Todos los capítulos de Alejandro's Babymaker : Capítulo 41 - Capítulo 50

Matapos makapasok ni Sugar sa kwarto ng kanyang ina, hindi muna agad umalis sina Ivy at Alejandro roon. Nanatili sila sa hallway habang pinagmamasdan si Sugar mula sa labas ng salamin. Nakita nilang naupo ito sa tabi ng hospital bed at marahang hinawakan ang kamay ng kanyang ina. Wala itong kausap, wala ring ibang kasama. Sa simpleng kilos pa lang ni Sugar, alam na ni Alejandro kung gaano kabigat ang dinadala nito. “Pupunta na ako doon para magbayad,” sabi ni Alejandro. Napatingin si Ivy sa kanya. “Ngayon?” Tumango siya. “Ayusin na natin to.” Hindi na siya pinigilan ni Ivy. “Sabihin mo na lang na kung pwede ay anonymous iyan para hindi pa rin malaman ni Sugar ang totoo.” “That's what I’m planning to do.” Lumakad si Alejandro patungo sa billing department habang naiwan si Ivy sa hallway. Pagdating niya roon, lumapit si

Makalipas ang ilang linggo, bahagyang naging maayos ang kalagayan ng ina ni Sugar. Kaya, sobrang saya niya. Pakiramdam niya ay magiging okay na talaga ang lahat para sa kanila.Hindi pa rin ito tuluyang gumagaling at kailangan pa rin ng regular na gamutan at pag-check ng mga doktor, pero hindi na kasinglala ng mga unang araw. Dahil doon, kahit papaano ay nakakahinga na nang kaunti si Sugar.Halos araw-araw pa rin naman siyang nasa ospital.Minsan, si Violet ang naiiwan sa tabi ng kanilang ina. Sa ibang pagkakataon naman, si Dylan ang gumagawa noon. Nagpapalitan silang magkakapatid para walang mapagod nang sobra at para may makapagtrabaho pa rin para sa kanilang pamilya.Isang hapon, habang inaayos ni Sugar ang mga gamit sa maliit na mesa sa tabi ng hospital bed, biglang dumating sina Ivy at Alejandro.“Sugar. Hello.” bati ni Ivy.Napalingon siya. “Ivy. Alejandro. Pupunta pala kayo. Hindi man lang kayo nagsabi sa akin, nakapag-ayo

Matapos ilibot nina Ivy at Alejandro si Sugar sa buong bahay sa Antipolo, muling silang bumalik na tatlo sa sala.Ipinakita na nila kay Sugar ang mga pangunahing bahagi ng bahay. Ang kusina, dining area, mga kwarto, maliit na office at ang garden sa likod.Habang nakatingin si Sugar sa malawak na bintana ng sala, hindi niya maiwasang isipin kung gaano kalayo ang lugar na iyon mula sa kanyang kasalukuyang buhay na meron siya.Tahimik, maaliwalas. At higit sa lahat, pribado ang lugar na iyon kaysa sa buhay na meron siya ngayon.“Kung may gusto kang ipabago rito, sabihin mo lang,” sabi ni Ivy.“Okay na ito,” sagot ni Sugar. “Sobra-sobra na nga ang ganda ng bahay na ito, e. Wala na dapat na ibahin pa.”“Hindi naman,” sabi ni Alejandro. “Gusto lang naming maging comfortable ka rito.”Bahagyang ngumiti si Sugar. “Salamat, pero tulad nga ng sinabi ko kanina, okay na ito.”Ilang minuto silang nag-usap tungkol sa bahay a

Pagkalabas nila sa kwarto kung saan naroon ang kanilang ina, tuluyan nang bumigay si Violet. Ilang minuto niyang pinilit na maging kalmado. Pinilit niyang huwag umiyak habang nasa harap ng mga doktor. Pinilit niyang maging maayos para kay Sugar at Dylan. Pero nang tuluyan nang marinig mula sa doktor na wala na ang kanilang ina, hindi na niya napigilan ang sarili. “Hindi pwede!” Napalingon ang mga tao sa hallway sa sobrang lakas ng boses ni Violet. “Hindi puwede!” Hinawakan ni Violet ang kanyang ulo habang patuloy na umiiyak. “Bakit kailangang mangyari ito? Bakit? Hindi naman masamang tao si Mama para maranasan niya ito!” Lumapit si Dylan sa kanya. “Ate… Tahan na. Kakayanin natin ito. Pinalaki niya tayong malakas, hindi ba?” “Wala na si Mama! Paano ko kakayanin ito? Sige nga, ikaw… Kaya mo ba na wala si Mama sa tabi natin?” Tuluyan nang napalakas ang boses ni Violet. “Wala na siya

Kinabukasan, nagsimula na ang pamilya ni Sugar sa pag-aayos ng mga kailangang gawin para sa lamay ng kanilang ina.Hindi pa rin lubos na nakaka-adjust si Sugar sa nangyari. Pakiramdam niya ay parang ang bilis ng lahat. Kahapon lamang, nakaupo pa siya sa tabi ng hospital bed ng kanyang ina. Ngayon, kailangan na nilang magdesisyon kung saan gaganapin ang lamay, sino ang tatawagan at kung paano nila haharapin ang mga susunod na araw.Sa gitna ng pagkalito, dumating sina Ivy at Alejandro. Hindi na nila hinintay na humingi pa ng tulong si Sugar.“Sugar,” tawag ni Ivy nang makita siya sa labas ng funeral home.Napalingon siya. “Ivy… Nandito ulit kayo.”Lumapit ang mag-asawa. “Paano kami makakatulong sa inyo ng mga kapatid mo?”Umiling si Sugar. “Marami na kayong ginawa para sakin, okay na iyon.”“Hindi, hindi naman ibig sabihin noon ay hindi na kami pwedeng tumulong,” sagot ni Alejandro.Napayuko si Sugar. Hindi niya