All Chapters of อดีตที่เลือนหาย: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อถึงเวลานัดหมายเข้าเฝ้าไท่จื่อเฟยผู้เป็นพี่สาว เยว่ซินก็ต้องแต่งตัวเป็นพิธีการและเข้าวังหลวงไปพร้อมกับหลี่หยาง“ซินซิน..วันนี้เจ้างามมากจริงๆ” หลี่หยางเอ่ยชมนางที่อยู่ในชุดกระโปรงจีบพลีทโดยรอบสีส้มอมชมพูสลับแดงลายดอกเหมยดูพลิ้วไหวอ่อนหวานสวมใส่ทับเสื้อคลุมตัวสั้นด้านในสีครีมคอขอบแดงเลือดหมูแขนยาวผ้าโปร่งสบายไปจนถึงเหนือหน้าอกซึ่งเป็นขอบด้านบนของกระโปรงสีแดงเข้มมีโบว์ผูกรัดเอาไว้ทางด้านหลังไขว้ลงมาสี่แถวพร้อมกับมีผ้าคลุมคล้องแขนสีแดงอมส้มเข้าชุดกัน ยาวกรุยกรายจรดพื้นทั้งสองด้านดูเป็นสตรีชาววังที่งดงามอ่อนช้อยยิ่งนัก“แล้ววันก่อนข้าไม่งามหรือไรกัน ชุดพิธีการเช่นนี้วันพระราชทานสมรสของไท่จื่อเฟยเจ้าก็เห็นข้าสวมใส่แล้วนี่” เยว่ซินถามหลี่หยาง“ไม่ว่าวันไหนเจ้าก็งามทั้งนั้นแหละ แล้ววันพระราชทานสมรสวันนั้นข้ากับเจ้าได้คุยกันแค่ประเดี๋ยวเดียวก็กลับจวน”“หากแต่วันนี้พวกเราเดินทางเข้าเฝ้าพร้อมกันตั้งแต่ยามเฉิน (07:00 – 09:00) ทำให้ข้าได้พิจารณาเจ้าได้นานขึ้นหน่อยอย่างไรเล่า” หลี่หยางเอ่ยยิ้มๆ

เยว่ซินจ้องมองสบตาลู่ซือด้วยความไม่พอใจ ลู่ซือเองก็สบตานางด้วยความเคลือบแคลงสงสัยในความเปลี่ยนแปลงของนางเช่นกัน“เอาล่ะ เอาล่ะ พูดคุยหยอกเย้ากันมาพอประมาณแล้ว ทานอาหารกันก่อนเถิด คาดว่าทุกคนคงหิวแล้วกระมัง” ตงหัวไทจื่อรีบเอ่ยห้ามศึกเล็กๆระหว่างน้องชายตนกับน้องสาวพระชายาทันทีตัวเขาเองคิดสงสัยและแปลกใจเช่นกัน หลังทราบข่าวจากหนิงฮวาว่าเยว่ซินวางมือจากลู่ซือน้องชายเขา ซึ่งนางรักใคร่ชอบพอมานานแล้ววันนี้จึงถือโอกาสลองเชิงพาน้องชายตัวดีมาพบหน้าน้องภรรยาเสียหน่อย สุดท้ายจึงกระจ่างแก่ใจหลังได้เห็นสีหน้าท่าทีและฟังคำพูดของเยว่ซินที่มีต่อลู่ซือดูท่านางคงตัดใจปล่อยวางแล้วจริงๆ เพราะสายตาที่เยว่ซินมองลู่ซือยามนี้ราวกับเกลียดแค้นเขามานาน แทนที่จะเป็นสายตาแสดงความรักใคร่ชอบพอเหมือนเมื่อก่อน‘ความในใจสามารถสื่อออกมาให้เห็นทางดวงตานั้น ช่างจริงแท้นัก’“เอ่อ..กระหม่อมขอพระราชทานอนุญาตหน่อยเถอะพ่ะย่ะค่ะ” จู่ๆหลี่หยางก็เอ่ยขึ้น“ตามสบายเลยหลี่หยาง” ตงหัวไท่จื่อตอบรับทันที“หากท่านอ๋องต้องการ

