ม่านรัก ม่านทระนง のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

วันที่สี่ เยี่ยนหรงมาที่เรือนใหญ่ เหตุผลเหมือนเดิมนำหนังสือมาคืนหว่านอี๋รับพูดคุยเพียงเล็กน้อย ไม่มีความเย็นชาหรือความเป็นศัตรู กลับสุภาพจนเยี่ยนหรงต้องมองนานขึ้น “ช่วงนี้พระชายาดูอารมณ์ดีขึ้น” หว่านอี๋ยิ้มรับ “คงเพราะอากาศอุ่นขึ้น” คำตอบไม่มีช่องให้ถามต่อ เยี่ยนหรงกลับไม่ได้รีบไปสายตากวาดผ่านโต๊ะ บ

ฝีเท้าเขาหยุดลงเพียงชั่วอึดใจ ฉางเยี่ยหันกลับมาออกคำสั่งเสียงดัง “แยกคนออกเป็นห้ากอง” คำสั่งพรั่งพรู เส้นทางพ่อค้าทุกสาย จุดพักเมืองเล็ก ทางแยก ทุกอย่างถูกสั่งตรวจ แต่เวลาที่เสียไปครึ่งวันเอากลับคืนไม่ได้ หว่านอี๋ไม่ได้อยู่กับขบวนเดิมแล้ว หลังเดินทางประมาณยี่สิบกว่าลี้ นางลงตรงจุดพักสินค้า จ่ายเงินใ

หว่านอี๋หยิบช้อน กินได้เพียงคำเดียวกลิ่นน้ำมันงาจากผักข้างชามลอยขึ้น ท้องพลันปั่นป่วนนางรีบวางช้อน ยกมือปิดปาก หลงจู๊ขมวดคิ้ว“เป็นมานานหรือยัง” “ไม่กี่วัน” “มีไข้?” “ไม่มี” หว่านอี๋ส่ายหน้า เขามองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนเรียกคน “ไปตามหมอมา” “ไม่ต้อง” หว่านอี๋รีบกล่าว “ข้าพักก็พอ” “หน้าท่านขาวกว่ากร

“หากขายเล่า?” “ยี่สิบถึงยี่สิบห้า” “หากเจ้าของยืนยันว่าของเก่า?” หลงจู๊ถามนาง “ไม่รับ”เรียบง่ายมาก หลงจู๊มองแจกัน ก่อนเรียกลูกจ้าง “เอาไปให้ช่างจางดู” ครึ่งชั่วยามต่อมาคำตอบกลับมาเหมือนกัน ของใหม่ทำเลียนแบบลูกจ้างที่ประเมินสามสิบตำลึงหน้าซีด หว่านอี๋ไม่ได้หัวเราะ เพียงหยิบชาขึ้นจิบ หลงจู๊นั่งลงตร

บทที่ 35 นายใหญ่แห่งเหอจี้ สามวันต่อมา ฝนตกตั้งแต่เช้า ไม่หนัก แต่ตกเรื่อย ๆ จนถนนหินหน้าโรงรับจำนำเหอจี้เปียกเป็นเงา หว่านอี๋ตื่นเร็วกว่าปกติเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน ไม่ใช่เพราะอาการแพ้ท้อง แต่เพราะคำของหลงจู๊ นายใหญ่เคยอยู่ในราชสำนัก เพียงเท่านี้ก็เพียงพอให้นางคิดไปไกล คนที่เคยอยู่ในราชสำนักอาจรู้จัก