บทที่ 5 ให้ตายก็ไม่แต่ง

"เดือนหน้าเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าว ฝั่งนั้นยอมให้ลูกสาวมาแต่งกับแกแล้ว"

“ปู่ว่าอะไรนะ”

อัคคีมองคนเป็นปู่ด้วยนัยน์ตาคม ที่วาววับขึ้นอย่างที่ฉายแววความโกรธชัดในแววตา

เรื่องแบบนี้ใครเค้าเอามาทำเล่นๆ ทำส่งๆ แบบนี้ได้กัน

“ผมไม่ตลกด้วยนะปู่”

“เค้าอยากแต่งงานล้างหนี้ แกได้เมีย ฉันได้หลานสะใภ้ มีอะไรที่แกรู้สึกเสียเปรียบงั้นหรออัคคี”

คำพูดนักธุรกิจรุ่นเดอะ หากเป็นคนหัวอ่อนหน่อยก็คงจะยอมสิโรราบให้เกริก วัฒนเกียรติคนนี้ไปแล้ว เสียก็แต่คนหัวแข็งมากเล่ห์ไม่ต่างกันแบบอัคคี จะไม่ยอมหัวอ่อน หรือก้มหัวให้ความเจ้าเล่ห์และเอาแต่ใจของปู่ตัวเองแน่นอน

“ถ้าปู่อยากได้เมียนัก ก็เชิญไปเป็นเจ้าบ่าวเองเถอะ ผมไม่ได้อยากแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น”

อัคคีไม่ได้ประชด 

ถ้าเกริกอยากได้หลานสะใภ้นัก อีกฝั่งก็อยากถวายตัวใช้หนี้ ก็ลงล็อกพอดิบพอดี

แต่ว่ามันไม่ใช่ความรับผิดชอบของเขาสักหน่อย จะแต่งกับปู่หรือกับใคร ก็เชิญเลือกสรรกันตามสบายเถอะแม่คุณ

“ไอ้อัคคี!”

อัคคีสาวเท้าเดินออกไปด้วยความโกรธ ไม่คิดเลยว่าเกริกจะกล้าทำขนาดนี้

แต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่เคยแม้แต่รู้จักชื่อ ชีวิตหลังจากนั้นใครจะการันตีว่ามันจะไม่เละเทะ จนต้องเสียกันไปทั้งสองฝั่ง ผู้หญิงคนนั้นก็เหลือเกิน แค่เพราะอยากจะล้างหนี้ ถึงกับกล้าเอาตัวเข้าแลก แต่งงานกับผู้ชายที่ไม่เคยรู้ว่ามีตัวตนอยู่บนโลกอย่างเขา

“ให้ตายฉันก็ไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นแน่”

 

@บ้านรัตนเดชากุล

"แน่ใจแล้วหรอลลินลูก แม่ว่าเราแค่ยอมขายทุกอย่าง แล้วไปตั้งต้นกันใหม่ดีกว่าไหม"

ขจีมองลูกสาว ที่กำลังจดบางสิ่งยุกยิกในสมุดมานานราวสองชั่วโมง แต่ก็ยังไม่เสร็จดี

"ลินตัดสินใจแล้วค่ะคุณแม่คุณพ่อ ท่านเกริกบอกว่าสัญญานี้แค่สามปี เงินสี่ร้อยกว่าล้านจะยอมยกเป็นโมฆะ ถึงเวลาก็แค่ไปเซ็นยกเลิกหนี้และเซ็นใบหย่าค่ะ"

การตัดสินใจในครั้งนี้ถูกคิดมาอย่างถี่ถ้วน ต่อให้ในสามปีนี้จะต้องลำบากแค่ไหน ก็ตัดสินใจแล้วว่าจะกัดฟันทนให้ได้ เพื่อแลกกับอิสระของครอบครัว

"พ่อกับแม่ไม่เห็นด้วย ของพวกนี้เป็นของนอกกาย แต่ลูกมีชีวิตจิตใจ พ่อทำไม่ได้"

ศันต์พูดเสียงจริงจัง

"ผู้ชายที่จะเป็นสามีลูก ต้องเป็นคนที่ดี และเป็นคนที่ลูกรัก พ่อจะโทรไปคุยกับท่านเกริก ขอยกเลิกสัญญาไร้สาระนี่เอง"

"คุณพ่อคะ"

ลลินภัทรผละสายตาจากสมุด เงยหน้าขึ้นสบตาพ่อและแม่อย่างจริงจัง

"คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ลินขอเวลาแค่สามปี แล้วทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แต่ตอนนี้ขอให้ลินช่วยให้พวกเราผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ก่อนเถอะนะคะ"

ความหัวรั้น และเอาแต่ใจของลลินภัทร เป็นที่รู้ดีกันถ้วนหน้า ต่อให้ใครเอาโซ่มาล่าม จับขังเอาไว้เหมือนนักโทษ ก็ไม่มีทางจะหยุดเอาไว้ได้

"ลลิน คิดดีๆ นะลูก เรื่องแต่งงาน เรื่องคู่ชีวิตเป็นเรื่องใหญ่ สมบัติพัสถานพวกนี้เทียบกับชีวิตทั้งชีวิตของลูกผู้หญิงคนนึงไม่ได้เลย"

"แต่สำหรับลิน เงินสำคัญที่สุดค่ะคุณแม่"

"ลลิน"

ศันต์ปรามเสียงเครียด 

"ลินพูดจริงค่ะคุณพ่อ เพราะฉะนั้นปล่อยให้ลินจัดการปัญหานี้ให้จบเถอะนะคะ หนี้มากมายพวกนั้นส่วนนึงก็เป็นเพราะลิน จะให้มองดูทุกอย่างที่คุณปู่คุณย่าสร้างมาหายไปกับตา ลินทำใจไม่ได้จริงๆ ค่ะ"

ภาพของคุณหญิงนฤมล และคุณชายพิทักษ์ ปู่และย่าเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน ยังติดค้างอยู่ในความทรงจำไม่เลือนลาง

'ทุกอย่างของบ้านเรา วันนึงก็จะตกเป็นของลลิน หลานคนสวยของปู่ หลานปู่จะได้ไม่ลำบาก'

'ย่าเก็บเครื่องเพชรสวยๆ เอาไว้ให้ลลินเยอะแยะเลย โตขึ้นเลือกไปใส่บ่อยๆ เลยนะลูกนะ'

"เดือนหน้าลินต้องขึ้นไปที่แม่ห้องสอนแล้ว แทนที่จะห้ามหรือทำให้ลินลำบากใจไปมากกว่านี้ ลินว่าคุณพ่อคุณแม่เปลี่ยนเป็นสอนให้ลินใช้ชีวิตอยู่รอดปลอดภัย ในบ้านวัฒนเกียรติตลอดสามปีนี้แทนดีกว่านะคะ"