คนถูกตำหนิด้วยสายตาได้แต่ถามขึ้นในใจ “ก็ไม่ได้ให้มองหนิ” ยู่ปากเหมือนเด็กที่กำลังโดนผู้ปกครองดุ และเหมือนว่าคนรับบทผู้ปกครองจะยังคงทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม “แต่งขนาดนี้มันห้ามสายตาคนอื่นไม่ได้หรอกนะ” เหตุผลที่อคิณเอ่ยออกมาเป็นความจริงที่เธอค้านไม่ได้เสียด้วย แต่ก็อยากแย้งขึ้นสักนิดเผื่อจะรู้สึกผิดน้อยลง “ก็มันเป็นงาน” คนถูกบ่นตอบกลับเสียงแผ่ว เมื่อตาดุๆ ของคนตัวโตยังคงจ้องมองไม่ละไปไหน จะดุอะไรขนาดนั้นกันเล่า นี่เธออายุมากกว่าตั้งหลายปีนะ น้องชายอย่างม่านเมฆยังไม่เคยบ่นเธอขนาดนี้เลยเถอะ “แต่ก็ต้องมีลิมิต” เสียงทุ้มราบเรียบทว่าแฝงความตำหนิเอาไว้อย่างชัดเจน จนคนถูกดุรู้สึกผิดขึ้นมาอีกครั้ง “นี่คือบ่น?” แกล้งถามพร้อมทำตาแป๋วใสซื่อ จงใจปั่นประสาทให้คนหน้านิ่งแสดงสีหน้าอื่นบ้าง แต่ก็เหมือนจะไม่เป็นผล เพราะอคิณก็ยังคงดึงหน้าตึงเช่นเดิม “เปล่า ผมแค่เตือน” น้ำเสียงของหนุ่มนักแข่งจริงจังขึ้นไม่แพ้สายตาของเขาที่ฉาบเคลือบความจริงจังเอาไว้ในแววตาคู่นั้น แต่เหมือนพิมพ์ดาวยังไม่หยุดท้าทายระบบ “ถ้าไม่ฟัง” ยักคิ้วขึ้นถามอย่างต้องการหยั่งเชิง และเธอก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าเธอคิดผิดมหันต์ “ผมคงทำอะไร
Last Updated : 2026-09-15
LOGIN