นับจากวันที่เยว่ซินไปเข้าเฝ้าพระมเหสีพร้อมหลี่หยาง นางก็ยังคงไปช่วยเหลือกิจการร้านค้าเขาทุกวันจนคิดอยากลองทำการค้าเป็นของตัวเองบ้างสุดท้ายเยว่ซินจึงปรึกษาเสนาบดีจางผู้เป็นบิดา รวมทั้งไท่จื่อเฟยพี่สาวของนางถึงการเปิดร้านขายเครื่องเคลือบกระเบื้องทำเป็นข้าวของเครื่องใช้ต่างๆโดยมีทั้งที่สั่งซื้อเข้ามาและเกิดจากฝีมือการปั้นและวาดลวดลายรวมทั้งเขียนกลอนที่สละสลวยมีความหมายลงไปบนข้าวของเครื่องใช้เหล่านั้นด้วยเท่านั้นไม่พอเยว่ซินยังคิดฝึกฝนให้ผู้ที่สนใจมาเรียนทำเครื่องปั้นดินเผา วาดลวดลายลงบนกระเบื้อง เรียนรู้เพื่อนำไปประกอบอาชีพหารายได้เลี้ยงตัวเองด้วยซึ่งเรื่องนี้เสนาบดีจางกับไท่จื่อเฟยล้วนให้การสนับสนุนเยว่ซินเป็นอย่างดีเยว่ซินเป็นหญิงสาวซึ่งมีความรู้มากมายในศิลปะหลายแขนงโดยเฉพาะการวาดรูป การปั้นเครื่องดินเผาซึ่งนางเรียนมาจากมารดาที่ชอบสะสมข้าวของเครื่องใช้ เครื่องเคลือบกระเบื้องสวยๆงามๆมีของหายากมากมายในจวน มารดาของเยว่ซินเรียนรู้วิธีทำเครื่องปั้นดินเผา เครื่องเคลือบกระเบื้องมาโดยละเอียด ด้วยความชอบเป็นงานอดิเรกผนวกกับสกุลซิ่นตระกูล

เยว่ซินยามนี้ขยันขันแข็งตั้งใจผลิตเครื่องปั้นดินเผา เครื่องเคลือบกระเบื้องสวยๆ ทั้งยังแต่งโคลงกลอนที่น่าสนใจเขียนลงบนเครื่องเคลือบเหล่านั้นด้วยร้านของนางที่อยู่ใจกลางเมืองซึ่งเป็นร้านสุกลซิ่นยกให้เป็นสินเดิมของมารดาตกทอดมาถึงนางยามนี้ ได้รับการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากทีเดียวเมื่อก่อนเยว่ซินคอยรับผลกำไรจากร้านค้าเท่านั้น แต่ยามนี้กลายเป็นผู้ดำเนินกิจการและดูแลร้านด้วยตนเอง โดยมีหลงจู๊เถียน เถียนเม่าเฟยคนเก่าคนแก่ตั้งแต่สมัยมารดายังอยู่คอยช่วยเหลือเป็นอย่างดีมารดาของเยว่ซินนั้นเดิมทีเป็นคุณหนูในตระกูลซิ่นตระกูลเก่าแก่ที่ชำนาญเรื่องการทำเครื่องปั้นดินเผา เครื่องเคลือบผู้เชี่ยวชาญนับแต่ครั้งบรรพบุรุษสืบทอดต่อกันมาหลายชั่วอายุคนผลิตสินค้าชั้นดีมากมายส่งให้ทางวังหลวงทั้งยังขายไปต่างแคว้นและหัวเมืองใหญ่จนมีชื่อเสียงไปทั่วมีร้านค้ามากมายทั้งในและนอกเมืองหลวง ยามมารดาเยว่ซินออกเรือนมาได้รับสินเดิมเป็นกิจการจำนวนไม่น้อย สุดท้ายจึงตกทอดแก่หนิงฮวากับเยว่ซินเท่าๆกันเยว่ซินสืบทอดความสามารถด้านการทำเครื่องปั้นดินเผา เครื่องเคลือบกระเบื้อง รวมถ

ทุกคนที่อยู่ในห้องทำงานของเยว่ซินยามนี้ต่างพากันเงียบงันเมื่อได้ยินคำพูดลู่ซือที่เอ่ยปากออกมาว่าอยากได้ชิ้นงานฝีมือนาง ซึ่งแม้นแต่ตัวเยว่ซินเองก็คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินเขากล่าวเช่นนี้“ว่าอย่างไรเล่า หากข้าต้องการชิ้นงานของเจ้าจะได้หรือไม่ แม้นต้องจ่ายเงินมากเท่าไหร่เป็นค่าตอบแทน ข้าก็ยินดี” ลู่ซือถามย้ำเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเหตุใดจึงกล่าวคำเหล่านี้ นับตั้งแต่งานพระราชทานสมรสของไท่จื่อ ทุกครั้งที่เจอเยว่ซินเขารู้สึกตลอดว่าตนเองเหมือนมีเรื่องติดค้างนาง แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่าทำไม“ข้าเองมิใช่คนใจแคบ หากคุณชายสนใจชิ้นงานใดก็นำกลับไปได้เลยเจ้าค่ะ เพราะถึงอย่างไรท่านก็เป็นน้องชายของพี่เขยข้า ข้าย่อมปฏิบัติกับท่านเป็นอย่างดีเช่นกัน”เยว่ซินตอบพร้อมเอ่ยอ้างชื่อตงหัวไท่จื่อ เพื่อไม่ให้ลู่ซือเข้าใจผิดคิดว่านางมีเจตนาพูดเอาอกเอาใจเขา“เช่นนั้นข้าคงต้องอาศัยบารมีท่านพี่แล้ว” ลู่ซือกล่าวยิ้มๆหากแต่สายตายังคงจับจ้องมองมาที่เยว่ซินซึ่งดูหงุดหงิดไม่พอใจเท่าไหร่ เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนั้นแล้วเขากลับรู้สึกอารมณ์ดีอย่า