All Chapters of คืนใจกชกร: Chapter 91 - Chapter 100

หญิงก้อยรู้สึกมีความหวัง หากพี่ชายกฤตสามารถจัดการต่อรองกับพระยาธนบดีให้จบเรื่องคดีความตอนนี้ได้แล้ว อิสรภาพในชีวิตของเธอก็อาจจะมาถึงได้เร็วขึ้น หญิงก้อยได้ไตร่ตรองดีแล้ว เธอไม่สนใจหากจะต้องเป็นแม่หม้ายผัวทิ้ง คงต้องถูกสังคมเอาไปพูดให้สนุกปากไปอีกหลายปี แต่นั่นจะสำคัญอะไรเล่า ต่อไปนี้เธอขอเลือกทางชีวิตของตัวเอง มิต้องการเอาตัวไปแลกเงินเพื่อใครอีกต่อไปแล้ว“คุณหญิงก้อยมาทำอะไรที่นี่หรือขอรับ”หญิงก้อยที่กำลังจะเดินออกจากเรือนท้ายเพื่อกลับไปรอฟังข่าวจากจิกที่ตึก ก็ต้องสะดุ้งเพราะหันมาเจอกับยศพอดี น้ำเสียงท่าทางนอบน้อมจนเกินพอดีของเขานั้นทำให้หญิงก้อยอึดอัด ชายผู้นี้ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เธอไม่นึกอยากมองหน้า ไม่แม้แต่จะเข้าใกล้เสียด้วยซ้ำ“หญิงมาเดินเล่น ปกติก็มาแถวนี้ประจำ คุณยศเล่าคะ มาทำอะไร ไม่เคยเห็นคุณยศเดินมาถึงตรงนี้เลย”ได้ยินดังนั้นยศก็ยิ้มกว้าง“พอดีคุณเตียงกับคุณแม่กิมลั้งไม่ค่อยสบาย บนเรือนมีงานมาก กระผมอยากหาบ่าวสักคนไปช่วยเลี้ยงลูกขอรับ”สายตาของยศมองเลยไป หญิงก้อยหันไปมองตาม ก็เห็นสร้อยแอบอยู่หลัง

“น้องหญิงนั่งก่อนสิ พี่เองก็มีเรื่องจะพูดคุยกับเธออยู่พอดี”หญิงก้อยนั่งลง ยศก็อยู่ตรงนี้ไม่ยอมออกไป ทำท่าพินอบพิเทาเช่นเคย หญิงก้อยค่อนข้างจะไม่คุ้นกับบรรยากาศแบบนี้นัก“ท่านเจ้าคุณมีอะไรจะพูดกับหญิงหรือคะ”“วันก่อน มีบ่าวคนหนึ่งของคุณชายกฤตมาแถวนี้ พอดีพี่มีเรื่องอยากจะหารือกับคุณชายกฤตหลายเรื่อง ให้คนไปตามที่วังชินภัทรก็ไม่ได้เจอ เผื่อน้อง... จะได้พูดคุยกับบ่าวคนนั้นบ้าง”เขาหมายถึงนายเด่นใช่หรือไม่ หญิงก้อยได้ยินดังนั้นก็รู้สึกชาวาบ กระนั้นก็พยายามจะรักษากิริยาตั้งสติให้มั่น เชิดหน้าพูดกับพระยาธนบดี“ท่านเจ้าคุณไม่อนุญาตให้หญิงออกไปข้างนอกมิใช่หรือคะ มีคนคอยเฝ้าคุมอยู่เกือบทุกมุม เช่นนั้นหญิงจะไปทราบได้อย่างไรว่าใครจะมาแถวนี้”พระยาธนบดีมองหญิงก้อยอย่างพิจารณา เหล่มองไปที่ยศเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาปั้นยิ้มพูดคุยกับหญิงก้อยต่อ“พี่ก็แค่ถามไปอย่างนั้นเอง ว่าแต่น้องหญิงมีธุระอันใดถึงได้ลงมาหาพี่หรือ”ในที่สุดเขาก็ยอมเปลี่ยนเรื่อง หญิงก้อยโล่งใจนัก ทำท่าทีผ่อนคลายแล้วพยาย

เวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้วก็หารู้ไม่ ภายในห้องมืดมิดเงียบสนิทเสียตั้งนานแล้ว แต่หญิงสาวยังคงยืนนิ่งอิงแอบอยู่ในซอกหลืบ แม้น้ำตาจะแห้งเหือดแล้ว ทว่าเธอยังคงตระหนกกับสิ่งที่ได้รับรู้เมื่อครู่นายเด่น... ถูกคนทำร้ายจนถึงแก่ชีวิต พระยาธนบดีคนหยาบช้าสามานย์ ละโมบโลภมากกระทำการถึงขนาดฆ่าคนได้ ยังมีนายยศคนน่ารังเกียจที่เป็นลูกสมุนอีก จากที่ชิงชังมากอยู่แล้วก็ยิ่งทวีคูณเธอนึกอยากให้เขาต้องทนทุกข์ อยากให้เขาได้รับความทรมาน อยู่มาจนปูนนี้อีกทั้งหาใช่คนดีไม่ คงมีหนี้ชีวิตที่ไปติดค้างเพื่อสนองความต้องการทั้งความมั่งมีทั้งกามตัณหาอยู่ไม่น้อย พระยาแก่ควรได้รับกรรมที่ก่อเอาไว้กับคนมากมาย แต่เหตุใดกรรมถึงได้สนองช้านัก คนชั่วผู้นี้ยังได้เสวยสุขทั้งลาภยศเงินทองอำนาจบารมี เมื่อใดกฎแห่งกรรมจะทำงานเสียทีเมื่อพาใจให้คิดมาถึงตรงนี้ หญิงก้อยคล้ายกับมีสติขึ้นมา เอกสารหนังสือที่แอบซุกอยู่ในเสื้อคลุมทิ่มเนื้อกาย นั่นยิ่งทำให้เธอตระหนักว่าหากเวรกรรมมันเดินช้านักเธอก็ช่วยเร่งให้มันเร็วขึ้นเองคิดได้ดังนั้นหญิงก้อยก็ออกจากหลืบหลังแท่นบูชา เดินมายังโต๊ะทำงานของพระยาธนบดี อ้อมไปด้านหลังเ

