บทที่ 4 วัวพ่อพันธุ์ ผลิตทายาท

"วัฒนเกียรติอยากได้หลานสะใภ้สักคน ถ้าลูกไม่ติดว่าเป็นการแต่งแบบคลุมถุงชนเพื่อผลประโยชน์ ก็ลองเก็บไปคิด ไปชั่งน้ำหนักดูนะลลิน"

ใบหน้าสวยหม่นมอง อยู่ในโหมดจริงจังผิดปกติ สังเกตได้จากคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเป็นปมจนแทบจะผูกเป็นโบว์ได้

ชั่งน้ำหนักเรื่องจะถูกเอาไปเป็นเจ้าสาวล้างหนี้เนี่ยนะ มีอะไรต้องคิดต้องชั่งน้ำหนักกัน ใครก็ต้องปฏิเสธอยู่แล้ว หน้าตาไม่เคยเห็นยังพอไหวแต่นิสัยนี่สิใครจะหยั่งรู้ วันดีคืนดีเกิดกลายเป็นผีไร้ญาติขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ

ปกติก็คงจะต้องคิดแบบนั้น แต่ตอนนี้ทุกอย่างตีวนในหัวไปหมดจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว

"ปวดหัวชะมัด"

ลลินภัทรยีผมตัวเองจนฟูฟ่องไม่เป็นทรง

เวลานี้นอกจากตัวเอง ก็ไม่มีใครให้พึ่งได้เลยจริงๆ ปกติทำตัวเป็นเสาค้ำให้คนอื่น พอเสาต้นนี้จะล้มเองบ้าง หายหัวกันไปหมดจนเหลือแต่เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวอย่างฟรีน

มนุษย์นี่เดาใจยาก เมื่อวานยังรักยังสนิท วันนี้กลับกลายเป็นไม่เคยรู้จักซะแบบนั้น

ก๊อก!ๆ

สาวใช้เดินเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์ในมือ ก่อนจะยื่นมาให้เหมือนกับมีใครบางคน กำลังรอสนทนากับเธออยู่

"บอกไหมว่าใคร"

"ไม่ได้บอกเอาไว้ค่ะคุณหนู แต่คุณผู้ชายให้เอามาให้ค่ะ"

"ขอบใจ"

สาวใช้เดินออกไปจากห้องแล้ว ทำให้ตอนนี้มีเพียงเธอและโทรศัพท์ในมือตามลำพัง

"สวัสดีค่ะ ลลินภัทรพูดสายค่ะ"

ดัดเสียงให้ดูเสนาะหูขึ้นกว่าเดิม ส่งไปยังปลายสาย

'สวัสดีหนูลลินภัทร ฉันเกริก วัฒนเกียรตินะ'

สิ้นคำแนะนำตัวของปลายสาย ร่างของลลินก็นิ่งงัน มือกำโทรศัพท์แน่นจนสั่น 

ที่แท้ก็เจ้าหนี้ที่พ่อเธอพูดถึงนี่เอง รวดเร็วขนาดนี้ ผู้ชายสูงอายุปลายสายอยากจะทวงเงิน หรืออยากได้คำตอบข้อเสนอบ้าๆ นั่นก็ไม่แน่ใจ

"ท่านมีอะไรกับหนูรึเปล่าคะ"

ครั้งนี้เสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย จนปลายสายส่งเสียงหัวเราะเบาๆ กลับมา

'ข้อเสนอที่ปู่ให้ไป หนูลลินภัทรสนใจบ้างไหม'

ข้อเสนอ? เรื่องหลานสะใภ้แลกหนี้นั่นสินะ

"หนูกำลังพิจารณาให้ถี่ถ้วนค่ะ ว่าการแต่งเข้าไปในบ้านวัฒนเกียรติ จะคุ้มได้คุ้มเสียมากน้อยแค่ไหน"

