All Chapters of พระแม่คะ รักนี้ไม่ได้ขอ: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 38 เสียงตามสาย หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานมาทั้งวัน แต่ในความเหนื่อยนั้นก็ยังคงมีความสุขอยู่บ้าง อย่างเช่นการได้กินของอร่อยฮีลใจและการได้อยู่กับเพื่อนสนิทที่รู้ใจ ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามาอินฟลูสาวก็รีบเดินตรงไปยังห้องนอนอาบน้ำชำระล้างร่างกายเพื่อความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ผ่านไปราวยี่สิบนาทีร่างบางสวมชุดนอนเชิ้ตตัวยาวผ้าซาตินสีดำเดินมานั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้งทาครีมบำรุงผิวก่อนเข้านอนจนครบขั้นตอน ก่อนจะลุกเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนฟูกเตียงกว้างเอนหลังพิงพนักหัวเตียงด้วยท่าทีหย่อนอารมณ์ มือเล็กเอื้อมหยิบไอแพดขึ้นมาเปิดแอปฯ ไอจีที่เธอลงรูปไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน เป็นรูปที่เธอสวมใส่ชุดว่ายน้ำเน้นความน่ารัก ๆ ปนเซ็กซี่เบา ๆ สวมใส่แว่นกันแดดแบรนด์หนึ่งที่ได้รับงานมา ทั้งยอดไลก์และคอมเมนต์ต่างหลั่งไหลรัวเข้ามาราวกับสายน้ำ ทำเอาเจ้าตัวถึงกับยิ้มแก้มปริกับผลตอบรับที่ได้ ทว่าแววตาที่เคยสดใสเมื่อครู่กลับสะท้อนแววความวูบไหวเล็กน้อย เมื่อนึกไปถึงสัจธรรมความจริงว่า ‘ชีวิตมีขึ้นก็ต้องมีลง มีเกิดก็ต้องมีดับ’ เพราะในอนาคตเธอก็คงต้องจางหายไปตามยุคสมัยอยู่ดี นึกได้อย่างนั้นอินฟลูสาวก็นึกถึงบ

บทที่ 40 ห่างหาย “ดาวคิดแบบนั้น?” นัยน์ตาคมสะท้อนคลื่นความผิดหวังออกมาเพียงเสี้ยววิ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ใดจนยากจะคาดเดา จริง ๆ อคิณก็แค่เป็นห่วง กลัวจะซ้ำรอยแบบไอ้โรคจิตสตอล์กเกอร์นั่น เพราะเธอถ่ายแบบเซ็กซี่บ่อย ๆ แต่ทำไมเธอมองความเป็นห่วงของเขาเป็นความล้ำเส้น “ก็เราตกลงกันไว้แล้วไง” น้ำเสียงจริงจังของเธอบอกได้ชัดเจนว่าเธอกำลังไม่พอใจที่ถูกล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวมากเกินไป ✿ ✿ ✿ ความสัมพันธ์ลับ ๆ ของเธอกับอคิณล่วงเลยมาเกินกว่าสามเดือนแล้ว แต่ด้วยความที่ทั้งคู่ต่างถลำลึกลงไปในสถานะที่เรียกว่า ‘เซ็กซ์พาร์ตเนอร์’ ทำให้ทั้งคู่หลงลืมไปว่าจริง ๆ แล้วเขาและเธอสร้างข้อตกลงกันไว้อย่างชัดเจน แต่เหมือนกับว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกมากเกินไปจนหลงลืมข้อจำกัดที่ได้ขีดเส้นเอาไว้ ‘ห้ามหึง ห้ามหวง ห้ามล้ำเส้นความเป็นส่วนตัว’ นี่คือสิ่งที่ทั้งคู่ยินยอมและยอมรับข้อตกลงนี้ตั้งแต่วันนั้น “งั้นดาวคงต้องท้องสินะ คนอื่นจะได้ไม่ต้องมายุ่ง” พูดจบก็ดึงร่างบางเข้าไปจูบอย่างเอาเป็นเอาตายจนเธอแทบขาดใจ จูบที่เต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ จูบที่เต็มไปด้วยความหึงหวง มันทั้งเร่าร้อนและเจ็บจี๊ดจนปากนุ่

