Lahat ng Kabanata ng ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว: Kabanata 21 - Kabanata 30

“ยัยอัยย์ ชั้นขอโทษน้า เมื่อวานชั้นติดลูกค้าสำคัญจริงๆ แล้วเป็นไงบ้าง โอ้ย…ดูตาเธอสิ แค่เจอพนักงานส่งของก็นอนไม่หลับเลยเหรอ” รุ่งเช้า ฉันรีบไปหาอัยย์ที่บ้านด้วยความเป็นห่วง และสภาพของอัยย์ที่ฉันเห็นคือ... เธอขอบตาช้ำและในตาแดงมากเหมือนคนอดนอนมาทั้งคืน“อืม จริงๆ ตอนเจอก็ไม่เป็นไรนะ แต่ที่เรานอนไม่หลับ เพราะเราเอาแต่นึกถึงเสียงของพนักงานส่งของ เสียงเค้าคุ้นมากเลยนิต้า เหมือนคนนั้น”“ฮะ เสียงเหมือนใคร อย่าบอกนะว่า…” เพื่อนฉันคนนี้ ก่อนที่เธอจะมีอาการประหลาดจนทำให้เลือกที่จะเก็บตัว หนีหายจากโลกภายนอกเธอก็เคยมีความรักวัยเรียนเหมือนกันนะ แต่เธอไม่ค่อยเล่ารายละเอียดให้ฉันฟังสักเท่าไหร่ เหมือนเธอจะไม่อยากนึกถึงเรื่องราวตอนนั้น ฉันก็เลยไม่เคยเซ้าซี้ เพียงแค่พอจะรู้เกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นคร่าวๆ จากเวลาที่พ่อกับแม่ยัยอัยย์พูดถึง เป็นบางครั้งบางคราว“ใช่ เสียงเหมือนผู้ชายคนนั้น เราเลยนอนคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนทั้งคืนเลยนิต้า” เสียงอัยย์ทั้งเพลียและเริ่มสั่นเครือ... เหมือนกำลังจะมีน้ำตาให้กับเรื่องราวในอดีต“โอ๋ๆๆ ยัยอัยย์ ไม่เอาน้า มันผ่านไปแล้วนะ ไม่เอา ไม่คิดถึงมันอีก” ฉันทำได้เพียงเอาไปโอบกอดปลอบ

“เออๆ กูจะรีบจัดการให้ แล้วมึงก็นะ มีอะไรก็บอกกันตรงๆ ดิวะ ยังเห็นกูเป็นเพื่อนมึงอยู่ป่ะเนี่ย” ผมตัดพ้อไอ้ภีมออกไป แต่ไม่ได้คิดจริงจัง เพราะถึงยังไง สิ่งที่ไอ้ภีมขอให้ผมเร่งทำให้ คือการหาจิตแพทย์ หรือนักจิตบำบัด มาช่วยวิเคราะห์สาเหตุที่แท้จริงของอาการ PTSD ของคนไข้ที่เป็นรักแรกของมัน เพื่อสามารถหาวิธีรักษาต่อไปได้อีกอย่าง ผมก็อยากเน้นย้ำให้มันรู้บ้างว่า มันยังมีผมเป็นเพื่อนที่พร้อมจะคอยช่วยเหลือมันเสมอ“เออออ...ไว้มีไรจะบอก งั้นมึงก็รีบๆ ไปจัดการได้ละ อย่าช้า” ท่าทางร้อนใจของไอ้ภีม ทำให้ผมนึกขำในใจผมเดินกลับไปที่ห้องทำงาน เรียกเลขาให้รวบรวมประวัติของแพทย์ทั้งหมดที่สมัครเข้ามาในช่วงนี้มาให้ผมพิจารณาในห้อง และผมก็เข้าโหมดการทำงานอยู่ในนั้นเกือบทั้งวันแม้ว่าจากมุมมองของคนภายนอก ผมเป็นประเภทหนุ่มเจ้าสำราญก็ตามที แต่เมื่ออยู่ในโหมดการทำงาน คนรอบข้างที่ทำงานร่วมกับผมจะรู้ดีว่า ผมค่อนข้างจริงจังกับการทำงานเช่นกันนอกจากผมจะเป็นหมอที่ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยต่อชีวิตของคนป่วยแล้ว ผมยังเป็นฝ่ายบริหารที่ต้องทำงานเพื่อเอาใจผู้ถือหุ้นอีกด้วย เมื่อไหร่ที่การบริหารงาน หรือได้กำไรไม่เป็นที่น่าพอใจ

