All Chapters of มาเฟีย คลั่งรัก (แซ่บ): Chapter 101 - Chapter 110

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบกริบลงไปชั่วขณะเมื่อบรรดาหนุ่มๆ นั่งลงครบทุกคน เชอร์รี่กวาดสายตามองไทเกอร์กับไลเอินที่นั่งขนาบข้างซ้ายขวาอย่างเลิ่กลั่ก เช่นเดียวกับกุ้งแก้วก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ ให้ฟีนิกซ์ที่กำลังนั่งกอดอกมองเธอด้วยสายตาจับผิด“เป็นอะไรกันไปหมดครับสาวๆ... เมื่อกี้ยังเห็นคุยกันสนุกสนานอยู่เลย พอผัวมานั่งด้วยทำไมเงียบกันหมดล่ะ?” ไลเอินเอ่ยขึ้นพลางยกยิ้มมุมปาก มือหนายื่นไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี“ปะ... เปล่าสักหน่อยค่ะ! พวกเราแค่กำลังคุยเรื่อง... เรื่องความดีงามของพวกพี่ๆ อยู่ต่างหากเนอะกุ้งแก้ว เนอะคัพเค้ก!” เชอร์รี่รีบหาพวก พลางพยักหน้าหงึกหงักส่งสัญญาณตาปริบๆ ให้เพื่อนสาวทั้งสองช่วยกันรับมุกทว่าไทเกอร์กลับก้มลงมาบังสายตา พลางจ้องมองเมียรักที่เริ่มเม้มริมฝีปากแน่น“ดูแล้วเหมือนเรากำลังร้อนตัวเลยนะ”“เชอร์รี่ไม่ได้ร้อนตัวสักหน่อยค่ะ!”“จริงค่ะ... พวกเราไม่ได้ร้อนตัวกันเลยนะ!” กุ้งแก้วรีบช่วยเพื่อน ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ออกอาการเลิ่กลั่กหนักที่สุด จนฟีนิกซ์ต้องค่อยๆ เชยใบหน้าสวยให้หันมาสบตากันตรงๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน“จะเชื่อดีไหมนะ... กุ้งน้อยอาการออกเกินเพื่อนขนาดน

“เฮอะ! คิดบ้าอะไรของมึงวะ คำว่าเพื่อน... สำหรับพวกกูมันไม่มีคำว่าเดือดร้อนหรอกเว้ย เรื่องของมึงก็เหมือนเรื่องของพวกกูนั่นแหละ”“จริงอย่างที่ไอ้ไลเอินมันพูด” ฟีนิกซ์เอ่ยเสริมขึ้นอย่างเด็ดขาด “พวกกูเลือกที่จะอยู่ข้างมึงเอง และเมียพวกกูก็เข้าใจดี... อย่าคิดมาก มุ่งหน้าทำตามแผนต่อไปให้จบซะ”“แล้วมันก็ไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวหรอกนะ มึงคิดใหม่ได้เลย...” ไทเกอร์คีบบุหรี่ออกจากปากแล้วเอ่ยต่อ “...ทั้งเรื่องมิตรภาพและการค้า เราต้องช่วยกันว่ะ ถ้าธุรกิจหรืออำนาจฝั่งมึงเป็นอะไรไป พวกกูก็แย่เหมือนกัน... คิดแบบนี้แล้วมึงสบายใจขึ้นหรือยัง?”“อืม... ถ้าพวกมึงยืนยืนยันจะบุกพร้อมกูขนาดนี้ กูก็ไม่มีอะไรต้องเกรงใจแล้วว่ะ”ดราก้อนมองหน้าเพื่อนร่วมอุดมการณ์ทั้งสามคนทีละคน ก่อนจะกระตุกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ความกังวลใจสลายไปอยู่บ้าง เมื่อรู้ว่าข้างกายของเขายังคงมีมิตรภาพที่พร้อมจะลุยน้ำลุยไฟไปด้วยกันเสมออีกมุมหนึ่งบริเวณมุมมืดใกล้ประตูระเบียง...คัพเค้กที่ยืนแอบฟังอยู่นานได้ยินคำพูดทุกประโยคของชายหนุ่มทั้งสี่คนอย่างชัดเจน มือเล็กที่กำขอบประตูไว้ค่อยๆ กระชับแน่นขึ้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจ เธอพอจะจับใจความได้ท

มือบางไม่รอช้ารีบจับหมับเข้าที่ท่อนเอ็นใหญ่ของเขาไว้ตามสัญชาตญาณความโหยหา นิ้วเรียวเล็กขยับรูดรั้งดุ้นเนื้อแข็งจัดอย่างถือสิทธิ์ พร้อมกับมือบางอีกข้างเลื่อนลงมาบีบเฟ้นที่บั้นท้ายแกร่งอย่างหนักหน่วง เปี่ยมไปด้วยความต้องการ ทำเอาดราก้อนพึงพอใจจนต้องส่งเสียงครางทุ้มในลำคอเบาๆด้วยแรงไฟแห่งความเสน่หาที่ลุกโชน“อืมม…”มาเฟียหนุ่มขยับบดเบียดกระทุ้งเรือนกายหนาเข้าหามือเล็กอย่างแนบชิด แท่งลำเขื่องของดราก้อนร้อนระอุราวกับจะหลอมละลายไปกับสัมผัสของเด็กสาวตรงหน้า ทำเอารสจูบที่เคยเร่าร้อนทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัวฝ่ามือหนาขยับสอดใต้ชุดนอนบางๆบีบเฟ้นเต้านมนุ่มหยุ่นอย่างบ้าคลั่งและหนักหน่วง ทำเอาคัพเค้กต้องบิดกายตอบสนองสัมผัสอันรุ่มร้อนและวาบหวามใจ...ดราก้อนไม่รอช้า ฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ผ่านเรียวขานวลค่อยๆ เลื่อนขึ้นสูง ก่อนจะรวบจับชายกระโปรงชุดนอนผ้าลื่นถอดรั้งขึ้นเหนือศีรษะของเธออย่างรวดเร็ว แล้วโยนชุดนั้นทิ้งไปลงบนพื้นอย่างไม่แยแสเผยให้เห็นเรือนร่างอ้อนแอ้นขาวผ่อง หน้าอกอวบใหญ่งดงามดีดเด้งทั้งสองเต้า และโหนกเนื้ออวบที่แสนยั่วยวน ที่ไร้สิ่งกั้นขวางต่อหน้าเขา“อ้าส์… เสมอกันแล้วนะที่รัก… โคตรน่าขยี

