All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 141 - Chapter 150

ในที่สุดก็ถึงวันที่ฮอนรอคอย บัดนี้เขาได้ย่างกรายเข้ามาอยู่ในรั้วบ้านหลังนี้อีกครั้ง แม้จะผ่านมาหลายปีแล้วหากทว่าที่นี่ยังคงเหมือนเดิม เว้ยเสียแต่ความรู้สึกที่เคยมีมันได้เปลี่ยนไปแล้ว บ้านหลังนี้มิใช่สถานที่อันอบอุ่นเหมือนเช่นเคย เพราะมีคนอย่างเฉินอี้อาศัยอยู่ในนี้ แต่อีกไม่นานหรอกเขาจะกำจัดคนสารเลวออกไปจากที่นี่ให้ได้ตอนนี้ฮอนเดินตามหลังอาหยางเข้าหยุดอยู่ตรงลานกลางคฤหาสน์ ซึ่งมีสมาชิกทุกคนในบ้านรวมตัวกันอย่างพร้อมหน้า เมื่อเห็นใบหน้าคนที่มาพร้อมกับเจ้าของบ้านก็ทำให้ทุกคนตื่นตกใจ ต่างก็ซุบซิบสนทนากันว่าผู้ชายคนนี้ใช่คนเดียวกับอดีตคนรักที่แอบคบชู้ของอาหยางหรือไม่ฮอนไม่ได้สนใจสายตาของคนอื่น หากแต่สนใจเพียงเฉินอี้เท่านั้น อีกฝ่ายจ้องมองมาอย่างเดือดเนื้อร้อนใจ มีความกลัวซ่อนเร้นอยู่ในนั้น ดูออกอย่างชัดเจนว่ากำลังอยู่ในอาการวัวสันหลังหวะ ฮอนตั้งใจจ้องมองอีกฝ่ายพร้อมทั้งยิ้มมุมปากเพื่อประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ“มาครบกันทุกคนแล้วสินะ ฉันมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ”“เฮียไปเจอซ้อฮอนที่ไหนครับ ผมดีใจมากจริง ๆ ที่ได้เจอกับซ้ออีกครั้ง”ยังไม่ทันได้รู้ความจริง เฉินอี้ก็รีบวิ่งเข้าไปสวมกอดฮอนอย่างแนบ

มาถึงบ้านหลังเดิมที่เคยอาศัยอยู่กับอาหยางก็หวนให้นึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ ในอดีต ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน คล้ายกับอาหยางตั้งใจเก็บทุกอย่างไว้เหมือนเดิมเพื่อรอวันที่ตนกลับมา หากทว่าก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะตนคงไม่ได้สำคัญกับอาหยางถึงเพียงนั้นหากทว่าความแตกต่างที่สังเกตเห็นอย่างชัดเจนนั่นคือ มีดอกกุหลาบจำนวนหลายช่อถูกประดับตกแต่งไปทั่วทั้งบ้าน แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าจะเป็นฝีมือของอาหยางคนนั้น...คนที่เคยเย็นชาหมับ!“ชอบที่นี่ไหม” โทนเสียงแหบกระเส่าดังข้างใบหู พร้อมกันนั้นใบหน้าเจ้าของเสียงก็แทรกสอดมาประทับลงตรงซอกคอ กลิ่นกายหอมเป็นเอกลักษณ์ของร่างเล็กทำให้ร่างหนารู้สึกกระชุ่มกระชวย จนแทบอยากจะจับกดตรงนี้เสียเลย“ชอบมาก ๆ เลยครับ ขอบคุณคุณหยางที่เมตตาผมนะครับ” ฮอนกล่าวพร้อมทั้งกุมมือที่กำลังสวมกอดตนไว้ด้วยความรู้สึกดี ไม่นึกว่าจะได้รับความอบอุ่นจากผู้ชายคนนี้ หากเป็นเมื่อก่อนมีแต่ความเย็นชาเท่านั้น“เห็นนายชอบฉันก็ดีใจ ถึงคราวที่ฉันจะพานายเที่ยวชมบ้านของเรากันแล้ว ที่นี่ยังเหมือนเดิมไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง เพื่อรอการกลับมาของนายนะ”ได้ยินอย่างนั้นฮอนก็รู้สึกเอะใจ ‘รอการก

