All Chapters of HIS UNWANTED SLAVE : Chapter 51 - Chapter 60

Maaga pa lang ng umaga, ramdam ko na agad ang kaba habang nakatayo ako sa entrance ng malaking culinary arena na napapalibutan ng ilaw at mga tao. Hindi ito katulad ng mga training at maliliit na competition na sinalihan namin noon sa school at sa mga restaurant.Mas malaki ang venue at halos parang concert hall sa laki, mas maraming chefs at judges na galing pa sa iba't ibang bansa, at higit sa lahat, mas mataas ang level ng competition at mas mahigpit ang labanan.“This is it, ito na yung matagal nating hinintay,” bulong ni Liam habang nakatayo sa tabi ko at nakasuot na rin ng apron at halatang kinakabahan din kahit pilit na ngumiti.Huminga ako nang malalim at pilit na ngumiti kahit nanginginig na ang kamay ko sa kaba at sa lamig ng aircon sa loob. “Hindi ako umatras ngayon, hindi na ako aatras pa kahit kabahan ako,” sabi ko na matatag ang boses at pilit na pinapalakas ang loob ko.“You better not, I didn't come this far just to watch you quit, nandito tayo para manalo,” sagot ni L

Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid ko nang marinig ko ang sinabi ng organizer na may pumasok sa storage namin.Tahimik ang buong arena para sa akin kahit maingay ang mga kawali at sigawan ng ibang contestants, parang ako lang ang naiwan na nakatayo sa gitna.May pumasok sa ingredient storage area namin bago magsimula ang competition. Ibig sabihin, may kumuha talaga ng truffle butter at hindi ito aksidente o naiwan lang sa ibang lugar.“Can you show me the footage?” tanong ko agad na nanginginig ang boses at gusto ko agad malaman kung sino ang kumuha.“We're reviewing it with security now,” sagot niya na mahina at seryoso at tinitignan kami ni Liam. “But you need to continue the competition, kailangan ninyong magpatuloy sa pagluluto,” dagdag niya na parang pinapakalma kami.Napatingin ako sa timer na pula at mabilis na tumatakbo pababa na parang nang-aasar.01:35:42Parang lalo akong kinabahan at mas bumilis ang tibok ng puso ko na parang sasabog na sa dibdib.Paano ak

“Your station wasn't the only one that experienced a problem today.”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ng judge habang nakatayo ako sa harap ng table. Parang hindi ako makahinga at nanlamig ang kamay ko sa narinig.Napatingin ako kay Liam, na halatang nagulat din sa narinig namin at nakakunot ang noo habang nakatingin sa judge.“Are you saying other contestants also lost ingredients, Chef?” tanong niya habang seryoso ang boses at mas lumapit sa mesa.Tumango ang judge habang inilalapag ang evaluation sheet sa harap namin at inayos ang salamin niya.“Yes. 3 stations reported missing ingredients. The organizers are investigating the incidents, but the competition will continue while they review the evidence,” sabi niya.Napahawak ako sa gilid ng mesa nang mahigpit dahil nanghina ang tuhod ko. Hindi pala kami ang nag-iisang nakaranas nito. Pero sa halip na gumaan ang pakiramdam ko, lalo akong kinabahan at bumilis ang tibok ng puso

Katatapos ko lang uminom ng tubig sa lobby nang marinig ko ang dalawang babaeng nag-uusap sa likuran ko malapit sa may vending machine. Hindi ko sila kilala at hindi ko alam na ako pala ang pinag-uusapan nila.“Siya ba yung girl na nagtatrabaho kay Kael Montenegro?” sabi ng isa na may halong tsismis.“Yeah. I heard she only made it this far because of him,” sagot ng isa pa habang tumatawa nang mahina.Napahinto ako sa pagbukas ng bag ko at nanlamig ang kamay ko na may hawak na bote.“Seriously? Baka binayaran lang niya yung organizers para makapasok siya sa finals,” dagdag pa niya.Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko nang marinig iyon. Kumulo ang dugo ko at biglang bumigat ang dibdib ko.Hindi ko sila kilala, pero malinaw na malinaw na ako ang pinag-uusapan nila at pinagtatawanan.“Excuse me,” sabi ko habang humarap sa kanila nang mabilis at hindi ko na napigilan ang sarili ko. “Narinig ko ang pinag-uusapan ninyo.”Biglang natahimik ang dalawa at nagkatinginan

Nakatayo ako sa hallway habang nakatingin sa entrance ng competition area na maliwanag at maingay na sa loob. Ilang minuto na lang at magsisimula na ang finals, pero hindi pa rin mawala ang bigat sa dibdib ko at parang may nakadagan na bato.Nasa kamay ko ang apron na ilang beses kong inayos at pinisil, pero pakiramdam ko ay hindi ko kayang isuot iyon ngayon. Nanginginig ang kamay ko.“Eliana,” tawag ng boses sa likod.Nilingon ko si Kael na tahimik na lumapit sa akin at nakatayo na sa tabi ko. Wala na ang dating mapaglarong ngiti sa mukha niya na madalas kong makita. Seryoso siyang nakatingin sa akin, pero hindi niya ako pinilit na maglakad papasok at binigyan ako ng espasyo.“You don't have to prove anything to me,” sabi niya habang mababa ang boses.“Pero kailangan kong patunayan sa kanila na hindi ako nandito dahil sa iyo,” sagot ko habang mahigpit ang hawak sa apron at pilit na pinipigilan ang luha.“Why?” tanong niya.Napakunot-noo ako at napatingin sa kanya. “What do you mean,