LOGINกว่าจะหลุดพ้นจากยัยมินท์มาได้ ผมรู้สึกเหนื่อยและหมดแรงจะกินจะเที่ยวต่อแล้ว จากความตั้งใจแรกที่จะน
รุ่งเช้า ฉันลองส่งข้อความไปอีกครั้ง แต่ก็ยังได้รับข้อความตอบกลับเป็นแบบเดิม จนฉันเริ่มสงสัยแล้วว่า ข้อความเหมือนเดิม ตอบกลับมาไวมาก แม้ว่าตอนนี้จะเช้าตรู่ หรือจะเป็นข้อความอัตโนมัตินะ ถ้าอย่างนั้นลองส่งข้อความไปเลยละกันDoctors Online Chat[Doctor : “สวัสดีค่ะ อาการเป็นอย่างไรบ้างคะ?”][Nitaya : “นี่เป็นหมอจริงๆ ตอบมา หรือเป็นข้อความอัตโนมัติกันแน่คะ ชั้นอยากคุยกับหมอที่เป็นคนจริงๆ ค่ะ”][Doctor : “คนไข้มีอะไรจะปรึกษาหมอคะ แจ้งอาการมาได้เลยค่ะ”][Nitaya : “คุณเป็นหมอจริงๆ ใช่มั้ยคะ เปลี่ยนรูปโปรไฟล์ได้มั้ยคะ ชั้นอยากเห็นว่าชั้นคุยกับคุณหมอคนไหน”][Doctor : “คนไข้ต้องการรักษาอาการอะไรคะ หมอไม่สามารถเปลี่ยนรูปได้ค่ะ เป็นนโยบายของแอปฯ นะคะ”][Nitaya : “แล้วชั้นจะรู้ได้ยังไงคะว่าหมอเก่งหรือเปล่า แล้วเป็นหมอจริงๆ หรือแค่จ้างคนมาตอบตามสคริป”][Doctor : “คนไข้สะดวกเข้ามารับบริการที่โรงพยาบาลได้นะคะ หากไม่สะดวกใช้แอปฯ”][Nitaya : &l
กว่าจะหลุดพ้นจากยัยมินท์มาได้ ผมรู้สึกเหนื่อยและหมดแรงจะกินจะเที่ยวต่อแล้ว จากความตั้งใจแรกที่จะนัดน้องก้อยออกมาใหม่ หลังจากขอยกเลิกนัดไปแล้ว ผมเปลี่ยนเป็นการไปคนเดียวแทน ผมอยากอยู่อย่างสงบซักวันผมเลือกที่จะไปห้างสรรพสินค้าที่ไปประจำ แวะทานอาหารมื้อเย็นที่นั่น แล้วคงเดินเลือกของอีกนิดหน่อยค่อยกลับคอนโดระหว่างที่ผมกำลังเดินหาร้านที่อยากจะดูของ หางตาผมกลับเหลือบไปเห็น หญิงสาวท่าทางคุ้นหน้าคุ้นตาในร้านเครื่องประดับแบรนด์หรู ผมจำเธอได้ทันที แต่สิ่งที่ผมคิดในหัวคือ ก่อนหน้านี้ที่ผมจะนัดเธอ เธอบอกผมว่าช่วงนี้เธอต้องจัดการธุระที่บ้านนี่เหรอธุระที่บ้านที่เธอบอก สิ่งที่ผมเห็นคือ เธอมากับชายสูงวัยคนหนึ่ง และถ้าผมจำไม่ผิดเหมือนว่าจะเป็นคนมีชื่อเสียงคนหนึ่งในแวดวงสังคม ท่าทางช่างเอาอกเอาใจยิ้มแย้มของเธอที่มีต่อชายคนนั้น รวมถึงสร้อยเพชรในข้อมือของเธอที่กำลังโชว์ต่อหน้าให้ชายคนนั้นดู ช่างขัดตาผมนัก“สวัสดีครับคุณนิต้า คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอคุณที่นี่” หลังจากมองการกระทำของเธออยู่นาน เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นตามพนักงานเข้าไปจ่ายเงินด้านในของร้าน ผมทำทีเดินเข้าไปเ