ผมอดถอยหายใจออกมาไม่ได้ ‘อะไรมันจะวุ่นวายขนาดนี้วะเนี่ย ตกลงจะหาหมอจริงหรือเปล่าวะ’“แผนกไอทีตรวจสอบเสร็จหรือยังครับ คุณช่วยเร่งให้ผมหน่อย” ระหว่างที่กำลังคิดทบทวนเคสตรงหน้า ผมกดโทรบอกให้เลขาเร่งให้แผนกไอทีตรวจสอบข้อมูลที่ลงทะเบียนของคนไข้รายนี้ ว่ามีการแจ้งข้อมูลเท็จหรือไม่[“เมื่อกี้ไอทีแจ้งมาแล้วค่ะว่า ข้อมูลที่ลงทะเบียนเข้ามาไม่มีปัญหาค่ะ คุณหมอวัต แต่กำลังจะตรวจสอบให้อีกรอบค่ะ”]“โอเคครับ ขอบคุณครับ ถ้าไอทีแจ้งกลับมาคุณรีบแจ้งผมเลยนะ” หลังวางสาย ผมสูดหายใจเข้าลึกจนสุดปอด แล้วค่อยบรรจงพิมพ์ข้อความถามคนไข้กลับไป ในเมื่อไอทีตรวจสอบแล้วว่าเป็นคนไข้ ผมก็ต้องดำเนินการรักษา [Doctor : “ครับ คนไข้มีอาการอะไรอยากปรึกษาหมอครับ”][Nitaya : “ชั้นเป็นผื่นแดงขึ้นที่หน้าค่ะเยอะเลย ไม่ทราบสาเหตุ”][Doctor : “คนไข้ถ่ายรูปผื่นแดงที่ขึ้นมาให้หมอช่วยดูอาการได้มั้ยคะ จะได้วินิจฉัยถูก”][Nitaya : “ทำไมต้องถ่ายส่งด้วยล่ะ ทีหมอยังไม่ยอมให้ชั้นเห็นหน้าเ

“ไหนวะ ไอ้วัต สัมภาษณ์ไปหรือยัง เป็นยังไงบ้าง” ยังไม่ถึง 10 นาทีตามที่มันบอกไว้ หมอภีมกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาที่แผนก เมื่อเห็นผมก็รีบถามถึงการสัมภาษณ์ก่อนเป็นอันดับแรก“มึงตามกูมาไปคุยเองละกัน” จากตอนแรกอยากจะบอกมันก่อนว่าจะเจอใคร พอเห็นท่าทางรีบร้อนของมัน ผมจึงหมั่นไส้ไม่บอกไปซะดื้อๆ ‘อยากได้คนนักไม่ห่วงเพื่อนบ้างเลย งั้นไปคุยเองเลยไอ้หมอภีม’“อ่าว ทำไมวะ มึงยังไม่คุยเหรอ ทำไมต้องรอกู” ไอ้ภีมยังร้อนใจไม่เลิก“กู…” ก่อนที่ผมจะพูดอะไรต่อ ผู้หญิงที่ก่อนหน้านี้อยู่ในห้องประชุมด้านใน วิ่งเลยผมไปเกาะแขนไอ้ภีม โดยไม่สนใจว่าเธอชนเข้าที่แขนผมอย่างจัง“ภีมมมม คิดถึงจังเลยค่ะ” เธอทั้งเกาะแขนไอ้ภีม ทั้งเอาตัวทั้งตัวเบียดเข้าไป เหมือนจะพยายามสิงเข้าไปในตัวมันอย่างไรอย่างนั้น“มินท์…” ผมเห็นไอ้ภีมพยายามจะแกะมือทั้งสองข้างของเธอออก พร้อมกับส่งสายตาไม่สบอารมณ์มองมาที่ผม แต่สิ่งที่ผมทำได้ก็แค่เพียงส่ายหน้ากลับไปให้เล็กน้อย“ใช่ค่ะ มินท์เอง ดีใจจังได้เจอภีม

รุ่งเช้า ฉันลองส่งข้อความไปอีกครั้ง แต่ก็ยังได้รับข้อความตอบกลับเป็นแบบเดิม จนฉันเริ่มสงสัยแล้วว่า ข้อความเหมือนเดิม ตอบกลับมาไวมาก แม้ว่าตอนนี้จะเช้าตรู่ หรือจะเป็นข้อความอัตโนมัตินะ ถ้าอย่างนั้นลองส่งข้อความไปเลยละกัน Doctors Online Chat[Doctor : “สวัสดีค่ะ อาการเป็นอย่างไรบ้างคะ?”][Nitaya : “นี่เป็นหมอจริงๆ ตอบมา หรือเป็นข้อความอัตโนมัติกันแน่คะ ชั้นอยากคุยกับหมอที่เป็นคนจริงๆ ค่ะ”][Doctor : “คนไข้มีอะไรจะปรึกษาหมอคะ แจ้งอาการมาได้เลยค่ะ”][Nitaya : “คุณเป็นหมอจริงๆ ใช่มั้ยคะ เปลี่ยนรูปโปรไฟล์ได้มั้ยคะ ชั้นอยากเห็นว่าชั้นคุยกับคุณหมอคนไหน”][Doctor : “คนไข้ต้องการรักษาอาการอะไรคะ หมอไม่สามารถเปลี่ยนรูปได้ค่ะ เป็นนโยบายของแอปฯ นะคะ”][Nitaya : “แล้วชั้นจะรู้ได้ยังไงคะว่าหมอเก่งหรือเปล่า แล้วเป็นหมอจริงๆ หรือแค่จ้างคนมาตอบตามสคริป”][Doctor : “คนไข้สะดวกเข้ามารับบริการที่โรงพยาบาลได้นะคะ หากไม่สะดวกใช้แอปฯ”][Nitaya : &l