All Chapters of ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อคืนผมนอนหลับไม่ค่อยสนิท ทำเอาเช้านี้รู้สึกไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่นัก แต่ยังไงก็ต้องเข้าไปทำงานที่โรงพยาบาลตามหน้าที่ และแล้วเมื่อผมเข้าไปถึงแผนกในช่วงเช้า ก็มีปัญหาให้ผมต้องเข้าไปช่วยแก้ไขจริงๆผมได้รับแจ้งจากเลขาว่า มีหมอเข้ามาแจ้งว่า เหมือนจะมีคนไข้ปลอมเข้ามาป่วนหมอในแอปฯ ซึ่งหมอผู้หญิงที่แผนก ถูกป่วนไปถึงสองคน โดยใช้ไอดีเดียวกันเข้ามาป่วนตั้งแต่เมื่อคืน และเช้าตรู่วันนี้“ค่ะ คุณหมอวัต เหมือนคนไข้พยายามจะอยากรู้ว่าหมอที่คุยอยู่ด้วยหน้าตาเป็นยังไงค่ะ ชื่อที่ลงทะเบียนก็เป็นชื่อผู้หญิงนะคะ แต่ขอดูรูปหมอผู้หญิงทั้งสองครั้งเลยค่ะ” เลขาผมเล่าสรุปให้ฟังเมื่อผมถามเธอถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น“หรือจะเป็นผู้ชายโรคจิตที่ใช้ไอดีผู้หญิงปลอมเข้ามาครับ ยังไงคุณแจ้งให้ทางไอทีช่วยเช็คข้อมูลในระบบให้ผมทีนะครับ อ้อ แล้วให้ส่งหน้าจอแชตไอดีนั้นเข้ามาที่แชตผมด้วย เดี๋ยวผมขอเข้าไปดูหน่อย” [“ยังไงวะ ไอ้วัต หาจิตแพทย์หรือนักจิตบำบัดได้หรือยังวะ”] ระหว่างที่ผมรอไอทีจัดการตรวจสอบประวัติคนไข้และส่งแชตเข้ามาให้ผม ไอ้ภีมก็โทรเข้ามา

“มีอะไรวะ ไอ้ภีม ร้อยวันพันปีชวนไม่ค่อยจะออกมากลางคืน วันนี้นึกยังไง” ผมนั่งรอไอ้ภีมอยู่ในผับหรูใจกลางเมือง มันเป็นคนโทรมานัดผมเองว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย แต่มันกลับเป็นคนที่มาสาย กว่าจะมาเครื่องดื่มผมหมดไปหลายแก้วแล้วดีหน่อยที่ผับแห่งนี้เป็นหนึ่งในร้านประจำผม ผมชอบมาเพราะที่นี่มีสาวๆ ตามสเปกผม และพวกเธอก็มักจะเข้ามาทักทายผมอยู่อย่างไม่ขาด มันทำให้การรอคอยของผมไม่น่าเบื่อเท่าไหร่ แต่สุดท้ายเมื่อเจ้าของนัดมาถึงก็ทำเอาพวกสาวๆ ต้องหนีกลับโต๊ะไปอย่างน่าเสียดาย ‘เอาไว้คุยเสร็จก่อนก็ได้วะ’“เออ กูมีเรื่องจะคุย แต่ไม่อยากเข้าไปคุยที่โรงพยาบาลเลยนัดมึงมานี่แหละ” ไอ้ภีมนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างผม ตอบคำถามผมพร้อมกับรินเครื่องดื่มให้ตัวเองลงในแก้วอีกใบที่ยังว่างอยู่“เรื่องอะไรวะ อย่าบอกนะว่าเรื่องผู้หญิงคนนั้น คนไข้มึงอะ ไหนมึงบอกว่ายังไม่เร่งกูเรื่องหมอจิตเวชไง กูเพิ่งจะเคลียร์เรื่องคนป่วนแอปฯ ยังไม่จบดีเลย รอก่อนดิวะ” ผมคิดว่าเรื่องที่นัดคุยวันนี้ชักไม่สนุกแล้ว“เออๆ ไม่ใช่เรื่องนั้น อาการเค้าเริ่มดีขึ้นแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันกับยัยอัยย์ ตื่นกันแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมตัว และตรวจสอบสัมภาระเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะขึ้นรถตู้ที่คุณพ่อยัยอัยย์จ้างมาสำหรับคณะเดินทางของเราโดยเฉพาะ เนื่องจากท่านก็ห่วงลูกสาว ไม่อยากเสี่ยงที่จะให้ยัยอัยย์เดินทางร่วมกับคนอื่นๆ กลัวว่าอาการที่กำลังจะดีขึ้นจะแย่ลงไปอีกหลังจากออกมาจากบ้านได้ไม่ไกลนัก พวกเราก็แวะพักเพื่อทานอาหารเช้ากันในปั๊มน้ำมันที่เป็นจุดพักรถแห่งหนึ่ง แต่ยัยอัยย์ขอเลือกที่จะรออยู่บนรถ โดยเป็นหน้าที่ฉันซื้อไปให้เธอกินบนรถก่อนที่จะไปจัดการมื้อเช้าของตัวเองการเดินทางไปครั้งนี้ ถึงแม้ว่าจะต้องใช้เวลานานกว่าการนั่งเครื่องบิน แต่ก็เป็นการเดินทางที่ราบรื่น โดยเราจะแวะกันเป็นระยะเพื่อผ่อนคลายอริยาบท จนกระทั่งถึงที่พักซึ่งอยู่ในหมู่บ้านเชิงดอย และเป็นที่พักที่เดียวกับที่ฉันกับยัยอัยย์เคยมาพักด้วยกันก่อนจะกลับไปกรุงเทพฯหลังจากเก็บของเข้าที่พักเรียบร้อย เวลาก็ล่วงเลยมาจนค่ำแล้ว ฉันเหลือบมองดูนาฬิกาเห็นว่ายังมีเวลาอีกราว 2-3 ชั่วโมง ที่ร้านค้าต่างๆ ในหมู่บ้านจะปิด จึงชวนยัยอัยย์ออกไประลึกความหลังด้วยกัน แต่เธอกลับเหนื่อยเกินกว่าจะเที่ย

