All Chapters of มาเฟีย คลั่งรัก (แซ่บ): Chapter 111 - Chapter 120

ลูกน้องของคาริกเดินเข้ามาพร้อมมีดพก ก่อนจะสะบัดคมมีดตัดเชือกไนลอนที่พันธนาการข้อมือของคัพเค้กและไอรินจนขาดสะบั้นคัพเค้กยกมือขึ้นมาถูข้อมือตัวเองเบาๆ เพื่อไล่ความชา พลางรีบโอบกอดไอรินที่สั่นเทิ้มเอาไว้แน่น แอบกวาดมองไปรอบโกดังร้างอย่างเงียบเชียบ พลางประเมินสถานการณ์ในใจอย่างมีสติทว่ายังไม่ทันที่คาริกจะได้ใจเย็นไปมากกว่านี้... ลูกน้องอีกคนก็ลนลานวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในโกดังด้วยสีหน้าซีดเผือด!“นายครับ! ไอ้ดราก้อนมันมาแล้วครับ!”“อะไรนะ! ทำไมมันมาไวฉิบหาย!” คาริกสบถลั่น นัยน์ตากระตุกวูบด้วยความตกใจและไม่คาดคิดว่ามาเฟียหนุ่มจะตามรอยมาได้รวดเร็วขนาดนี้ตึง! ตึง! ตึง!ปัง! ปัง! ปัง!ยังไม่ทันที่คาริกจะได้ออกคำสั่ง เสียงกระสุนปืนและเสียงกระจกหน้าต่างแตกลอยระเบิดสนั่นระงมไปทั่วโกดังร้าง! คนของคาริกที่เฝ้าอยู่ด้านนอกถูกสอยร่วงลงไปนอนร้องโอดครวญทีละคนอย่างรวดเร็ว“พี่ดราก้อน...”คัพเค้กคลี่ยิ้มกว้างออกมาทันที ด้วยความโล่งอกและไร้ความหวาดกลัวต่อเสียงปืนระเบิดระเฟี้ยว เพราะเธอรู้ดีว่าชายผู้เป็นหัวใจของเธอมาถึงแล้ว ทว่าก็อดแปลกใจไม่ได้ที่เขาบุกมาถึงรังศัตรูได้รวดเร็วขนาดนี้“ไอริน! พี่ดราก้อนมาแล้ว!

“มันรักเธอยิ่งกว่าชีวิตตัวเองซะอีก” ฟีนิกซ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางส่งยิ้มบางๆ ให้ “ถ้ามันไม่รับแทนเธอสิ... มันถึงจะยอมตายของจริง”“ใช่… ยังงี้หยุดร้องไห้ได้แล้ว ถ้าไอ้ดราก้อนมันตื่นขึ้นมาเห็นตาหนูบวมเป็นลูกมะนาวแบบนี้ มีหวังพวกพี่ได้โดนมันสับหัวถวายวัดแน่ๆ ข้อหาดูแลหนูไม่ดีแน่” ไลเอินเอ่ยเสริมติดตลกเพื่อคลายบรรยากาศตึงเครียดลงไปได้บ้าง“ขอบคุณนะคะ...” คัพเค้กพยักหน้ารับทั้งน้ำตา รับรู้ได้ถึงความจริงใจที่ได้รับจากมาเฟียทรงอิทธิพล เด็กสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ ก่อนจะตั้งหน้ารอคอยชายผู้เป็นหัวใจของเธออย่างมีความหวัง“เดี๋ยวกูไปสมทบกับไอ้ไทเกอร์และไอ้แจ็คก่อน... ทางนี้ฝากมึงดูแลด้วยนะไอ้ไลออน” ฟีนิกซ์หันไปบอกเพื่อนรัก“เออ มึงไปเถอะ ทางนี้กูเฝ้าเอง ปล่อยให้พวกมึงไปสะสางบัญชีแค้นให้ทบต้นทบดอกก่อนเลย” ไลเอินพยักหน้ารับคำเบาๆฟีนิกซ์หมุนตัวก้าวฉับๆ ออกไปจากโรงพยาบาล ส่วนไลเอินก็หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม คอยนั่งอยู่เป็นเพื่อนคัพเค้กกับไอริน พร้อมทั้งดูแลความปลอดภัยให้อย่างใกล้ชิด.เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า...บรรยากาศหน้าห้องผ่าตัดเงียบสงบจน

“คุณแม่ สวัสดีค่ะ... อะ... เอ่อ... สวัสดีค่ะคุณพ่อ!”คัพเค้กยกมือไหว้ด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ร่างบางเกร็งประหม่าจนทำตัวไม่ถูก เมื่อสายตาสบเข้ากับผู้ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ น่าเกรงขาม ที่ก้าวเข้ามาใหม่ ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลานั้นคล้ายคลึงกับดราก้อนราวกับแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน จนเดาได้ไม่ยากเลยว่าเขาคงเป็นคุณพ่อของดราก้อนอย่างแน่นอน“หึ... ดูท่าทางอาการน่าจะหายดีร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วมั้งเนี่ย ถึงได้มีแรงกอดรัดเมียขนาดนี้”เด็กซ์เตอร์เลิกคิ้วมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวน พลางหัวเราะในลำคออย่างรู้ทัน ส่วนดราก้อนทำเพียงกระตุกยิ้มเอ็นดูเมียรักที่ยืนกุมมือแน่นอยู่ข้างเตียง“คุณก็ไปแซวลูก... คนป่วยเขาแค่อ้อนเมียตามประสาน่ะ” ไพลินตีแขนสามีเบาๆ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มอบอุ่นและเดินเข้ามาหาคัพเค้กอย่างเอ็นดู“คัพเค้กลูก... ไม่ต้องเขินไปหรอกนะจ๊ะ นี่คุณพ่อเด็กซ์เตอร์ พ่อของดราก้อน”“สวัสดีคุณพ่ออีกรอบนะคะ...” คัพเค้กยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม แก้มซับสีเลือดด้วยความประหม่า เด็กซ์เตอร์พยักหน้ารับไหว้ รอยยิ้มละมุนเผยขึ้นบนใบหน้าทรงอิทธิพล“เจอกันสักทีนะ... แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกันที่โรงพยาบาลแบบนี้ ขอบใจหนูมากนะที