หญิงก้อยรู้ดีว่าคงมีใครสักคนกำลังติดตามตัวเองอยู่เป็นแน่ จากที่ได้ฟังพระยาธนบดีกับยศพูดคุยกัน พวกเขากระจายข่าวว่าเธอเจ็บหนัก คาดว่าหาก ชายกฤตไม่ไปรอที่วังชินภัทรก็จะต้องหาทางมาดักรอพบเธอ ยิ่งหญิงก้อยแสดงท่าทางพิรุธคล้ายกับนัดใครเอาไว้เช่นนี้ คนพวกนั้นต้องคิดว่าชายกฤตต้องอยู่แถวนี้เป็นแน่แต่แท้จริงแล้วหญิงก้อยเองก็ไม่แน่ใจว่าเวลานี้ชายกฤตอยู่ที่ใด กระนั้นเธอมั่นใจว่าคนในวังชินภัทรจะสามารถติดต่อกับชายกฤตได้อย่างรวดเร็ว มิเช่นนั้นคงส่งจดหมายซึ่งชายกฤตเป็นคนเขียนเองให้แก่จิกไม่ได้เป็นแน่ ดังนั้นเธอจึงให้จิกกับสร้อยไปที่วังชินภัทรตั้งแต่ย่ำรุ่ง นอกจากหลักฐานยืนยันการกระทำผิดของพระยาธนบดีแล้ว ภายในกระเป๋าหวายใบนั้นยังมีจดหมายแจ้งเตือนชายกฤตเอาไว้ด้วย เวลาผ่านมาจนป่านนี้ พี่ชายของเธอต้องได้ทราบข่าวแล้วเป็นแน่พระยาธนบดีหมายจะหาจังหวะจับตัวชายกฤต บังคับขู่เข็ญให้เขายอมลงนามยกหุ้นบริษัทให้แล้วค่อยส่งตัวเขาเข้าตะแลงแกงข้อหาอั้งยี่ หญิงก้อยมิได้มีแผนการใหญ่โตอันใด หวังใจเพียงแค่ได้ช่วยเหลือสร้อยให้สำเร็จและทำให้คนพวกเขาไขว้เขวเพียงชั่วคราว ชะลอเวลาที่คนพวกนั้นจะสามารถหาชายกฤตเจอ

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่ะ! มีคนจะฆ่าฉัน! ช่วยด้วย!”หญิงก้อยไม่วิ่งเปล่า ปากก็ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือไปด้วย โรงแรมแห่งนี้พื้นที่กว้างใหญ่ หญิงก้อยรีบวิ่งกลับเข้าไปภายในตัวอาคาร ทว่าพอเหลียวหลังกลับไปก็มิได้มีผู้ใดตามเธอมาหญิงสาวหอบเหนื่อยแทบขาดใจ พนักงานต้อนรับรีบกรูเข้ามาดูแลถามหาเหตุ เธอแจ้งว่ามีคนหมายจะทำร้าย รีบบอกรูปพรรณสัณฐาน พนักงานรักษาความปลอดภัยเร่งรุดออกไปตรวจสอบ หญิงก้อยเผื่อใจเอาไว้แล้วว่าคนพาลพวกนั้นอาจจะหนีไปแล้ว ตอนนี้หลุดรอดเงื้อมมือพวกมันได้แต่ก็ใช่ว่าที่นี่จะปลอดภัยตลอดไปคิดได้ดังนั้นก็ไม่รอให้หายเหนื่อย รีบไปสอบถามเรื่องรถที่จะว่าไปหัวเมืองทันที เมื่อพนักงานแจ้งว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว เธอก็ให้คนขนของขึ้นรถแล้วออกเดินทางทันทีพลขับพาหญิงก้อยเข้าถนนหลักมุ่งหน้าออกนอกเมือง กว่าจะถึงหัวเมืองปลายทางก็คงค่ำ เมื่อครู่ก็ไม่ต่างอันใดกับการหนีตาย เมื่อรู้สึกปลอดภัยแล้ว หญิงสาวจึงร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ ด้วยเพราะยังคงตกใจไม่หาย หญิงสูงศักดิ์ผู้ดีที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงม ยุงไม่ได้ไต่ไรไม่ได้ตอม กลับต้องมาเจอเรื่องบีบคั้นทั้งร่างก