“อ๊ายยยยยย!!!!”เสียงหวานแผ่วพร่าเปล่งออกมาอย่างสุขสม พร้อมกับใบหน้าสวยที่แดงระเรื่อสะท้านไหวอย่างสุดซ่าน และภาพความวาบหวามทั้งหมดนั้นก็ปรากฏอยู่ในสายตาของเธอผ่านเงาสะท้อนในกระจก... ภาพเด็กสาวที่เปี่ยมไปด้วยความร่านรักและเย้ายวนใจเกินใคร ก็คือตัวเธอเองในเวลานี้“แฮ่ก... แฮ่ก...”เสียงหอบกระเส่าของชายหญิงดังประสานกันแผ่วพร่าภายในห้องแต่งตัว พร้อมกับจังหวะหัวใจสองดวงที่ยังคงเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ดราก้อนซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น นัยน์ตาคู่คมทอดมองคนตัวเล็กผ่านกระจกบานใหญ่ที่เอาแต่มองเงาสะท้อนของตัวเอง พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า...“เห็นหรือยังที่รัก... ว่าใครกันแน่ที่ไร้ความอาย”“เห็นแล้วค่ะ... ก็เป็นพี่ดราก้อนไงคะ” เด็กสาวละสายตาจากกระจกใส หันกลับมาฉีกยิ้มหวานให้กับคนตัวโตที่ค่อยๆ ถอนถอดแกนกายออกอย่างนุ่มนวลก่อนที่ดราก้อนจะรวบอุ้มร่างบอบบางของคัพเค้กขึ้นมานั่งบนโต๊ะเครื่องแป้งอีกครั้ง มือหนายันแขนแกร่งลงกับขอบโต๊ะกักขังเรือนร่างเล็กไว้ในอ้อมกอด จ้องมองลึกลงไปในดวงตาหวานอย่างแสนรักและหลงใหล“หึๆ ถ้าตอบแบบนี้ แสดงว่ายังมองไม่ชัดใช่ไหมว่าใครกันแน่ที่น่าไม่อาย”“ก็หนูเห็นแต่หน้

“อีคัพเค้ก! อีคนใช้! อีคนชั้นต่ำ!” แพรวาหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด กำด้ามมีดในมือแน่นจนข้อเกร็งไปทั้งแขน“แม่มึงนั่นแหละคนใช้! คนชั้นต่ำที่ใช้เต้าไต่จนได้เป็นคุณหญิงมโน... อีโง่!”“หุบปากเดี๋ยวนี้! อย่ามากล่าวหาแม่กูนะ!”“ทำไม! กูพูดความจริงแล้วรับไม่ได้หรือไงอีแพรวา! และการที่มึงติดคุกก็เพราะว่ามึงเล่นยาเอง! มึงเสพมึงก็เสพเอง กูไปบังคับมึงเสพเหรอ? ทำตัวมั่ว ยุ่งแต่เรื่องเลวๆ ไม่ต่างจากพ่อแม่มึงเลยสักนิด! DNA ความชั่วร้อยเปอร์เซ็นต์ขนาดนี้ ยังมีหน้ามาด่าโทษคนอื่นอีกเหรอ... อีพวกสันดานชั่ว!”“กรี๊ดดดดด! อีคัพเค้ก! กูจะฆ่ามึง! กูจะเอาทุกอย่างของกูคืนมา!” แพรวาสติหลุด กรีดร้องลั่นห้องน้ำด้วยความคลั่งแค้นจนเสียงแหลมสูงบาดหู“เออ! แน่จริงมึงก็เข้ามาสิ!” คัพเค้กตั้งการ์ด ถกแขนเสื้อนักศึกษาขึ้นพร้อมสู้ตาย ดวงตาจ้องเขม็งกลับอย่างท้าทาย“กูก็มีมือมีตีนเหมือนกัน! มาดูสิว่าแรงคนติดยาไร้เรี่ยวแรงอย่างมึง กับคนที่ทำงานหนักดิ้นรนมาตั้งแต่เด็กจนแข็งแรงแบบกู... กูจะสู้ขยะอย่างมึงไม่ได้!”สิ้นคำตอกหน้า แพรวาก็พุ่งตัวเงื้อมีดเล่มคมกริบตรงเข้าใส่คัพเค้กอย่างคนเสียสติทันที!แต่คัพเค้กไม่ยอมเป็นเป้านิ่ง!