All Chapters of พระแม่คะ รักนี้ไม่ได้ขอ: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 28 เหยื่อ “เหนื่อยจัง กว่าจะได้เงินแต่ละบาทสายตัวแทบขาด” ปากเล็กบ่นพึมพำกับตนเองหลังกลับมาจากถ่ายงานแล้วก็แวะกินข้าวกับเพื่อนสนิท กระเป๋าสานใบเล็กถูกหยิบขึ้นมาสะพายไหล่ก่อนที่จะก้าวลงจากรถแล้วล็อกตามความเคยชิน ทว่ายังไม่ทันจะเดินพ้นรถของตน วัตถุมีคมจี้อยู่ที่เอวทำเอาตัวเธอแข็งทื่อราวกับถูกสาปเอาไว้ เพราะในเวลานี้สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือการนิ่งเอาไว้ก่อน เนื่องจากไม่สามารถเดาได้เลยว่า สิ่งที่เธอจะเจอหลังจากนี้มันคืออะไร และอันตรายขนาดไหน “ถ้าไม่อยากไส้แตกก็เดินไปทางนั้น” เสียงของชายฉกรรจ์ที่อยู่ด้านหลังเอ่ยขู่ ทำให้พิมพ์ดาวได้แต่ทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้ในใจอยากจะสะบัดแขนให้หลุดแล้วแหกปากเรียกคนมาช่วย ทว่านาทีนี้เธอไม่รู้เลยว่าเรี่ยวแรงของเธอจะสู้ได้หรือเปล่า แล้วถ้าเกิดพลาดถูกแทงไส้แตกขึ้นมาจะทำยังไง ยิ่งคิดยิ่งสิ้นหวัง หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเพราะความหวาดกลัว กลัวว่าตนเองจะถูกทำอะไรมิดีมิร้าย กลัวว่าจะต้องตกเป็นข่าวหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์และโซเชียลมีเดีย สภาพศพเธอจะเป็นยังไงกันนะ ถ้าถูกมีดจ้วงแทงจนนับแผลไม่ถ้วน แค่คิดก็พานให้สติกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทาง

บทที่ 30 ค่าปิดปาก “ค่อยคุ้มหน่อย” ประโยคเย้าแหย่จากคนเจ้าเล่ห์เรียกนัยน์ตาดุของอินฟลูสาวให้มองสบกับดวงตาคมที่สะท้อนคลื่นความระยับเอาไว้หลังจากผละจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายท้องนิ้วโป้งไล้กลีบปากเล็กเช็ดคราบน้ำลายออกอย่างเบามือ นัยน์ตาคมเลื่อนมองกลีบปากจิ้มลิ้มน่าจูบด้วยความเสียดาย เพราะในใจอยากจะจูบนานกว่านั้นแต่กลัวว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะขาดอากาศหายใจไปเสียก่อน “ใครเขาคิดค่าปิดปากแบบนี้กัน” คนที่เขินหน้าแดงปลั่งดุขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอร้อนผ่าวไปทั้งตัวยิ่งโดยเฉพาะใบหน้าและหูที่ดูจะแสดงอาการชัดเจนกว่าส่วนอื่น ยิ่งสายตาเธอเลื่อนไปเห็นกล้ามแน่นหนั่น หน้าท้องที่เป็นลอนสวยจากการออกกำลังกายและผิวกายขาว ๆ ของคนตรงหน้ายิ่งทำให้เธอยิ่งหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกแดดเผา “ผมนี่ไง นี่ยังไม่ถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ” คนหน้าเลือดยิ้มกรุ้มกริ่มมองคนตัวเล็กตรงหน้าด้วยแววตาหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบัง “พอแล้ว” ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ยังขนาดนี้ ถ้าร้อยเปอร์เซ็นต์เธอจะไม่เหลือแต่กายหยาบเลยเหรอ คำห้ามปรามของพิมพ์ดาวไม่ได้ทำให้คนหน้ามึนสลดเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังคงโลมเลียมเธอด้วยแววตาพราวระ