'ปู่ยืนยันให้ ว่าคุ้มได้มากกว่าเสียไปหลายขุม นอกจากหนูลลินภัทรจะได้ช่วยครอบครัว ตัวหนูเองก็จะอยู่ในฐานะหลานสะใภ้ปู่อย่างสุขสบาย'

ลลินภัทรเลิกคิ้ว นึกสนใจขึ้นมาทีละนิด

"แล้วหลานท่านล่ะคะ เป็นผู้ชายที่นิสัยพอใช้ได้รึเปล่า"

'อืม....นิสัยน่ะต้องมาลองดูเอง แต่มรดกของหลานปู่น่ะ หนูลลินภัทรใช้ได้แน่นอน'

 

@บ้านวัฒนเกียรติ

ร่างหนาของทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลวัฒนเกียรติ นั่งนั่งอยู่บนโซฟาวีแดงกำมะหยี่ตัวหรู มือข้างหนึ่งถือชาร้อน ส่วนอีกมือถือหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าตรู่ของต้นเดือนสิงหาคม

ข่าวหน้าหนึ่งวันนี้คงหนีไม่พ้นงานเลี้ยงต้อนรับท่านนายกรัฐมนตรีคนใหม่ นายหนู อิ่มดี นายกที่มาจากการเลือกตั้ง แบบที่ไม่ได้ถือเสียงประชาชนเป็นอธิปไตย

"น่าอายสิ้นดี"

มือหนายกชาร้อนกลิ่นหอมขึ้นจิบ โยนหนังสือพิมพ์ลงลวกๆ อย่างไม่ค่อยนึกจะสนใจต่อ

"อารมณ์เสียอะไรแต่เช้า"

เกริกหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม คว้าหนังสือพิมพ์มากวาดสายตาอ่านบ้าง

"ก็แค่พวกนักการเมืองโกงกิน โมโหโกรธาไปจะเปลี่ยนอะไรได้"

"งั้นปู่ให้ผมลองสมัครนายกดูไหมครับ ไม่แน่นายกคนที่สามสิบสี่อาจจะเป็นผมก็ได้"

"ฉันว่าประเทศยังไม่พร้อมมีนายกแบบแกนะ อัคคี"

"ดูถูกกันเข้าไป"

ยียวนกวนบาทาสมกับเป็นหลายชายเพียงคนเดียวของบ้านวัฒนเกียรติจริงๆ

'อัคคี' หนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปี หลานรักท่านของเกริก ล่ำสัน สูง หน้าตาหล่อเหลา แต่งตัวภูมิฐาน มาดนักธุรกิจใหญ่สมกับจบนอก ไม่เสียแรงกับเงินที่ส่งเสียไปหลายปี จนจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ปริญญาโทจากออฟฟอร์ด

"หน้าที่เดียวของแก คือหาเมียแล้วมีเหลนให้ฉัน ทำง่ายกว่าเป็นนายกเยอะ"

ในที่สุดจุดประสงค์หลักก็ออกจากปากจนได้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกต้อนให้มีเมีย สีหน้าทายาทหนุ่มเลยไม่ค่อยปริ่มเปรม แต่เป็นเบื่อหน่าย

เรื่องงานหลักแหลม เรื่องเรียนนับว่าเป็นหัวกะทิ แต่เรื่องรักกลับอ่อนด้อยประสบการณ์ แม้จะอยู่ในวัยเจริญพันธุ์ เหมาะกับการออกเหย้าออกเรือน แต่ก็มิได้นำพา

"ผมไม่อยากมีเมีย"

"แกจะหาข้ออ้างขึ้นคานวันละกี่ข้อกันอัคคี"

"ก็จนกว่าปู่จะเลิกคิดหาเมียให้ผม"

"แล้วทายาทวัฒนเกียรติล่ะ จะให้เลือดเนื้อเชื้อไขฉันจบสิ้นที่แกรึไง รู้รึเปล่ากว่าบ้านเราจะมีวันนี้ เลือดตาฉันแทบกระเด็น"

