All Chapters of ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว: Chapter 51 - Chapter 60

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรอเขาไปส่ง เพียงแต่การใช้ไม้พยุงเดินแบบนี้ แค่ที่พื้นเรียบๆ ฉันก็รู้สึกว่าลำบากมากแล้ว แต่ที่นี่ พื้นดินแข็งบ้างนิ่มเละบ้าง แถมยังมีรากไม้อยู่ตามพื้นไม่น้อยเดินปกติก็ต้องคอยพยุงตัวเองไม่ให้ล้มแล้ว นี่ฉันขาเจ็บต้องใช้ไม้พยุงเดินอีก เดินไปไม่ระวังไม้พยุงก็เข้าไปติดที่ซอกของรากไม้บ้าง บางครั้งก็ลื่นจนพยุงเอาไม่อยู่บ้าง ทำให้ฉันเหนื่อยมากกว่าเดินปกติหลายเท่าฉันเดินออกมาจากทางเข้าค่ายอาสาได้ไม่เท่าไหร่ แต่รู้สึกเหนื่อยเหมือนกับเดินมาราธอนมาหลายกิโลแล้ว จึงเลือกที่จะนั่งพักให้หายเหนื่อยซักครู่แล้วค่อยเดินต่อใครจะคิดว่าเขาคนนั้นจะคุยกับแม่พยาบาลสาวคนนั้นเพียงไม่นานก็เดินตามออกมาทัน แถมยังพูดจากวนโมโหฉันอีก ‘ชั้นเนี่ยนะจะคิดอะไรกับเค้า นี่เค้าคิดว่าเค้ารูปหล่อพ่อรวยหรือไง แล้วคิดว่าชั้นเป็นคนแบบไหน ถึงจะชอบเค้างั้นเหรอ บ้าไปแล้วแน่ๆ’ถึงแม้จะไม่อยากจะยอมให้เขาพยุงพาเดินไปส่งที่บ้านพัก แต่เมื่อได้ยินที่เขาขู่ ฉันก็ต้องยอมอยู่ดี ‘ทำไมชั้นต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ แย่ที่สุดเลย’“นี่คุณ ช้าๆ หน่อย อะไรจะรีบขนาด

“อัยย์ ชั้นกลับมาแล้ว เป็นยังไงบา..อา..อ้าง”ฉันผลักประตูเข้าไปพร้อมกับตะโกนเรียกคนที่อยู่ในห้อง แต่ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค ภาพที่ฉันเห็นทำให้ฉันต้องอ้าปากค้าง และรู้สึกเหมือนการมาของฉันตอนนี้ไม่ค่อยถูกจังหวะซักเท่าไหร่ฉันเห็นยัยอัยย์ เพื่อนของฉันที่เป็นคนป่วย นั่งอยู่บนขอบเตียง แต่อีกคนคือคุณหมอที่มาดูอาการ เขาคุกเข่าแนบชิดอยู่ข้างๆ ยัยอัยย์กำลังก้มหน้า ส่วนคุณหมอเงยหน้ามองเธอ ทั้งคู่กำลังสบตากัน“นิต้า กลับมาซักที เธอหายไปไหนมาทำไมนานจัง” ยัยอัยย์รีบยืดตัวขึ้น สีหน้าลนลานมองฉันแล้วรีบตอบกลับมาด้วยท่าทางกระตือรือร้นเกินเหตุ แต่ฉันก็แอบเห็นว่าเธอหน้าแดงมากไปจนถึงใบหู พร้อมกับหมอของเธอก็เช่นกัน“เอ่ออ..ทำแผล ทำแผลไง ว่าแต่เธอเป็นไงไข้ลงแล้วสินะ” ในเมื่อถักถูกจับได้แล้ว ก็ต้องยอมที่จะเปิดเผยตัว ฉันเดินไปหาเพื่อนสาว แต่สายตายังคงจับจ้องที่ชายหนุ่มที่ยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิมไม่ขยับ ฉันเลยอดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้“ก็..ดีแล้ว หมอเค้าให้วิตามินเราเพิ่งเสร็จ นี่ไง เพิ่งถอดเข็มเมื่อกี้เลย” ยัยอัยย์พยายามอธิบาย