บทที่ 32 เสน่ห์แรง ผ่านไป 40 กว่านาที ในที่สุดนาทีตัดสินรอบที่ 25 ของสนามก็มาถึงเมื่อรถของอคิณถูกทิ้งห่างช่วงเข้าโค้งแรก ใจของกองเชียร์เริ่มเต้นแรงทั้งเกร็งและลุ้นว่านักแข่งที่เป็นตัวเต็งของสนามจะสามารถพลิกกลับมาเข้าเส้นชัยได้หรือไม่ เหล่ากองเชียร์ทุกคนนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ รวมถึงพิมพ์ดาวเองก็ด้วย เห็นแบบนั้นเธอก็ได้แต่ภาวนาในใจขอพรอย่างมีหวัง หวังว่าอคิณจะคว้าแชมป์ได้สำเร็จ นัทเคยเล่าให้ฟังว่าอคิณตั้งใจเอามาก ๆ มาซ้อมแทบทุกวันกลับก็ดึก ที่นัทรู้เพราะว่าเฮียตฤณเจ้าของสนามเล่าให้เธอฟังและบางครั้งเธอเองก็มาเห็นด้วยตาตัวเองด้วย ไม่ใช่ว่านักแข่งคนอื่นไม่พยายามเหมือนอคิณ แต่พิมพ์ดาวอยากให้สิ่งที่เขาตั้งใจทำมาโดยตลอด มันทำให้เขาสมหวังก็เท่านั้น เพราะสิ่งที่นักแข่งทั้งหลายต้องการก็คงไม่พ้นชัยชนะที่การันตีความสำเร็จของพวกเขา เธอคิดว่าอคิณก็คงคิดแบบนั้นเหมือนกัน นาทีสุดท้ายรถหมายเลข 58 และ 42 ตีคู่กันมาด้วยความเร็วที่สูสี ก่อนที่หมายเลข 58 จะเข้าเส้นชัยไปก่อนด้วยความเร็วศูนย์จุดสามวินาที ทุกคนลุกขึ้นกระโดดโลดเต้นกอดกันด้วยความดีใจที่นักแข่งที่ตนเองเชียร์ชนะได้แบบหวาดเสียวพากันเกร็งจนแทบ

บทที่ 34 เอา...รางวัล ปากหยักบดเคล้ากลีบปากนุ่มด้วยความละเมียดละไมราวกับต้องการให้คนที่กำลังหึงเข้าใจความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ ความอ่อนโยนที่คนตัวโตกว่ามอบให้ทำให้พิมพ์ดาวเผลอคล้อยตามอย่างง่ายดาย ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งเธอก็มักจะพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายคนนี้เสมอ ไม่รู้ว่าเผลอมัวเมาไปกับรสจูบอันหอมหวานเนิ่นนานแค่ไหน พิมพ์ดาวรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ร่างเล็กของเธอถูกยกลอยขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักแกร่งหันหน้าเข้าหาเขาในท่าล่อแหลมไปเสียแล้ว “คิณ” คนตัวเล็กบนตักดุออกมาเมื่อผละจูบออก ก็ตอนนี้ฝ่ามือหนาของคนหน้ามึนกำลังลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางของเธอผ่านเนื้อผ้า ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล้ไปตามต้นขาเนียนที่กระโปรงถูกถลกขึ้นเหนือสะโพกกลมกลึงเพราะท่านั่งที่น่าหวาดเสียว “ครับ?” คำว่าครับที่เอ่ยออกมากอปรกับใบหน้าหล่อเหลาที่ยิ้มระรื่นนั้นทำเอาพิมพ์ดาวถึงกับต้องขึงตาดุใส่ให้สลด แต่เปล่าเลยเพราะคนหน้ามึนยังคงทำเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาว ถึงแม้ในใจอยากจะทุบคนตรงหน้าสักทีสองทีให้สาแก่ใจ แต่พิมพ์ดาวก็ต้องอดใจเอาไว้เพราะว่าท่วงท่าในตอนนี้เธอกำลังเสียเปรียบอยู่ จึงได้เปลี่ยนท่าทีให้อ่อนโยนลงเผื่อเด็กเจ้าเล่ห์ตรงหน้าจะยอม

บทที่ 37 หมาเด็กxหมาแก่ ร่างกำยำเปลือยเปล่านอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงกว้างด้วยความอ่อนเพลีย เพราะสองอาทิตย์ก่อนหน้านี้เจ้าตัวใช้เวลาทั้งหมดไปกับการฝึกซ้อมในสนามแข่งรถหลังเลิกเรียนและในช่วงวันหยุดจนไม่มีเวลาพักผ่อนอย่างเต็มที่ แต่เรื่องที่ทำให้อคิณหมดแรงได้ขนาดนี้ก็คงจะเป็นเพราะเขาใช้เรี่ยวแรงในการระบายความคิดถึงกับเซ็กซ์พาร์ตเนอร์คนสวยเกือบทั้งคืน เช้ามาเลยตกอยู่ในสภาพอ่อนเปลี้ยเพลียแรงเช่นนี้ แสงแดดยามสายที่สาดส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบใบหน้าหล่อเหลาทำให้การนอนพักผ่อนถูกรบกวน เปลือกตาสีอ่อนขยับยุกยิกก่อนจะเปิดลืมขึ้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อปรับรับแสงจ้า ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบใบหน้าหล่อเหลาไปมาก่อนจะพลิกตัวหันตะแคงไปอีกฝั่ง ดวงตาคมฉายแววความผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเห็นเพียงแค่ความว่างเปล่า จากที่คิดว่าจะพบร่างนุ่มนิ่มของใครบางคนกลับเห็นแค่เพียงหมอนหนุนอีกใบที่ว่างอยู่กับกลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ของใครคนนั้นที่เขาหลงใหล แต่ทำไงได้ในเมื่อตกลงกันไว้แบบนั้น... หนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นได้แต่ถอนหายใจออกมาราวกับจำนนยอมรับในความจริงนั้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เขากับพี่สาวของเพื่อนสนิทมาไกลเกินกว