All Chapters of ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว: Chapter 41 - Chapter 50

“เออ จริงสิ หมอบอกให้ล้างแผล แต่ไม่ได้ให้อุปกรณ์มา แบบนี้ สงสัยต้องไปล้างที่ค่ายอาสาแล้วล่ะ” มองหาเข้าไปในถุงยาที่รับมา ในนั้นมีเพียงยาไม่กี่แผง แต่ไม่มีอุปกรณ์ล้างแผลอะไรเลย“โอเค เดี๋ยวพรุ่งนี้เราพาเธอไปล้างแผลที่ค่ายเอง”“ฮะ มันจะได้เหรอยัยอัยย์ อาการเธอมันโอเคแล้วใช่มั้ย” ฉันตกใจกับการตัดสินใจของยัยอัยย์ จนต้องถามเธอให้แน่ใจเพราะนี่ไม่ใช่แค่เธอจะได้เจอหมอที่รักษาฉัน เธอจะต้องเจอกับคนทั้งค่ายอาสาที่เป็นคนแปลกหน้าทั้งหมด ฉันห่วงว่าอาการเธอจะกำเริบขึ้นมาอีก“น่าจะได้แล้วล่ะมั้ง นี่หน้าเราก็ดีขึ้นเยอะเลยเห็นมั้ย พรุ่งนี้เราก็ไม่ต้องมองใคร มองแต่นิต้าไง ไม่น่ามีปัญหา” ฉันยังเห็นสีหน้ายัยอัยย์ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเลย แต่เธอก็ยังพยายามจะแสดงออกมาให้ฉันเชื่อว่าเธอจะสามารถไปเป็นเพื่อนฉันเพื่อทำแผลได้เห็นท่าทางเธอแบบนั้น ฉันจึงไม่ได้ทักท้วงอะไรต่อ และเพราะหลังทำแผลเสร็จหมอให้ฉันกินยาไป ทำให้ฉันเริ่มง่วงจึงเลือกที่จะนอนพักผ่อน ก่อนที่แผลที่ฉีดยาชามาจะเริ่มหมดฤทธิ์ยา จะยิ่งทำให้เจ็บจนนอนไม่ได้พอดี‘หมอให้ยาอะไรชั้นเนี่ย ดีจริงๆ เลย นอนหลับสนิททั้งคืน ไม่เจ็บแผลเลย’ ฉันตื่นมาตอนเช้าตามเวลาปก

“อะไรของเธออะนิต้า ทำไมไปหงุดหงิดใส่คุณหมอเค้าแบบนั้นล่ะ” ยัยอัยย์หันมาทำเสียงดุใส่ฉัน หลังจากหมอคนนั้นออกจากเต็นท์ไปแล้ว“ก็มันน่าหงุดหงิดอะ ไปเหอะ ไม่อยากอยู่นาน” ฉันหงุดหงิดกับตัวเองที่เดินไม่ค่อยสะดวก แล้วยังเห็นเขาทำท่าทางไม่สบอารมณ์ใส่ฉันอีก ‘เค้าคงไม่พอใจชั้น ไม่อยากทำแผลใช้ชั้นสินะ ใครง้อกันล่ะ บอกให้หมอคนอื่นมาทำก็ไม่ยอมนี่ ชิ’หลังจากทำแผลเสร็จเรียบร้อย เขาก็รีบเก็บของออกไปจากเต็นท์ทันที เป็นยัยอัยย์ที่ดุฉันก่อนที่จะออกไปเรียกให้เด็กจากกองถ่ายเข้ามาช่วยพยุงฉันกลับที่พักกัน ออกมาจากเต็นท์ก็เห็นว่าฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว จึงรีบพากันเดินกลับก่อนที่จะมองทางไม่เห็น“อ้าว ไอ้ภีมกลับมาแล้วเหรอ เป็นไงบ้างวะ” ออกมาจากค่ายได้ไม่ไกล ฉันได้ยินเสียงเขาดังมาจากที่หน้าค่าย น่าจะเป็นหมอภีมที่เป็นเพื่อนเขาเพิ่งกลับมาที่ค่าย ฉันไม่ได้ให้ความสนใจพยายามจะบังคับขาตัวเองให้ก้าวเพื่อรีบกลับไปที่ที่พักเพียงแต่เมื่อเดินต่อไปได้ไม่ไกลนัก ฉันสังเกตได้ถึงความผิดปกติของคนข้างๆ เธอไม่ได้เดินตามมาแถมยังยืนก้มหน้าก้มตา นิ้วมือประสานกั

