ม่านรัก ม่านทระนง のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 106

“ไม่ต้องหาแล้ว” เสียงเบามากแต่ชัดเจน “ข้ากลับมาเอง” ฉางเยี่ยนิ่ง ดวงตาแดงขึ้นช้า ๆตลอดหลายปี ไม่มีผู้ใดเคยเห็นเขาร้องไห้ แม้แต่วันนี้ก็ไม่มีน้ำตาไหลลงมา เพียงหางตาแดงจัดนิ้วมือกำมือนางแน่นเท่าที่แรงเหลืออยู่ “อย่าไป…” คำเดิม แต่ครั้งนี้ไม่มีคำสั่ง ไม่มีการบังคับมีเพียงคำขอของชายคนหนึ่งที่แทบไม่มีแร

“ดังนั้นท่านช่วยรักษาชีวิตเอาไว้ก่อน ลูกยังเล็ก มาช่วยกันเลี้ยงให้โตก่อนเจ้าค่ะ” เงียบไปครู่หนึ่ง ฉางเยี่ยหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่เพราะกระเทือนบาดแผลจึงต้องหยุดทันที หว่านอี๋รีบประคอง “ยังจะหัวเราะอีก!” เขาจับมือนางไว้ “ดี” “อะไรดี?” “ข้าจะช่วยเลี้ยง” หว่านอี๋มองเขา ก่อนหลุดหัวเราะตามในที่สุด เมื

ตกเย็น ทั้งสี่คนกินข้าวด้วยกัน อันอันพูดมากที่สุดตามเคย เซวียนเอ๋อร์พยายามใช้ตะเกียบคีบเนื้อ คีบสามครั้งก็หล่นสามครั้ง ฉางเยี่ยกำลังจะช่วย เด็กชายรีบพูด “ข้าทำเอง” มือใหญ่จึงหยุด “ได้” เขาปล่อยให้ลูกลองต่อ ครั้งที่สี่ เซวียนเอ๋อร์คีบได้สำเร็จ ใบหน้าเล็กยังคงนิ่ง แต่ดวงตาภูมิใจมาก หว่านอี๋เห็นทุกอย่