Todos os capítulos de HIS UNWANTED SLAVE : Capítulo 81 - Capítulo 90

Hindi na ako nagtanong nang sabihin ni Kael na babalik kami sa opisina. Sa paraan ng paghigpit ng hawak niya sa cellphone at sa pagdilim ng mukha niya habang kausap si Sebastian, alam kong may malaking problemang hindi na pwedeng ipagpabukas.Pagdating namin sa Montenegro Empire, halos walang tao dahil gabi na, pero bukas pa rin ang ilaw sa buong floor ng opisina niya. Dumiretso siya sa mesa at marahas na inilapag ang coat niya at ang mga dokumentong dala namin galing sa hotel. Ako naman ay tahimik na naglatag ng mga kailangan niya binuksan ang laptop, inayos ang mga files, at nagtimpla ng matapang na kape na alam kong kailangan niya para kumalma kahit papaano."Slave, tawagan mo si Sebastian," utos niya nang hindi man lang ako tinitingnan. Nakatutok ang mata niya sa laptop at mabilis ang pag-scroll niya sa mga email. "Alamin mo kung sino ang nag-apruba sa kontrata bago matapos ang deadline. Gusto kong malaman ang pangalan ngayong gabi.""Okay," sagot ko at agad na kinuha ang cellphon

"Because I want to see how Vanessa reacts when she finds out you're the one staying by my side now."Napatingin ako kay Kael matapos niyang sabihin iyon sa opisina kagabi. Hindi ko agad naintindihan kung biro ba iyon o seryoso siya, pero ang tono ng boses niya ay malamig at buo ang desisyon."Hindi ko po maintindihan. Bakit kailangan pang may patunayan sa kanya? Tapos na kayo, diba? Wala na akong kinalaman doon," tanong ko nang mahina."Just do what I told you, Slave," putol niya sa akin at hindi na niya ako hinayaang magtanong pa. Tumalikod na siya at kinuha ang susi ng kotse.Napailing na lang ako. Hindi ko alam kung bakit kailangan niya akong isama sa personal na usapin nila ni Vanessa. Kung may hindi pa sila naaayos sa nakaraan, dapat sila ang mag-usap. Wala akong balak na maging bahagi ng anumang gulo, lalo na at alam kong mahal siya ng pamilya niya.Kinabukasan, maaga akong naghanda ng damit ni Kael at inayos ang schedule niya bago kami pumunta sa restaurant kung saan gaganapin

Nanatili akong nakatayo sa harap ni Kael habang hinihintay ang susunod niyang sasabihin. Hawak niya pa rin ang bag na kinuha niya sa kamay ko kanina, at ang boses niya ay mababa pero seryoso.Sa kabilang bahagi ng dining room, nakatingin pa rin sa amin si Vanessa mula sa pintuan. Wala na ang matamis niyang ngiti kanina, malamig at tahimik lang siyang nakamasid. Ngunit agad din siyang bumaling kay Isabella at ngumiti nang bahagya nang mapansin kong nakatingin siya sa amin, na parang sanay na sanay magpalit ng mukha."Answer me, Eliana," ulit ni Kael, at bumalik ang tingin niya sa akin. "What did she tell you? Kanina pa kita tinatanong.""Wala naman po siyang sinabi na mahalaga," sagot ko at umiwas ng tingin. Ayokong gawing malaking isyu ang bulong niya sa ilalim ng mesa. Ayokong isipin ni Kael na nagsisimula ako ng gulo sa mismong family dinner niya.Kumunot ang noo niya, halatang hindi naniwala. "Then why are you avoiding my question? Kanina ka pa hindi makatingin nang diretso.""Beca

Hindi ko na narinig ang kasunod na sinabi ng lola ni Kael dahil tuluyan nang sumara ang pinto sa pagitan namin at naiwan ako sa labas kasama si Isabella.“Don't worry, Eliana,” sabi ni Isabella habang inaakay ako pabalik sa dining area at marahang hinahawakan ang braso ko. “Your presence here means a lot to Kael. Mas kalmado siya kapag nandito ka.”Napatingin ako sa kanya, hindi alam kung ano ang isasagot ko, lalo na't hindi ko rin maintindihan kung bakit ganoon na lang ang pagpupumilit ni Kael na manatili ako sa tabi niya kahit alam kong pamilya lang dapat ang naguusap sa loob.Tahimik lang kaming naglakad pabalik sa mesa. Si Vanessa ay nakaupo na, pero halatang kinakabahan at hindi mapakali habang nakatingin sa pinto kung saan pumasok ang lola at si Kael.Maya-maya, bumukas ang pinto nang malakas.Naunang lumabas ang lola ni Kael, kasunod si Kael at si Vanessa na nasa likod. Ngunit iba na ang ekspresyon ng mukha ni Kael paglabas. Wala na ang karaniwang kalmadong anyo niya na sanay a

"Show me your phone, Eliana."Napahigpit ang hawak ko sa cellphone ko hanggang sa maramdaman ko ang kanto nito na bumabaon sa palad ko. Nanlamig yung kamay ko. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag kay Kael ang mensaheng natanggap ko nang hindi siya maghinala at nang hindi ako lalong mapahamak."Wala kang kailangang makita," sabi ko, pilit pinatatag ang boses."Then why are you hiding it?" sagot niya, at isang hakbang pa palapit. Mas malapit na siya ngayon, halos maamoy ko na yung pabango niya."Hindi ko tinatago. Personal lang ito. Sa akin ito," sagot ko.Iniabot niya ang kamay niya sa akin, palad nakabukas, naghihintay. "Give it to me."Umiling ako at napaatras nang isang hakbang. Ramdam ko ang likod ko na dumikit sa malamig na pader ng hallway. "Personal ko itong cellphone. Hindi kasama sa trabaho ko ang ipakita sa iyo lahat ng laman nito."Bahagyang tumaas ang kilay niya, yung pamilyar na tingin na parang hindi ma