“ยัยอัยย์ เมื่อกี้ตอนชั้นไปที่ครัว เจอแม่ แม่บอกว่าให้เราเตรียมตัวนะ เย็นนี้คุณหมอของเธอจะมากินข้าวด้วย” หลังจากได้รับข่าวจากแม่อัยย์แล้ว ฉันรีบกะเผลกกลับมาบอกยัยอัยย์“ฮะ…อะไรนะ” ยัยอัยย์เพิ่งออกจากห้องน้ำ เมื่อได้ยินเรื่องที่ฉันบอก เธอถึงกับตกใจยืนอึ้งอยู่ที่เดิม“ไปสิ ยัยอัยย์ เข้าไปล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้า นี่ก็จะถึงเวลามื้อเย็นแล้วนะ” เห็นเธอเริ่มเหม่อลอย ฉันต้องเดินเข้าสะกิดไหล่เธอ จัดตัวเธอพลิกหันกลับเข้าไปเพื่อเตรียมตัวในห้องน้ำอีกที“ไอ้วัต กูมีเรื่องอยากให้มึงช่วยคิดหน่อยหว่ะ”ระหว่างทางที่เดินไปกองถ่ายละคร ไอ้ภีมก็พูดขึ้นมาหลังจากที่เราสองคนเดินกันมาเงียบๆ อยู่พักใหญ่“เรื่องอะไรวะ เครียด ขนาดนั้น” ผมเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของมัน ผมก็รู้ได้เลยว่ามันจะคุยเรื่องอะไร เพียงแต่อยากให้มันเป็นคนพูดออกมาเอง“เออ เรื่องอัยย์” ไอ้ภีมพูดออกมาได้อย่างไม่เต็มเสียงนัก“เอ้า มึงก็เจอเธอแล้ว ก็ปรับความเข้าใจกันดิวะ ไม่เห็นยากเลย” จากที่เห็นเหตุการณ์เมื่อวาน ผมยังคิดว่าพวกเขาสองคนสามารถตกลงกันได้แล้วซะอีก“ก็เค้าไม่ยอมให้โอกาสกูอธิบายเลยนี่หว่า เอาแต่หลบหน้ากูตลอด”“แล้วมึงจะให้กูช่วยอะไ

“ไอ้วัต มึงต้องช่วยกู” กลับถึงห้องพักยังไม่ทันได้นั่ง ไอ้ภีมทำหน้าเครียดเสียงเครียดกับผมอีกแล้ว“มึงให้กูช่วยอะไร” ถ้าผมไม่คุยกับมันให้รู้เรื่อง คืนนี้คงไม่ได้พักผ่อนดีๆ แน่ๆ ถ้าอย่างนั้นก็ถามมันให้จบๆ เรื่องไปซะที“กูอยากมีเวลาคุยกับอัยย์สองคนทำยังไงดีวะ”“เอ้า มึงก็ไปคุยกับเค้าสิวะ ที่พักเค้ามึงก็รู้แล้วนี่” ผมยังไม่เข้าใจว่าจะต้องช่วยอะไรมันอีก ไอ้ภีมชักจะเริ่มทำเรื่องง่ายๆ ให้เป็นเรื่องยากซะงั้น“เออ กูรู้ แต่มึงไม่เห็นเหรอ เมื่อตอนกินข้าว นิต้าคอยมองกูทุกครั้งที่กูคุยกับพ่อแม่อัยย์” ผมเกือบจะเลิกคิดถึงเรื่องนี้แล้ว แต่มันก็พูดย้ำขึ้นมาอีก“เห๊อะ เค้าไม่ได้มองชื่นชมมึงหรือไง” ผมรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อไอ้ภีมพูดย้ำสิ่งที่ผมได้เห็นตลอดเวลาที่โต๊ะอาหารเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา ทั้งๆ ที่พยายามจะไม่คิดสนใจแล้วแท้ๆ“ชื่นชมห่าอะไรล่ะ สายตาจ้องจับผิดกู อย่างกับมองทะลุหัวกูไปเห็นด้านหลังได้” พอเริ่มฟังสิ่งที่ไอ้ภีมพูดแล้วคิดตามอีกครั้ง ผมนึกย้อนไปตอนที่มองเธ

ฉันนั่งขัดสมาธิ ยกแขนขึ้นกอดอกอยู่ตรงข้ามยัยอัยย์ ด้วยแววตามุ่งมั่นมองไปที่หน้าเธอที่ยังคงปิดตาปี๋อย่างรอคอยคำตอบ“คือ ภีมเค้าไม่ใช่หมอออนไลน์แบบที่เธอเข้าใจหรอก แต่เค้าคือเพื่อนเราสมัยเรียนมัธยมน่ะ” เธอค่อยๆ บอกฉัน หลังจากที่ค่อยลืมตาและเห็นฉันนั่งรอฟังคำตอบอย่างสงบอยู่ข้างหน้าเธอแล้ว“ฮะ…เพื่อนมัธยม แต่เธอเรียนโรงเรียนหญิงล้วนไม่ใช่เหรอ เอ๊ะ หรือว่า…??” เมื่อพูดทวนคำของยัยอัยย์ ฉันก็ค่อยๆ นึกขึ้นได้ ถึงเพื่อนมัธยมคนเดียวของเธอที่เป็นผู้ชาย ที่เธอเคยเล่าให้ฉันฟัง เมื่อตอนที่เราเคยปรับทุกข์เรื่องความรักกันในช่วงแรกๆ“ใช่ เค้าคือผู้ชายคนนั้นแหละ” ยัยอัยย์พูดไปพร้อมพยักหน้าให้ฉันช้าๆ“โอ้ย แล้วทำไมเธอไม่บอกชั้นก่อน ชั้นก็เชียร์เพราะคิดว่าเค้าเป็นหมอจากในแอปฯ ที่ดูแลเธอ” เมื่อได้ยินดังนั้น ฉันเริ่มรู้สึกร้อนใจขึ้นมาทันที เพราะเรื่องเล่าเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นที่ฉันได้เคยฟังมา ไม่ค่อยดีสำหรับความรู้สึกของยัยอัยย์ซักเท่าไหร่นัก“เรา…” เหมือนยัยอัยย์กำลังจะอธิบายอะไรบางอย่าง แ