Todos los capítulos de ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว: Capítulo 11 - Capítulo 20

กลางสัปดาห์ ฉันนัดพี่แพตตี้เพื่อเลี้ยงข้าวขอโทษ เพราะรู้สึกผิดที่ฉันน่าจะทำให้ลูกค้าที่พี่แพตตี้ส่งมาให้ไม่พอใจ “ยัยนิต้า หล่อนต้องส่งกระเช้าไปขอโทษคุณวัตวันนี้เลยนะ ท่าทางจะไม่พอใจแล้วล่ะคราวนี้ นี่หลังจากวันนั้นที่วางสายไป บอกว่าจะติดต่อกลับ ก็ไม่ติดต่อมาเลย”“นี่สรุป นิต้าเป็นคนผิดอีกแล้วเหรอเจ้ เค้าไม่ติดต่อมา เค้าอาจจะยุ่งหรือไม่อยากใช้บริการนิต้าแล้วก็ได้ งั้นก็ปล่อยเค้าไปเถอะ เจ้ค่อยส่งลูกค้าคนอื่นมาให้ก็ได้นี่คะ”“จะได้ไงยะ ลูกค้าเจ้คนนี้ โปรไฟล์ดี เครดิตดีเลิศ สายเปย์ พ่อบุญทุ่ม มีงานมาให้ตลอด จะปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้ ยังไงหล่อนก็ต้องรับไว้ เจ้ไม่ไว้ใจคนอื่นแล้วจริงๆ นะ”“แต่สัปดาห์นี้ นิต้า ติดงานจริงๆ นี่คะ ยังไงก็ไปบริการเค้าไม่ได้อยู่ดี”“เฮ้อ... เจ้ก็เข้าใจหล่อนนะ เอายังไงดีล่ะ เจ้ก็คิดหัวจะระเบิดละเนี่ย”“ไว้เสร็จงานสัปดาห์นี้ นิต้า ค่อยติดต่อเค้าไป ได้มั้ยคะ แบบนี้เจ้ว่าจะได้มั้ย”“เอางั้นก็ได้ ก็ลองดูละกัน เดี๋ยวเจ้ส่งคอนแท็กต์ให้ ต้องเอาไว้ให้อยู่นะยะ อย่าปล่อยหลุดไปเชียว”“ค่าๆ ไม่ปล่อยให้หลุดมือแน่นอนค่ะเจ้ เชื่อใจนิต้าได้ เจ้ปั้นมากับมือนี่ ใช่มะ”แต่สุดท้ายแล้ว หลัง

ช่วงนี้งานที่โรงพยาบาลผมค่อนข้างยุ่งมาก นอกจากจะประชุมเกี่ยวกับการพัฒนาแอปฯ หมอออนไลน์ที่ทำอยู่แล้ว ยังต้องเจอกับปัญหาบุคลากร... หมอที่เคยอยู่ประจำหลายๆ คน ถึงวาระที่จะไปเรียนต่อเฉพาะทางบ้าง บางคนก็เริ่มไปเปิดคลินิกของตัวเองบ้าง ก็จะมีเวลาในการทำงานในส่วนของหมอออนไลน์ลดลงนอกจาก ผมต้องประชุมกับฝ่ายบุคคลเพื่อให้หาหมอมาทดแทนแล้ว ในบางครั้งและบ่อยครั้งทีเดียวที่ในช่วงนี้ ผมต้องเข้ารับเคสในแอปฯ เอง หลังจากได้แต่ทำส่วนงานบริหารอย่างเดียวมาหลายปีแล้ว“ไปไหนมาวะ ไอ้หมอภีม” จังหวะเดียวกันกับที่ผมเพิ่งคุยกับคนจากฝ่ายบุคคลเสร็จ ผมเห็นหลังไอ้เพื่อนหมอคนสนิท เหมือนรีบเร่งเดินเข้าไปในห้องทำงาน จึงรีบเดินตามเข้าไป เพื่อถามข่าวคราวงานช่วงนี้ไอ้หมอภีม หุ่นส่วนคนสำคัญที่ช่วงนี้ ผมมักจะเห็นมันวุ่นวายกับแผนกเป็นพิเศษ หลังจากที่ก่อนหน้านี้ มันขอเวลาพักอยู่เป็นปี ไม่ค่อยเข้ามายุ่งวุ่นวาย ไม่รับเคสคนไข้ อำนาจการตัดสินใจเกือบทั้งหมด ตกมาอยู่ที่ผม ไอ้ภีมจะเข้ามาเพียงเพื่อเซ็นต์เอกสารสำคัญเท่านั้น“มึงมาหากูบ่อยขนาดนี้ น้องๆ เด็กๆ มึงไม่ว่างหรือไง” ไอ้ภีมมันต้องมีอะไรปิดบังผมอยู่ นี่ผมแค่เข้าไปถาม แต่มันกลับ