วันนี้เสี่ยวซ่งแวะมาหาต้นกล้าที่คอนโดหลังจากไม่ได้มาหานานแรมเดือน เพราะเจ้าตัวมีคู่ขาที่เลี้ยงดูไว้เป็นที่ระบายความใคร่หลายคน แต่ไม่ยกย่องให้ใครอยู่เหนือใคร ไม่เชิดชูให้ออกหน้าออกตาเพราะเว้นที่ว่างเอาไว้ให้คนที่คู่ควรทุกครั้งที่เสี่ยวซ่งมาหาต้นกล้าจะมีความสุขมาก นั่นเพราะได้มอบหัวใจให้ผู้ชายคนนี้ไปแล้ว เจ้าตัวจะคอยปรนนิบัติเป็นอย่างดีเพื่อให้เสี่ยวซ่งมาหาบ่อย ๆ ยอมเล่นยาก็เพราะเขา จนตอนนี้ต้องใช้มันเพื่อให้ความสุขกับตัวเอง ทุกครั้งที่เสี่ยวซ่งมาหาก็มักจะมีปาร์ตี้ยากันเสมอเมื่อสารเสพติดเข้าสู่กระแสเลือดแล้วทุกอย่างรอบตัวก็เปลี่ยนไป เหมือนได้อยู่ในโลกอีกใบที่มีเพียงแค่ตนกับเสี่ยวซ่งเท่านั้น หากทว่าวันนี้กลับมีบางอย่างแปลกไป หลังจากต้นกล้ากำลังเคลิ้มอยู่นั้น ก็มีสมาชิกใหม่เข้ามาอีกสามคน ซึ่งเป็นผู้ชายทั้งหมด แม้จะควบคุมสติแทบไม่ได้แต่ต้นกล้าก็เอ่ยปากถามและได้ความว่าผู้ชายเหล่านั้นจะมาร่วมสนุกด้วยแม้ไม่พอใจแต่ก็ต้องยอมเพราะฤทธิ์ยา ต้นกล้าถูกชายแปลกหน้าสองคนเข้ามารุม ตอนแรกก็ขัดขืนเล็กน้อยแต่เมื่อถูกเล้าโลมหนักขึ้นก็ยอมปล่อยเลยตามเลย มันคือเซ็กซ์หมู่ครั้งแรกในชีวิต หาได้มีความสุขแต่เจ็

“อื้อ ยะ หยุด!”เพี๊ยะ!เสี่ยวซือผลักร่างของเขาออกสำเร็จ ง้างมือฟาดใบหน้าคมคายอย่างสุดแรง รีบลุกขึ้นนั่งเอนหลังบนเตียง หันซ้ายแลขวาเห็นลูกชายจึงคว้าตัวมาสวมกอดเอาไว้“ไง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเมียจ๋า” อาจูแสยะยิ้มร้ายกาจ ก่อนเดินเข่าเข้ามาใกล้“อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน”“ทำเป็นเก่ง ฉันแค่อยากจะกอดลูกเท่านั้นเอง” คนพูดยักคิ้วเข้มอย่างเป็นต่อ เพราะรู้ว่าถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ที่นี่คือถิ่นของเขา แม้แต่ยุงสักตัวก็บินเข้ามาไม่ได้“ไม่ให้กอด ออกไปเลย อีกอย่างนี่ไม่ใช่ลูกของนาย”“ใครบอกว่าไม่ใช่ ฉันแอบติดตามนายตั้งแต่ออกจากบ้านแล้ว รู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับนาย ฉันคือผู้ชายคนแรกและคนเดียวของนาย หรือไม่จริง”“ไม่จริง” เจ้าตัวรีบตอบกลับทันควัน“ไม่เชื่อ”เขาตอบหน้าตายก่อนถือวิสาสะคว้าตัวลูกชายมาไว้ในอ้อมกอด นั่งกอดเจ้าตัวเล็กพลางลูบกลางกระหม่อมอย่างมีความสุขโดยไม่ได้สนใจเสี่ยวซือเลยสักนิด ร่างเล็กจึงทำได้เพียงนั่งมองดูความน่ารักของสองพ่อลูก ก่อนที่รอยยิ้มน้อย ๆ จะฉายขึ้นมาประดับใบหน้า โดนลักพาตัวมาแท้ ๆ แต่ไม่รู้สึกหวาดกลัวหรือตื่นตกใจอะไรเลยเมื่อรู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลั

ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านจะครบหนึ่งเดือนแล้ว เป้าหมายแรกของฮอนนั่นคือหาทางรักษาอาการของอาม่าให้ได้ เจ้าตัวขอออาหยางจัดการเรื่องยาและอาหารของอาม่าแทนเฉินอี้ โดยอ้างเหตุผลว่าอยากดูแลคนที่อาหยางรักให้ดีที่สุด อีกอย่างเพื่อทำความสนิทสนมคุ้นเคยกันให้มากขึ้น อาหยางยอมตอบตกลง หากทว่าคนที่ไม่ชอบใจก็คือเฉินอี้ พยายามคัดค้านโดยอ้างเหตุผลว่าตนต้องคอยดูแลอาการของอาม่าอย่างต่อเนื่องเพื่อให้อาการดีขึ้น แต่ท้ายที่สุดฮอนก็เป็นฝ่ายชนะจนได้หนึ่งเดือนที่ผ่านมาทำให้ฮอนรู้ว่าอาม่าไม่ได้ป่วยเองตามธรรมชาติ แต่โดนยาพิษชนิดหนึ่งซึ่งหากได้รับเข้าสู่ร่างกายอย่างต่อเนื่องจะทำให้เกิดอาการอัมพาตได้ ฮอนส่งตัวยาให้หมอยาสมุนไพรตรวจสอบและปรุงยาแก้พิษมาให้ จนตอนนี้อาการของอาม่าดีขึ้นมาก สามารถขยับร่างกายได้ สามารถนอนเอนหลังได้แล้ว และที่สำคัญก็คือสามารถพูดได้ แม้จะยังไม่คล่องแต่ก็สามารถสื่อสารได้ หากทว่าฮอนสั่งเอาไว้ว่าห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้โดยขาด จนกว่าจะสามารถจัดการกับเฉินอี้ได้อาม่ารู้สึกเจ็บใจมากเมื่อคนที่รักและเอ็นดูดุจลูกหลานแท้ ๆ มาทำกันได้ถึงเพียงนี้ นั่นเพราะตอนนั้นอาม่าเริ่มสงสัยว่าเฉินอี้มีใจให้อาหยางเกินกว่าพ