตัวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำสนิทที่ขับผิวให้ดูโดดเด่นตัดกับบรรยากาศมืดสลัว การมัดผมสูงเผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนดูสวยเปรี้ยวและมีความน่ารักแบบเด็กสาวในคราวเดียวกัน แต่ทว่า ท่ามกลางเสียงดนตรีที่เร้าอารมณ์และเสียงหัวเราะรอบข้าง ดวงตากลมโตคู่สวยกลับแฝงไปด้วยความเศร้าหมองที่แม้จะพยายามฉาบฉวยด้วยรอยยิ้มเพียงใด ก็ไม่อาจซ่อนความเงียบเหงาที่สั่นคลอนอยู่ลึกๆในใจได้ วาฬที่คอยสังเกตเพื่อนรักอยู่ไม่ห่าง กระซิบบอกเพื่อนๆให้เริ่มจัดเตรียมเครื่องดื่มที่แรงขึ้นเล็กน้อย เพื่อหวังจะให้บัวได้ปลดปล่อยความอัดอั้นที่แบกไว้ในใจออกมาเสียที บัวรับแก้วเครื่องดื่มสีสวยมาถือไว้ในมือ นิ้วเรียวไล้ไปตามขอบแก้วเบาๆ สายตาเหม่อมองไปยังฟลอร์เต้นรำ แต่ในใจกลับเฝ้าถามตัวเองว่า คืนนี้ เธอจะสามารถลืมเรื่องราวที่ทำร้ายจิตใจเธอในช่วงนี้ไปได้จริงๆใช่ไหม เธอแค่ต้องการให้คืนนี้ผ่านไปโดยไม่ต้องคิดเรื่องของเวย์อีก แม้เพียงชั่วครู่ก็ยังดี"ชนแก้วหน่อยยัยบัว! คืนนี้ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น"