“เป็นไงบ้างนิต้า ของเยอะจังหนักมั้ย ทั้งหมดเท่าไหร่กันเนี่ย” อัยย์ถามขึ้นหลังจากฉันวางของลงที่โต๊ะปลายเตียง“นี่ เธอดูใบเสร็จเอง ชั้นว่ามันแปลกๆ เดี๋ยวชั้นเช็กของให้ก่อนนะ แชมพู วิตามินซี วิตามินรวม... นี่ โปรตีนก็มีเพียบเลย โอ้ยตาหมอบ้าหลอกขายของแน่ๆ ไหนดูใบเสร็จซิยัยอัยย์ หลายหมื่นแน่ๆ แบบนี้เนี่ย”“ยอดรวมทั้งหมด 30 บาท!!!” ฉันตกใจกับยอดเงินที่อัยย์บอก เพราะมันเป็นไปไม่ได้ จากของที่ฉันเปิดดูทั้งหมด มีแต่ขอเคาน์เตอร์แบรนด์ทั้งนั้น ไม่มีชิ้นไหนที่ราคาต่ำกว่าครึ่งพันเลย“นี่ ยัยอัยย์ แอปฯ หมอนี่ เค้าเข้าโครงการ 30 บาทหรือไง ไหนดูของซิ ของปลอม หรือหมดอายุหรือเปล่า” ฉันหันกลับไปหยิบของจากในถุงออกมาดูทีละชิ้น อย่างละเอียด ทั้งวันผลิต วันหมดอายุ แม้กระทั่งสังเกตความผิดปกติว่าเป็นของปลอมหรือไม่‘ทุกอย่างนี้มันมีแต่เรื่องไม่น่าไว้ใจเลย ฉันเป็นห่วงยัยอัยย์จัง’ระหว่างที่ฉันกำลังตรวจของในถุงแต่ละชิ้น อัยย์น่าจะกำลังแชตไปถามตัวต้นตอของเรื่องทั้งหมดนี้ เพราะฉันเห็นเธอกำลังก้มหน้าก้มตากดมือถือในมือ“นิต้า คุณหมอบอกให้เราเข้าโครงการพิเศษแหละ ของนี้เลยจ่ายแค่ 30 บาท ^^” ไม่นานนัก อัยย์เงยหน้าพูดด้ว