"นี่ปู่ ผมไม่ใช่วัวพ่อพันธุ์ ที่นึกอยากจะเอาไปผสมกับใคร ตอนไหนก็ได้"

"ก็ถ้าแกสืบพันธุ์ไม่ได้ ฉันจะเลี้ยงแกมาจนโตทำไม รู้แบบนี้น่าจะเอาขี้เถ้ายัดปากตั้งแต่เด็ก"

แค่ไม่อยากเป็นวัวพ่อพันธุ์ ถึงกับจะไม่ให้โอกาสกันได้โตเลย วิถีคนรวยนี่มันโหดร้ายจริงๆ

"ช่างเรื่องผสมพันธุ์อะไรของปู่ก่อนเถอะครับ"

หลานชายบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจ เพราะเรื่องที่ใส่ใจคือเรื่องคนตัวเล็ก ที่บังเอิญได้เจอเมื่อหลายวันก่อนต่างหาก

"หลายวันก่อนผมไปเจอคนคนนึงมา บังเอิญไปได้ยินว่าเค้าเป็นหนี้บ้านเรา ไม่รู้มาก่อนเลยว่าปู่ที่ขี้เหนียวขนาดนี้จะกล้าให้คนอื่นยืมเงิน"

อัคคีเลิกคิ้ว ทอดสายตาพิจารณาเกริกด้วยความใคร่รู้ ใครบ้างไม่รู้ ว่าท่านเกริกวัฒนเกียรติตระหนี่ขี้เหนียวแค่ไหน

"ฉันตระหนี่กับพวกที่ไม่ซื่อสัตย์ ใครทำดีกับฉัน ฉันก็ช่วยเหลือ"

เกริกยกชาร้อนขึ้นจิบ สายตาวาววับขึ้นครู่หนึ่งอย่างมีนัยยะ จนคนเป็นหลานนึกสงสัยขึ้นมาอีกนิด

"ดูท่าเงินที่ปู่ให้ยืมไป ทางนั้นคงหามาคืนไม่ไหว"

ผู้หญิงคนนั้นไม่แน่ว่าถ้าขายบ้านไป จะมีมาคืนให้ครบรึเปล่า คงจะใช้หนี้เท่าที่มีอยู่แทน

"ไม่ได้เงินคืน ก็ต้องรับอย่างอื่นแทน"

มือหนาที่กำลังยกชาขึ้นจิบอีกครั้งชะงัก สายตาเลื่อนขึ้นมองใบหน้าเกริก ที่มองมาก่อนด้วยนัยน์ตาจริงจัง

"นี่คงไม่ใช่จะเอาลูกสาวเค้ามาขัดดอกนะปู่”

อัคคีพูดเตือนเสียงเรียบ คิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันเล็กๆ อย่างไม่ชอบใจ อายุปูนนี้แล้วยังหวังอยากได้เมียเด็กอีก

"แกเห็นปู่แกเป็นคนยังไง ไอ้หลานเวรนี่"

"แล้วก็ทำมีลับลมคมในอยู่นั่น"

อัคคีถอนหายใจเบาๆ 

"เงินน่ะฉันไม่สน ทางนั้นยอมใช้หนี้ตามที่เสนอไปแล้ว"

ไม่สนเรื่องเงิน แต่ใช้หนี้ตามข้อเสนอ ฟังดูทะแม่งๆ 

"ข้อเสนอ?"

เกริกพยักหน้ารับ ครั้งนี้ส่งยิ้มพอใจให้หลานชายเพียงคนเดียว 

ขนบนตัวอัคคีลุกเกรียว สัญชาติญาณมันเตือนว่าเรื่องที่เกริกจะพูดต่อไปนี้ อาจจะทำให้ต้องปวดหัวไม่ต่างจากการหาเมียมาผลิตทายาท

"เดือนหน้าเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าว ฝั่งนั้นยอมให้ลูกสาวมาแต่งกับแกแล้ว"