“ถ้าไม่ยอมอยู่เฉยๆ หนูจะเดินไปเรียกคุณหมอเข้ามาฉีดยาชาให้พี่จริงๆ ด้วย!”“โห... ใจร้ายจังเลยครับ” มาเฟียหนุ่มทำหน้าตาเว้าวอนเกินจริง แต่ก็ยอมผ่อนอ้อมกอดลงเล็กน้อยเหมือนจะยอมแพ้ แต่แล้วริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างนึกสนุก“แต่หนูไม่ต้องเดินไปเรียกหมอหรอกนะ... เพราะพี่ก็มี ‘เข็มฉีดยาอันใหญ่’ ส่วนตัวอยู่ตรงนี้แล้วไง”พรึ่บ!“ว๊ายยยย! ไอ้คนบ้า ทำอะไรคะเนี่ย! มาเป็นดุ้นเลย!”คัพเค้กเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน เผลอจ้องมองภาพตรงหน้าตาเป็นมันด้วยความตกตะลึง! เมื่อคนรักตัวดีดันใจกล้าบ้าบิ่น ขยับมือดึงขอบกางเกงร่นลงต่ำเพื่อตั้งใจ ‘โชว์’ มังกรยักษ์ตัวโตให้เห็นเต็มสองตาแบบไม่มีกั๊ก!“ก็พี่แค่จะเปิดให้หนูดูชัดๆ ไงว่าพี่มีเข็มฉีดยาอันใหญ่จริงไหม... คุณหมอจำเป็นอยากจะลองตรวจคนป่วยคนนี้หน่อยไหมล่ะ?”ดราก้อนเลิกคิ้วถาม พร้อมยิ้มยั่วเสน่ห์อย่างอารมณ์ดีที่เห็นเมียรักเขินจนสติแทบหลุด คัพเค้กที่เพิ่งตั้งสติได้รีบยกสองมือขึ้นมาปิดตาตัวเองแน่น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบถ่างนิ้วออกเป็นช่องเล็กๆ เพื่อแอบมองอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบสะบัดหน้าหนี พลางเอ็ดเสียงหลงกลบเกลื่อนความใจสั่นรุนแรง!“คนบ้า! เลิกเล่นอะไรลามกแบบนี้

“คนอื่นจะล่ากูยังไง... กูไม่สน แต่สิ่งที่มึงทำกับกู... และทำกับเมียกู มันทำให้มึงไม่มีสิทธิ์ได้เห็นแสงตะวันของวันพรุ่งนี้อีกต่อไป!”สิ้นเสียงทุ้มต่ำอันเย็นเยียบ ดราก้อนก็คายบุหรี่ที่ติดไฟแดงวาบออกจากริมฝีปากมาคีบไว้ด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะกดปลายบุหรี่ร้อนจัดจี้เข้าที่ดวงตาของคาริกอย่างแรงและถือค้างไว้แน่น!พรึ่บ!“อ๊ากกกกกกกกกก!”เสียงร้องโหยหวนลั่นห้องใต้ดินดังขึ้นอย่างแสนทรมาน ร่างของคาริกเกร็งกระตุก ดิ้นรนสะบัดคลั่งจนสายโซ่ตรวนที่พันธนาการไว้เหวี่ยงกระทบเสาเหล็กดัง แกร๊ง! แกร๊ง! เสียดแก้วหู กลิ่นไหม้ของเนื้อหนังลอยอบอวลขึ้นมาในอากาศ ทว่าฝ่ามือหนาภายใต้ถุงมือหนังสีดำของดราก้อนกลับยังคงตรึงบีบสันกรามของคาริกไว้แน่น ไม่เปิดโอกาสให้สะบัดหน้าหนีได้แม้แต่นิดเดียว“จำความเจ็บปวดนี้ไว้... เพราะมันยังไม่ถึงครึ่งของความกลัวที่เมียกูต้องเจอ”ดราก้อนกระซิบข้างหูเหยื่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พลางละมือออกปล่อยให้ร่างของคาริกห้อยต่องแต่งชักกระตุกด้วยความเจ็บปวดเจียนตายอยู่กลางห้อง น้ำตาผสมเลือดไหลทะลักออกจากเบ้าตาข้างที่ถูกจี้จนสุกไหม้“คิดว่าจะตายง่ายๆ เหรอ... คาริก”ดราก้อนเค้นยิ้มเหี้ยม พลางเอื้อมมือไป