บทที่ 42 โลกกลม “ถือซองครีมกันแดดให้เอียงเห็นตัวหนังสืออีกนิด” นัทเอ่ยบอกเพื่อนสาวที่กำลังนั่งโพสต์ท่าอยู่บนเก้าอี้สไตล์วินเทจอยู่ที่มุมหนึ่งของซอยอารีที่เป็นมุมโปรดของเหล่าวัยรุ่นเจน Z “เลิศมาก นั่นแหละ” ปากสวยยกยิ้มพอใจเมื่ออินฟลูสาวเปลี่ยนการโพสต์ไปเรื่อย ๆ ตามธรรมชาติของเธอ ที่รู้มุมของตนเองว่าหันเอียงองศาไหนแล้วจะสวยสะกด เพราะวันนี้เป็นการพรีเซนต์สินค้าที่เป็นตัวครีมกันแดด ทั้งคู่เลยตกลงกันเลือกมาสถานที่กลางแจ้งที่นี่เพราะดูเข้ากับเทรนด์ในตอนนี้ที่สุดแล้ว หลังจากได้ภาพตามความต้องการจนจุใจแล้ว สองสาวเพื่อนสนิทจึงชวนกันไปคาเฟที่อยู่ในละแวกเดียวกันที่กำลังเป็นสถานที่ฮิตในโซเชียล ทว่าในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังเดินพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนานนั้น พระเจ้ากลับส่งชายหญิงสองคนมาพรากรอยยิ้มนั้นจากใบหน้าสวยของพิมพ์ดาวให้อันตรธานหายไปในเสี้ยววิ ใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้าอินฟลูสาวอีกครั้ง และแน่นอนว่าเขามาพร้อมกับผู้หญิงข้างกายคนนั้นอีกเช่นเคย ทำไมโลกมันกลมจังนะ คนที่กำลังเฮิร์ตตั้งคำถามในใจอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้ต้องเจอเขาบ่อยข

บทที่ 44 ดาวชอบคิณ “ผมอยากเป็นเจ้าของดาวคนเดียวแบบไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ใครแล้วได้มั้ย?”ประโยคคำถามของชายหนุ่มได้ตอบกลับสิ่งที่เธอกำลังคิดไว้เมื่อครู่ก่อนหน้าราวกับรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ นี่อคิณกำลังขอเธอเป็นแฟนงั้นเหรอ? สีหน้าของพิมพ์ดาวในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยที่กำลังตกใจจนอ้าปากหวอ มันช่างน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของเขาเสียเหลือเกิน “ผมเคลียร์กับเมฆมันแล้วนะ” ย้อนไปเมื่อสองสามวันก่อน “กูขอคุยอะไรด้วยหน่อย” สุ้มเสียงทุ้มเจือคลื่นโทสะเอ่ยขึ้น กอปรกับเครื่องหน้าคมคายที่กำลังตึงเครียดส่งดวงตาคู่คมฉาบความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจนขณะมองมายังเจ้าของผับ พานให้เจ้าตัวรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ มันรู้เรื่องหมดแล้วสินะ... “น้องสาวกู...มิกะ นี่พี่เมฆ เพื่อนพี่” หนุ่มเจ้าของร้านหันไปบอกหญิงสาวตัวเล็กน่ารักที่นั่งอยู่ที่โซฟามุมห้องทำงานของเขา แนะนำให้เธอได้รู้จักกับบุคคลที่เข้ามาใหม่ “สวัสดีค่ะพี่เมฆ” ดวงหน้าน่ารักคลี่ยิ้มกว้างจนดวงตาโค้งยิ้มเป็นสระอิ พานให้คนมาใหม่เผลอยิ้มตามได้ไม่ยาก ราวกับกำลังโดนตกก่อนจะยกมือขึ้นรับไหว้คนอายุน้อยกว่า แต่ก็รีบดึงสติกลับมาเพราะสิ่งที่เขาได้

บทที่ 46 พี่ดาวครับ ตลอดการเดินทางจากร้านกลับถึงคอนโดฯ ทั้งคู่ไม่พูดอะไรกันเลยแม้แต่คำเดียว อคิณเป็นฝ่ายขับรถแต่ก็คอยเหลือบมองหน้าแฟนสาวรุ่นพี่อยู่เป็นระยะ พิมพ์ดาวเองก็แอบหวั่น ๆ อยู่ในใจกลัวว่าแฟนหนุ่มจะคิดว่าเธอแอบไปจับผิดเขารึเปล่า เพราะเขาหน้านิ่งเหลือเกิน นิ่งจนเธอหวั่นใจ จนในที่สุดความอดทนที่มีอยู่ก็พังทลายลงทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามา “คิณไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ?” พิมพ์ดาวถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอคิณยังคงนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และคำถามที่เขาถามกลับมายิ่งทำให้เธอรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นไปอีก “อยากให้ถามอะไร? หืม?” คิ้วหนาเลิกขึ้นมองคนตัวเล็กตรงหน้าที่มองมาที่เขาเช่นกัน ก่อนที่เธอจะก้มหน้างุดลงไม่กล้าสบตากับเขา “ก็ไม่รู้สิ” คนรู้ตัวว่าผิดตอบกลับเสียงแผ่ว เรียกรอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนเครื่องหน้าคมคายที่เคยนิ่งเรียบก่อนหน้าได้อย่างง่ายดาย ฝ่ามือใหญ่คว้ามือเล็กของเธอให้เดินไปนั่งที่โซฟากลางห้อง ไออุ่นจากมือของเขาที่ถ่ายเทมายังมือของเธอทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกผ่อนคลายลงอย่างบอกไม่ถูก ร่างสูงใหญ่หย่อนกายลงนั่งบนเบาะโซฟาตัวยาวก่อนจะรั้งเอวบางให้นั่งลงบนตักแกร่งของเขาแล้วกระชับแขนแกร่งใ