“ไหนวะ ไอ้วัต สัมภาษณ์ไปหรือยัง เป็นยังไงบ้าง” ยังไม่ถึง 10 นาทีตามที่มันบอกไว้ หมอภีมกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาที่แผนก เมื่อเห็นผมก็รีบถามถึงการสัมภาษณ์ก่อนเป็นอันดับแรก“มึงตามกูมาไปคุยเองละกัน” จากตอนแรกอยากจะบอกมันก่อนว่าจะเจอใคร พอเห็นท่าทางรีบร้อนของมัน ผมจึงหมั่นไส้ไม่บอกไปซะดื้อๆ ‘อยากได้คนนักไม่ห่วงเพื่อนบ้างเลย งั้นไปคุยเองเลยไอ้หมอภีม’“อ่าว ทำไมวะ มึงยังไม่คุยเหรอ ทำไมต้องรอกู” ไอ้ภีมยังร้อนใจไม่เลิก“กู…” ก่อนที่ผมจะพูดอะไรต่อ ผู้หญิงที่ก่อนหน้านี้อยู่ในห้องประชุมด้านใน วิ่งเลยผมไปเกาะแขนไอ้ภีม โดยไม่สนใจว่าเธอชนเข้าที่แขนผมอย่างจัง“ภีมมมม คิดถึงจังเลยค่ะ” เธอทั้งเกาะแขนไอ้ภีม ทั้งเอาตัวทั้งตัวเบียดเข้าไป เหมือนจะพยายามสิงเข้าไปในตัวมันอย่างไรอย่างนั้น“มินท์…” ผมเห็นไอ้ภีมพยายามจะแกะมือทั้งสองข้างของเธอออก พร้อมกับส่งสายตาไม่สบอารมณ์มองมาที่ผม แต่สิ่งที่ผมทำได้ก็แค่เพียงส่ายหน้ากลับไปให้เล็กน้อย“ใช่ค่ะ มินท์เอง ดีใจจังได้เจอภีม
“นิต้า... ทำไมทำแบบนี้ล่ะ ถ้าคุณหมอเค้า...” ยัยอัยย์ ทำเป็นบ่นฉัน เหมือนจะโกรธ แต่ฉันรู้ว่าในเจอเธอก็รอคำตอบอยู่เหมือนกัน“เอาน่าสาวน้อย มาเรามาลุ้นรอคำตอบกัน ดูซิคุณหมอของเธอจะว่ายังไงบ้าง” ฉันเห็นยัยอัยย์แทบจะนั่งไม่ติดเก้าอี้ แต่ผ่านไปเป็นนาที อีกฝั่งก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับมาเพื่อนฉัน รีบพิมพ์ข้อความแก้ตัวส่งไป เธอรีบอธิบายว่าสิ่งที่ถามไปล่าสุดนั้นไม่ใช่ฝีมือเธอ ฉันทำได้เพียงแต่อ่านข้อความแล้วนึกขำอยู่ในใจ อาการเพื่อนฉันออกชัดขนาดนี้ ทำให้ฉันยิ่งอยากรู้มากไปอีกว่าคุณหมอคนนี้เป็นใคร และเขาคิดยังไงกับเพื่อนฉันกันแน่[Doctor VP1 : “ผมยังไม่มีแฟนครับ แต่ถ้าคุณจะช่วยแนะนำผู้หญิงดีๆ ซักคนให้ ผมก็ไม่ขัดนะครับ”]“กรี๊ดดดดดด... นี่ไงล่ะยัยอัยย์ สาวน้อยของชั้น คุณหมอไม่มีแฟน แถมเปิดทางให้เธออีก อร้ายยย ชั้นเขินแทนเธอทำไมเนี่ย” ในที่สุดคุณหมอก็ตอบข้อความกลับมา ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองว่า นี่ฉันสงสัยเขา แต่ทำไมฉันต้องดีใจที่เขาตอบกลับมาแบบนั้นถึงอย่างไรก็เถอะ หากว่าเพื่อนฉันมีความสุขที่แท้จริงได้
