All Chapters of HIS UNWANTED SLAVE : Chapter 61 - Chapter 70

ELIANA'S POVHindi ko maalis sa isip ko ang itim na USB drive habang hinihintay namin ang resulta ng final round sa backstage. Kahit abala ang lahat sa venue at maingay ang audience sa labas, pakiramdam ko ay may isang bagay na pilit na naglalayo sa akin sa katotohanan at gumugulo sa utak ko.“Hey, you're doing it again,” sabi ng boses sa tabi ko.Napatingin ako kay Liam na nakaupo sa tabi ko na may dalang dalawang bote ng tubig. Inabot niya ang isa sa akin.“Doing what?” tanong ko habang kinukuha ang tubig.“Overthinking,” sagot niya at bahagya siyang ngumiti para pagaanin ang loob ko. “You did well today, Eliana. Whatever happens with that USB, don't let it erase everything you've accomplished today.”Napabuntong-hininga ako at tumingin sa stage na malayo. “Thank you, Liam. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kung wala ka rito kanina,” sabi ko nang totoo.Saglit siyang natahimik at tinitigan ako nang diretso na parang pinag-iisipan ang sasabihin. Nawala ang ngiti niya at napalita

ELIANA'S POVHindi ko kinausap si Kael pagkatapos ng nangyari sa hallway. Buong oras akong nanatili sa tabi ni Liam habang hinihintay ang announcement ng judges sa waiting area. Sinubukan kong magpokus sa kompetisyon at sa mga sasabihin ng host, pero hindi ko maiwasang maalala ang malamig na tono ni Kael at kung paano niya ako tinaboy na parang wala lang.Dati, kahit nang-aasar siya at palaging nakataas ang kilay, alam kong may pagkakataong nakikita ko ang mas magaan niyang bahagi lalo na kapag kaming dalawa lang sa kusina. Ngayon, pakiramdam ko ay bigla niyang isinara ang pintong unti-unti ko nang sinusubukang buksan para sa kanya.“Eliana, are you okay?” tanong ni Liam na lumapit at umupo sa tabi ko habang hawak ang bottled water.Tumango ako kahit halatang hindi. “I'm fine. Ayoko lang sanang isipin na baka mali ako ng pagkakatiwalaan sa kanya,” sagot ko na mahina.Hindi na siya nagtanong pa tungkol kay Kael. Sa halip, iniabot niya sa akin ang bottled water na

ELIANA'S POVPagdating namin ni Liam sa Montenegro Mansion, halos hindi ko na maramdaman ang mga paa ko sa sobrang pagod. Parang gusto ko na lang bumagsak sa kama at matulog nang buong araw. Nagpasalamat ako kay Liam bago ako bumaba ng sasakyan, pero bago pa ako tuluyang makalayo, biglang bumukas ang malaking main door ng mansyon.Si Kael.Nakatayo siya roon, nakasuot pa rin ng itim na polo na kanina ay suot niya sa venue. Natigilan siya nang makita niya si Liam na nasa driver's seat. Kitang-kita ko kung paano nagbago ang ekspresyon niya. Mula sa mukha ko ay bumaba ang tingin niya sa sasakyan, at pagkatapos ay itinuon niya nang matagal ang mga mata niya kay Liam. Hindi niya kailangang magsalita para maramdaman ko agad ang bigat at lamig ng tingin niya."Didn't know you needed someone to bring you home," sabi niya, malamig at matigas ang boses.Napakunot ang noo ko dahil sa sinabi niya. Pagod na ako at ayokong makipagtalo pa sa gabi na ito."Kael, pagod ako. Liam offered to drive me ho

Pagdating ko sa training center, agad kong hinanap ang bulletin board para tingnan ang schedule para sa susunod naming culinary training. Pagkatapos ng kompetisyon kahapon, kailangan na naming maghanda para sa mas advanced na mga lesson at practical activities. Masaya ako sa pagkapanalo namin ni Liam, pero alam kong marami pa akong kailangang matutuhan bago ko tuluyang maabot ang pangarap kong maging chef."Eliana!"Napalingon ako nang marinig ang pamilyar na boses ni Liam. Papalapit siya sa akin habang may hawak na folder at dalawang take-out na kape, nakangiti at halatang kanina pa naghihintay."Good morning. You look better today," sabi niya habang inaabot sa akin ang isang kape."Thank you. At least hindi na ako kasing pagod kahapon," sagot ko at tinanggap iyon. Mainit pa ang kape at sakto sa pagod ko. "May bago ba tayong schedule?""Actually, yes," sagot niya. Binuksan niya ang folder at ipinakita sa akin ang announcement mula sa training center. "Our next training starts this we

Pagbalik ko sa mansion, agad kong inayos ang mga gamit ko sa kwarto. Hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang matandang babaeng tinulungan ko kanina sa may gilid ng kalsada.Kakaiba kasi ang naging reaksyon niya. Noong una ay ngumiti siya at nagpasalamat, pero nang marinig niya ang apelyido ko ay biglang nagbago ang tingin niya. Tinitigan niya ako nang matagal, parang may hinahanap sa mukha ko, parang may inaalala.Sinubukan kong isawalang-bahala. Baka nagkataon lang at masyado lang akong nag-iisip dahil sa pagod sa biyahe.“Eliana.”Napalingon ako nang marinig ang boses ni Kael mula sa may pintuan ng kwarto ko. Nakatayo siya doon na nakapamulsa, nakasuot ng itim na polo at seryoso ang mukha.“Ready ka na ba? We're leaving,” sabi niya.Kinuha ko ang bag ko at mabilis na sumunod sa kanya. Habang naglalakad kami sa mahabang hallway papunta sa elevator ay hindi ko napigilan ang magtanong.“Kael, puwede bang malaman kung ano ba talaga ang gagawin ko sa Montenegr