ยัยอัยย์ ยังคงเงียบไม่ยอมตอบคำถามฉันอีกเหมือนเดิม แต่ฉันดูจากสีหน้าของเธอแล้ว เหมือนเธอมีความกังวลอะไรอยู่ เธอยังคงก้มหน้าก้มตาไม่เลิก จนฉันทนไม่ได้อยากรู้ความจริง“เงียบ ทำเงียบ นี่เธอเขินเค้าจนไม่กล้าคุย หรือว่าเค้าไม่ใช่สเปกอย่างที่คิดไว้เหรอ แต่เค้าก็หน้าตาหล่อไม่เบาเลยน้า” ฉันอยากหยอกให้เธอคลายความกังวลใจนั้นซักหน่อย ก็คงจะมีเพียงเรื่องหน้าตาของหมอภีมนั่นแหละมั้ง ที่พอจะเอามาใช้หยอกเธอได้“นั่นไง เขินแน่ๆ ยัยอัยย์ หน้าเธอแดงไปยันหูแล้วรู้ตัวป่ะเนี่ย” สิ่งที่ฉันคิดถูกต้อง เพราะหลังจากยัยอัยย์ได้ยินที่ฉันพูดชื่นชมถึงหน้าตาของหมอ เธอก็เริ่มหน้าแดงไปจนกระทั่งถึงใบหู“ฮะ อะไร เขินที่ไหน ไม่..!! เป็นไปไม่ได้หรอก”ฉันขำจนหัวเราะลั่นออกมา เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของเพื่อนสาวที่เขินจนหน้าแดง และยังคงปากแข็งบอกว่าไม่ใช่แบบนั้น แต่ยิ่งฉันหัวเราะใส่เธอ เธอก็ยิ่งเขินมากขึ้นอีก ฉันล่ะนึกเอ็นดูเธอเสียจริงพอถามเธอจนรู้เรื่องราวต่างๆ แล้ว ฉันจึงไปจัดการตัวเองเพื่อเตรียมตัวจะเข้านอนเสียที เพราะเริ่มจะต้านทานฤทธิ์ของยาที่กินเข้า

“สวัสดีค่ะ คุณหมอมาทำแผลใช่มั้ยคะ”“เอ่อ สวัสดีครับ มากับคุณนิต้าเหรอครับ” ผมหันไปถามเธอ ระหว่างที่ตัวเองก็เดินไปประจำที่เพื่อเตรียมล้างแผลให้นิต้า“นี่แม่ของยัยอัยย์ค่ะ คุณหมอ พอดียัยอัยย์ไม่สบาย คุณช่วยให้หมอไปตรวจให้หน่อยได้มั้ยคะ” กลับเป็นนิต้าที่บอกผมกลับมาด้วยความร้อนรน เหมือนเธอจะร้อนใจและเป็นห่วงเพื่อนของเธอมาก“เพื่อนคุณไม่สบายเหรอ มีอาการอะไรบ้าง” ผมเริ่มแกะผ้าที่พันแผลเอาไว้ พร้อมกันกับการเริ่มสอบถามอาการของเพื่อนเธอ“ชั้นจับตัวเธอแล้วตัวร้อนจี๋เลย ชั้นว่าเมื่อคืนคงตากน้ำค้างมาแน่ๆ” น้ำเสียงเธอร้อนใจมาก น่าจะเป็นห่วงเพื่อนมากจริงๆ“โอเคครับ งั้นเดี๋ยวผมทำแผลให้คุณก่อน เสร็จแล้วเราไปตรวจเพื่อนคุณกัน”“ให้หมอคนอื่นกลับไปกับแม่ก่อนไม่ได้เหรอคะ ชั้นเป็นห่วงเพื่อน ตัวเธอร้อนมากเลยนะ”“หมอที่ค่ายจะอยู่อีกแค่สองวันเองคุณ คุณก็เห็นข้างนอกชาวบ้านยังรอกันอีกตั้งหลายแถว”“ยัยอัยย์ไม่น่าจะเป็นอะไรมากหรอกนิต้า รอหน่อยก็ได้ แม่ให้

ผมมองตามคนไข้ของตัวเอง พยายามเดินกะเผลกโดยใช้ไม้พยุงจนสามารถพาตัวเองออกไปจากเต็นท์ได้ ในใจยังนึกขำ เธอคนนี้ไม่ยอมลงให้ผมเลยจริงๆ อยากจะเอาชนะไปซะทุกเรื่องเลยเมื่อเห็นเงาเธอยังคงยืนนิ่งอยู่ที่หน้าเต็นท์ ผมจัดการรีบเก็บของเข้าที่ จัดยาที่จะให้เธอเอาไปกินบางส่วน แต่ระหว่างที่เตรียมของเสร็จเรียบร้อย กำลังจะตามเธอออกไป กลับมีเสียงจากด้านนอกเต็นท์เรียกตามตัวผมผมพอจะจำได้ว่าเสียงนี้เป็นเสียงผู้ช่วยของพยาบาลที่เป็นพยาบาลผู้ช่วยประจำตัวผมในค่ายนี้ หากให้ผู้ช่วยมาเรียกแบบนี้ ผมคิดว่าคงต้องมีเรื่องด่วนอะไรซักอย่าง จึงรีบวิ่งออกไปจากเต็นท์ทันที แต่ก็ยังทันได้เห็นเหงาของคนไข้ตัวเองเลียงหลบเพื่อไม่ให้ผมเห็นตัวเธอแม้ว่าจะสามารถหันไปหาเธอได้ก่อนจะไปตามเสียงเรียก แต่ผมเลือกที่จะให้เธอเข้าใจว่า ผมไม่เห็นว่าเธอพยายามแอบผม ‘หึ ลงทุนขนาดนี้แล้ว ก็ยอมให้หน่อยแล้วกัน เอาไว้แก้เคสด่วนตรงนั้นก่อนค่อยกลับมาจัดการ’ “หมอวัตค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ พอดีหมอภีมออกไปนอกค่ายค่ะ หัวหน้าเลยต้องให้มาตามคุณหมอแทน” ผู้ช่วยพยาบาลรีบบอกผมอย่างร้อนรน&ldq