ผมอดถอยหายใจออกมาไม่ได้ ‘อะไรมันจะวุ่นวายขนาดนี้วะเนี่ย ตกลงจะหาหมอจริงหรือเปล่าวะ’“แผนกไอทีตรวจสอบเสร็จหรือยังครับ คุณช่วยเร่งให้ผมหน่อย” ระหว่างที่กำลังคิดทบทวนเคสตรงหน้า ผมกดโทรบอกให้เลขาเร่งให้แผนกไอทีตรวจสอบข้อมูลที่ลงทะเบียนของคนไข้รายนี้ ว่ามีการแจ้งข้อมูลเท็จหรือไม่[“เมื่อกี้ไอทีแจ้งมาแล้วค่ะว่า ข้อมูลที่ลงทะเบียนเข้ามาไม่มีปัญหาค่ะ คุณหมอวัต แต่กำลังจะตรวจสอบให้อีกรอบค่ะ”]“โอเคครับ ขอบคุณครับ ถ้าไอทีแจ้งกลับมาคุณรีบแจ้งผมเลยนะ” หลังวางสาย ผมสูดหายใจเข้าลึกจนสุดปอด แล้วค่อยบรรจงพิมพ์ข้อความถามคนไข้กลับไป ในเมื่อไอทีตรวจสอบแล้วว่าเป็นคนไข้ ผมก็ต้องดำเนินการรักษา[Doctor : “ครับ คนไข้มีอาการอะไรอยากปรึกษาหมอครับ”][Nitaya : “ชั้นเป็นผื่นแดงขึ้นที่หน้าค่ะเยอะเลย ไม่ทราบสาเหตุ”][Doctor : “คนไข้ถ่ายรูปผื่นแดงที่ขึ้นมาให้หมอช่วยดูอาการได้มั้ยคะ จะได้วินิจฉัยถูก”][Nitaya : “ทำไมต้องถ่ายส่งด้วยล่ะ ทีหมอยังไม่ยอมให้ชั้นเห็นหน้าเ
“ยัยอัยย์ ชั้นแฮปปี้มาก ชั้นอยากมาอยู่บ้านเธอเลย” ช่วงนี้ ฉันมักจะมาอยู่กับยัยอัยย์ที่บ้านบ่อยๆ และได้เห็นความเคลื่อนไหวของหมอที่รักษาเธอ ทำให้ฉันยิ่งมั่นใจว่าเขาคิดกับเธอมากกว่าคนไข้“แหม กินแบบไม่กลัวอ้วนเลยนะจ๊ะ”“จะเอาอะไรมาอ้วนยัยอัยย์ ของพวกนี้นะ เพื่อสุขภาพทั้งนั้น คนป่วยเบาหวานยังกินได้เลย คุณหมอของเธอนี่เอาใจใส่สุดๆ”“คุณหมอของเราที่ไหนกันล่ะ นิต้า พูดอะไรไม่รู้” อัยย์ยังคงไม่ยอมรับว่า สิ่งที่เธอกับหมอของเธอปฏิบัติต่อกันอยู่ในช่วงนี้ เหมือนหนุ่มสาวที่มีใจให้กัน และเขากำลังพยายามจีบเธออยู่แน่นอนฉันยินดีกับเพื่อนนะ ถ้าเพื่อนจะมีความรักและมีความสุขกับชีวิตคู่ เพียงแต่ฉันยังไม่มั่นใจเกี่ยวกับตัวคุณหมอที่มาจีบเธออยู่ตอนนี้ มีหลายอย่างที่น่าสงสัย ถึงอย่างนั้น เมื่อฉันเห็นรอยยิ้มของอัยย์ ก็อดยกความดีให้หมอที่ดูแลเธอไม่ได้จริงๆ“อ๋อเหรอออ ไม่ใช่ของเธองั้นชั้นขอได้ป่ะ ดูแลดีแบบนี้ ชั้นชอบบบ” ฉันลองแกล้งเธอ เพื่อลองใจของเธอว่าจะรู้สึกพิเศษกับหมอคนนี้มั้ย“บ้าเหรอ มาขอเราทำไม เราไม่ได้เป็นอะไรกับคุณหมอนี่ เธอต้องไปขอแฟนเค้าสิ”“อ่าว คุณหมอเค้ามีแฟนแล้วเหรอ งั้นทำไมมาดูแลคนไข้คนนี้ซะอย่