จากความไม่คาดคิดและไม่รอบคอบของฉันเอง อีกทั้งยังกลัวจะเสียชื่อลูกค้าที่แนะนำมา ฉันจึงยอมทำตามที่ลูกค้าร้องขอ โดยสองสามชุดแรก เขาให้ฉันเลือกชุดเซตสำหรับใส่ทำงานในชีวิตประจำวันทั่วไป ซึ่งทุกอย่างผ่านไปด้วยดี และยังคงมีพนักงานของร้านคอยดูแลอยู่ในห้องรับรองด้วยแต่หลังจากนั้น ชุดที่ลูกค้าต้องการก็เริ่มเปลี่ยนไป จนฉันมารู้สึกตัวว่าท่าไม่ดี เมื่อเขาให้ฉันช่วยเลือกชุดนอน เริ่มจากชุดนอนกางเกงขายาวผ้าฝ้าย จนกระทั่งฉันต้องลองชุดผ้าไหมซาตินที่เป็นกระโปรง และเมื่อฉันมองนาฬิกาว่ามันนานเกินไปแล้ว แต่แฟนของลูกค้าคนนี้ก็ยังไม่มา แถมมองไปรอบห้องก็หาพนักงานร้านที่คอยดูแลอยู่ไม่เจอฉันตัดสินใจหยิบชุดเข้าไปในห้องลอง จะใช้โอกาสนี้เปลี่ยนชุดที่เป็นของตัวเอง เพื่อจะรีบหนีออกไปจากห้องรับรอง แต่ฉันรู้สึกตัวถึงอันตรายช้าไป เมื่อเพียงฉันเปลี่ยนเป็นชุดของตัวเองได้เพียงครึ่งล่าง ลูกค้าผู้ชายที่อยู่ด้านนอกก็เข้ามาในห้องลองชุด“ว้ายย... คุณเข้ามาทำไมคะ กรุณาออกไปด้วยค่ะ ชั้นกำลังเปลี่ยนชุด” ฉันพยายามส่งเสียงดัง เพื่อหวังว่าเสียงจะได้ดังออกไปข้างนอก เผื่อให้พนักงานที่หน้าร้านได้ยิน และหากมีลูกค้าด้านนอกได้ยิน ก็จะยิ

การมาเจอกันครั้งนี้ ผมรู้สึกว่าเหมือนเธอหวาดระแวงในช่วงแรก แต่หลังจากได้เห็นเธอยอมกินขนมที่ผมสั่งมา ก็คิดว่าเธอน่าจะผ่อนคลายมากขึ้นแล้ว ไม่รู้ทำไมผมจึงไม่อยากให้คนรอบข้างที่ผมพบเจอมีสีหน้าไม่สบายใจเวลาอยู่ต่อหน้าผมแต่เพียงไม่นาน หลังจากนั้น สีหน้าเธอก็กลับมาเป็นกังวลอยู่ตลอดเวลาอีกครั้ง ผมว่าท่าทางผมก็ไม่น่าจะน่ากลัวนะ ออกจะดูเฟรนลี่เป็นกันเองเข้าถึงง่ายซะด้วยซ้ำ แต่นักช็อปฯ คนนี้วางตัวสร้างระยะห่างกับผมมากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ ทั่วไปที่ผมเคยรู้จัก หรือเธอจะเป็นพวกไม่ชอบผู้ชายผมไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องสนใจผู้หญิงคนนี้นัก ทั้งๆ ที่เธอก็ไม่ใช่สไตล์แบบผู้หญิงที่ผมชอบควง ผมชอบผู้หญิงขี้อ้อน ชอบเอาใจ เพราะงานที่ทำก็เหนื่อยและต้องเอาใจคนอื่นอยู่แล้ว โดยเฉพาะเหล่าผู้ถือหุ้น ดังนั้นคนข้างตัว ผมชอบให้พวกเธอช่างเอาใจ ชอบให้ออดอ้อนเหมือนลูกแมวเวลาอยากได้ขนมมากกว่าส่วนนิต้า เท่าที่ผมได้เจอเธอ เธอเป็นสาวสวยออกแนวมั่นใจในตัวเองมาก เป็นผู้หญิงทำงานจริงจัง แต่จริงใจมั้ยผมยังบอกไม่ได้ เรื่องแบบนี้คงต้องใช้เวลาในการดูกันไป แต่ที่แน่ๆ อย่างหนึ่งที่ผมรู้สึกคือยังอยากให้เธอเป็นนักช็อปฯ ให้ผมต่อแม