All Chapters of พระแม่คะ รักนี้ไม่ได้ขอ: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 48 เมียใครโคตรดื้อ สามหนุ่มเพื่อนซี้นั่งอยู่ในห้องวีไอพีชั้นสองของ Zenthi เนื่องจากวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสอบของพวกเขา เรียกได้ว่าเป็นการยกภูเขาออกจากอกเลยทีเดียวหลังจากอดหลับอดนอนกันมานานหลายอาทิตย์ “แล้วสรุปพวกมึงไม่ไป?” ลูกครึ่งญี่ปุ่นถามขึ้นเลื่อนสายตามองหน้าเพื่อนสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “กูจะพายัยเปี๊ยกไปเที่ยวฮ่องกง” หนุ่มตี๋ตาขีดขวัญใจห้องฉุกเฉินพูดขึ้นก่อน พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบด้วยท่าทีหย่อนอารมณ์ “แล้วมึง?” อคิณหันไปถามน้องชายของแฟนสาว ทว่าคำตอบที่ได้ยินกลับเรียกรอยยิ้มบนเครื่องหน้าคมคายของหนุ่มเจ้าของร้านให้ปรากฏขึ้นได้ไม่ยากนัก “กูไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอมึงกับเจ้” ม่านเมฆกระเซ้าขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก “มึงคงไม่นอนห้องเดียวกับกูมั้ง” แต่เหมือนการได้เห็นว่าที่พี่เขยหัวร้อนมันเป็นอะไรที่ช่างสนุกเสียเหลือเกิน “เผื่อกูอยากนอนกับพี่กูไง” คำตอบของน้องชายแฟนสาวพานให้หัวคิ้วเข้มขยับเข้าหากันด้วยความไม่สบอารมณ์ทันที “ตีนกูนี่เมฆ” ท่าทีหัวร้อนของหนุ่มเจ้าของร้านเรียกเสียงขบขันของสองหนุ่มขึ้นได้ไม่ยาก ก็นาน ๆ อคิณมันจะหัวร้อนสักที ปกติชอบทำหน้านิ่งเก๊กขรึมจนคิดว

บทที่ 50 ชอบมั้ยคะ? ช่วงค่ำ พากันเที่ยวกินของอร่อย ชมสถานที่ตามประวัติศาสตร์จนหนำใจแล้วก็ได้เวลากลับที่พัก เพื่อพักร่างกายที่ต่อสู้กับอากาศหนาวเย็นติดลบมาตลอดทั้งวัน หลังจากอาบน้ำชำระล้างร่างกายเสร็จ อคิณก็แช่อุฟุโระ (แช่น้ำอุ่น) อยู่พักหนึ่ง เพื่อให้เลือดลมไหลเวียนและผ่อนคลายได้ดี ก่อนจะเดินออกมาจากห้องอาบน้ำโดยมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันอยู่ที่เอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ ถึงอากาศภายนอกจะหนาวติดลบ แต่ภายในห้องพักนั้นกลับอุ่นเพราะมีฮีตเตอร์เครื่องทำความร้อนจึงทำให้หนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นไม่รู้สึกหนาวทั้งที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ทว่าอากาศภายในห้องที่อบอุ่นแล้วยังคงไม่ร้อนแรงเท่ากับสิ่งตรงหน้าที่ได้เห็น เมื่อดวงตาคู่คมเลื่อนไปสะดุดกับร่างเล็กของใครบางคนที่นั่งอยู่ปลายเตียงขนาดคิงไซซ์ ปลายเท้าสืบเดินไปยังจุดหมายช้า ๆ มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแฟนสาวรุ่นพี่จอมยั่ว ก็จะไม่ให้คิดแบบนี้ได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้พิมพ์ดาวอยู่ในชุดคอสเพลย์เมดสาวแบบในหนังผู้ใหญ่ไม่มีผิดเพี้ยน แต่ชุดนี้มันดูคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน อ่า...ชุดนั้นนี่เอง “ที่ให้ผมอาบน้ำทีหลัง เพราะจะอ่อยกันแบบนี้?” ถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงปกติข

บทที่ 52 เรย์อย่าแกล้ง ปากหยักอ้าออกก่อนที่จะส่งปลายลิ้นออกมาแลบเลียนิ้วของเขาที่มันถูกเคลือบด้วยน้ำรักของเธอ ลิ้นชื้นปาดเลียมันเข้าปากไปจนหมดเกลี้ยงทุกหยาดหยด โดยที่สายตาของเขาไม่ได้ละไปจากเธอเลยแม้แต่เสี้ยววินาที ร้ายกาจเป็นบ้า ไม่ว่าจะเห็นภาพแบบนี้มาบ่อยแค่ไหน เธอก็ไม่เคยจะชินเลยสักครั้ง ทำไมแพรวพราวได้ขนาดนี้กันนะ “เรย์แกล้งดาว” เธอบ่นอุบ เมื่อแฟนหนุ่มยังคงไม่หยุดล้อเลียนเธอทางสายตา “ก็ร่อนใส่ขนาดนั้น ไม่ได้ชอบหรอกเหรอ?” คำพูดหยาบโลนออกมาจากปากสีแดงธรรมชาติที่โคตรน่าจูบให้เจ่อสักที “นิสัยไม่ดี” คนถูกแกล้งทำหน้ายู่ใส่เหมือนเด็กที่หมดทางสู้ “คุณเมดเสร็จอยู่คนเดียวเลย ต่อไปถึงตาผมแล้วนะครับ” ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จนไอ้สิ่งที่มันแข็งขืนตื่นตัวอยู่แล้วตั้งโด่ขึ้นมา จนพิมพ์ดาวถึงกับต้องกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ถึงจะเคยเข้าไปอยู่ในตัวเธอมาหลายต่อหลายครั้งแล้วก็เถอะ ยังไงก็ไม่เคยชินกับความใหญ่โตของเขาอยู่ดี “ก็ให้เสร็จในปาก เรย์ไม่เอาเองนี่” “อยู่ในตัวดาวมันดีกว่า” ร่างสูงโน้มตัวลงมาจุ๊บปากเล็กแรง ๆ ก่อนจะออกแรงดูดจนเสียงดัง จ๊วบ~ แล้วผละออก ไม่ปล่อยให้คนตัวเล