“อ่าว นิต้า ทำไมกลับมาไวจัง ไม่สนุกเหรอ” เมื่อฉันกลับถึงห้องพัก ยัยอัยย์ก็ทักขึ้นมา ฉันจึงพึ่งรู้สึกตัวว่า ตัวเองออกไปที่ผับเพียงแต่ชั่วโมงเดียวเท่านั้น“อืม ไม่สนุกแล้วล่ะ ชั้นดันไปเจอ….เฮ้อ ชั่งมันเถอะ ชั้นไปอาบน้ำเตรียมนอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องออกกันแต่เช้าป่ะ” ฉันไม่อยากเอาเรื่องราวที่เพิ่งเจอมา มาเล่าให้อัยย์ฟังอีก เดี๋ยวจะทำให้เธอไม่สบายใจ คิดมากไปเปล่าๆ จึงเลือกจะเดินเลี่ยงไปหยิบชุดนอนเดินเข้าห้องน้ำไป“อ๋อ อืม ใช่จ๊ะ พ่ออยากให้ออกกันแต่เช้า จะได้ไม่ต้องเจอคนเยอะน่ะ” นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยินเพื่อนสาวตอบกลับมาในคืนนี้ เพราะหลังจากฉันทำธุระเสร็จ ออกจากห้องน้ำ เธอก็หลับไปแล้วฉันล้มตัวลงนอนที่นอนอีกด้านที่ว่างอยู่ หัวสมองยังคงคิดทบทวนถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น ถึงแม้จะพยายามข่มตานอนให้หลับ แต่ก็รู้สึกว่ายากเย็นเหลือเกิน‘นี่เค้าจะคิดว่าชั้นเป็นผู้หญิงแบบไหนกันนะ แบบนี้เค้าจะยังเรียกใช้บริการชั้นอยู่มั้ย แล้วชั้นหลบหน้าเค้าออกมาแบบนั้นจะเป็นอะไรมั้ยนะ เจอหน้าอีกครั้งจะทำยังไงดีล่ะ แต่เอาเถอะกว่าจะ

ตอนที่ผมได้ยินเสียงโวยวายของเจ้าหน้าที่ที่ด้านหน้าค่ายฯ ผมเพิ่งตรวจคนไข้ของตัวเองเสร็จ และกำลังเขียนใบสั่งยา จังหวะที่เขียนใบสั่งยาเสร็จและกำลังยืนให้พยาบาลผู้ช่วยอยู่นั้น กลุ่มคนที่มาใหม่ก็พากันมาถึงที่หน้าแถวคนไข้ของผมพอดี“มาทางนี้เลยครับ เป็นอะไรมา” ทันทีที่ผมเงยหน้าขึ้นมอง เห็นผู้หญิงคนที่ถูกหิ้วปีกมา ผมจำเธอได้ดี แต่ผมเพียงนึกสงสัยว่า ทำไมเธอถึงบาดเจ็บ และถูกชายหนุ่มหิ้วปีกมาแบบนี้อีก ผมรีบเรียกให้พยาบาลพาเธอมาที่โต๊ะผม“อุบัติเหตุค่ะคุณหมอ แผลยาวเลย น่าจะต้องเย็บนะคะ” เท่าที่ผมมองดูก็น่าจะต้องเย็บแผลตามที่พยาบาลบอกจริงๆ “โอเคครับ งั้นพวกคุณพาคนไข้ ไปที่เต็นท์ตรงนั้นนะครับ คุณพยาบาลช่วยล้างแผล และเตรียมอุปกรณ์เย็บให้ผมหน่อยนะครับ เดี๋ยวผมตามไป” ผมรีบหันกลับมาจัดการเอกสารที่เหลือ และตามไปที่เต็นท์ เพื่อรีบไปดูอาการและรับรักษาก่อนที่จะมีหมอคนอื่นเข้ามารับหน้าที่นี้ เพราะช่วงจังหวะที่เธอถูกหิ้วไปที่เต็นท์ ผมเห็นหมออาสารุ่นน้องหลายคนมองตามเธอตาไม่กระพริบเด็กหนุ่มสองคนท