บทที่ 54 Snow trip ความอบอุ่นที่ถูกถ่ายเทมาจากคนตัวโตกว่าตรงหน้าทำให้พิมพ์ดาวหลับลึกแบบไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มานานแล้ว ตั้งแต่ก่อนหน้าที่เธอเริ่มมาทำงานเป็นอินฟลูเอนเซอร์ อาจเป็นเพราะนี่คือการมาพักผ่อน เลยทำให้เธอปล่อยจอยเลิกกังวลและสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากขึ้น ‘ไปขอพรกับพระแม่เรื่องงานกับเงินแท้ ๆ ทำไมพระแม่ถึงใจดีแถมหมาเด็กธงเขียวมาให้ด้วยละเนี่ย’ อินฟลูสาวคิดในใจพลางเลื่อนสายตามองเครื่องหน้าคมคายตรงหน้าอย่างพิจารณา เธอไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่าวันหนึ่งเธอจะตกหลุมรักใครสักคนได้ขนาดนี้ เพราะอคิณคือคนแรกในทุก ๆ เรื่องของเธอ แฟนคนแรก รักแรก จูบแรกและเซ็กซ์ครั้งแรกของเธอ ไม่ใช่ว่าชีวิตของเธอไม่เคยมีผู้ชายมาจีบ เธอหน้าตาดีขนาดนี้ก็มักจะมีคนเข้าหาเป็นธรรมดาตั้งแต่สมัยเรียน ทว่าเธอกลับไม่ได้สนใจใครเลยสักคน คงเป็นเพราะเธอโฟกัสแค่เรื่องเรียนกับการหาเงินเป็นหลัก อีกอย่างคงเป็นเพราะปมในใจตั้งแต่เด็กที่บิดาของเธอนอกใจมารดาไปมีคนใหม่ ทำให้มารดาเธอเสียใจมาก ๆ แต่คงไม่เท่ากับที่ท่านต้องต่อสู้กับโรคร้ายเพียงลำพังจนวาระสุดท้ายของชีวิต เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เธอจำฝังใจมาตลอดว่าจะอยู่คนเดียวไม่มีคว

บทที่ 56 ภาระสิ่งศักดิ์สิทธิ์ กลิ่นธูปควันเทียนลอยฟุ้งทั่วบริเวณลานหน้าศูนย์คอมมูนิตีชื่อดังย่านธุรกิจ สถานที่ที่เหล่าสายมูทั้งหลายต่างหลั่งไหลมาขอพรและกลับมาถวายสิ่งที่เคยบนบานศาลกล่าวเอาไว้ เมื่อสิ่งที่เอ่ยขอไปสัมฤทธิผล ร่างบางยืนอยู่หน้ารูปปั้นองค์เทพอันเป็นที่พึ่งทางจิตใจด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม หลังจากถวายดอกบัวสีชมพูและเครื่องสักการะเป็นที่เรียบร้อย โดยมีแฟนหนุ่มรุ่นน้องยืนอยู่ข้าง ๆ มองเธอด้วยแววตาชื่นชม จริง ๆ เธอไม่จำเป็นต้องมาเป็นภาระสิ่งศักดิ์สิทธิ์เสียด้วยซ้ำ เพราะความสามารถและความขยันของเธอมันก็การันตีได้แล้วว่าเธอเก่ง แต่เพราะความเป็นผู้หญิงส่วนใหญ่ที่มักจะหาที่พึ่งทางจิตใจเพื่อเพิ่มความมั่นใจของตนเอง อคิณจึงเข้าใจเรื่องนี้ได้ดีว่าทำไมเขาและเธอถึงได้มายืนอยู่ ณ สถานที่แห่งนี้ “แอบขออะไรอีกเหรอ?” เสียงทุ้มถามขึ้นเมื่อทั้งคู่เดินออกมาจากบริเวณที่ผู้คนพลุกพล่านเพื่อตรงไปยังลานจอดรถ “เปล่าสักหน่อย” คนถูกถามตอบกลับไม่เต็มเสียงนัก พานให้แฟนหนุ่มอดไม่ได้ที่จะกระเซ้าขึ้นอย่างรู้ทัน “แน่ใจ?” แววตาล้อเลียนของเขาทำเอาคนตัวเล็กถึงกับต้องย่นจมูกใส่ “แน่ใจสิ ใครจะเป็นภาระสิ่งศักดิ์