All Chapters of อดีตที่เลือนหาย: Chapter 41 - Chapter 50

“ไหนเจ้าเจ็บที่ใดบ้างบอกข้าสิ” ลู่ซือถามนางหน้าตาตื่น“หม่อมฉันก็ปวดไปทั่วทั้งตัวนั่นแหละเพคะ ท่านอ๋องทรงรัดหม่อมฉันแน่นเสียขนาดนั้น อย่าลืมสิเพคะว่าหม่อมฉันเพิ่งตกหน้าผามาถึงด้านล่างจะเป็นธารน้ำก็เถอะ”‘อย่างกับงูเหลือมแน่ะ’ เยว่ซินคิด ‘ถ้าเขากลืนนางลงไปได้ทั้งตัวคงทำไปแล้วกระมัง’“ข้าขอโทษ ครั้งต่อไปข้าจะเบาแรงกว่านี้”“นี่ยังคิดจะมีครั้งต่อไปอีกงั้นหรือเพคะ!!” เยว่ซินเอ่ยเสียงดุขึ้นมาทันที“มีสิ แล้วข้าจะคอยเพิ่มบทเรียนให้เจ้ามากขึ้นเรื่อยๆด้วย” ลู่ซือตอบพร้อมจ้องมองเยว่ซินด้วยสีหน้าแววตาที่แทบจะแผดเผานางให้มอดไหม้ไปทั้งตัว‘หากนางถูกบังคับเอาตัวเข้ามาในตำหนักเฉินคุนจริงอาจไม่ต้องเหงาแล้วกระมัง ด้วยสถานการณ์เช่นนี้นางคงมีโอรสธิดามาอยู่เป็นเพื่อนก่อนจะได้รับพระราชทานสมรสด้วยซ้ำ’เยว่ซินคิดพร้อมใบหน้าแดงก่ำลามเลยไปถึงใบหูเล็กๆน่ารักน่าเอ็นดู กับลำคอขาวผ่องระเรื่อยไปทั่วทั้งกายเลยทีเดียว‘แค่ระดับนี้ใจนางก็แทบจะหลุดออกมาจากอกอย

เช้าวันรุ่งขึ้นในงานพระราชพิธีล่าสัตว์วันที่สองทุกอย่างดูเหมือนปกติดี หากแต่จู่ๆฮวาซูหนี่ที่ค่อนข้างจะไว้ตัวไม่ค่อยพูดคุยยุ่งเกี่ยวกับนางกำนัลข้าหลวงหรือทหารในระดับล่างทั่วไปวันนั้นกลับชักชวนทหารที่ติดตามเยว่ซิน หลี่หยางและลู่ซือไปล่าสัตว์ในวันแรกสนทนาพูดคุยด้วยพักใหญ่ ก่อนการล่าสัตว์ในวันที่สองจะเริ่มขึ้นพออี้เหลียงมาสอบถามทหารผู้ติดตามเหล่านั้นทีละคน พวกเขาก็แจ้งว่าซูหนี่มาชวนพูดคุยถึงเส้นทางที่เยว่ซินไปล่าสัตว์เมื่อวานนี้ถามด้วยความสนใจว่าเยว่ซินไปทางใดกันจึงล่าสัตว์ได้มากมายนัก อีกทั้งยังสอบถามเพิ่มเติมว่าชินอ๋องกับเยว่ซินได้ไปล่าสัตว์ด้วยกันหรือไม่ มีท่าทีสนิทสนมกันมากเพียงไรอย่างที่รู้โดยทั่วกันพวกเขาเข้าใจว่าคุณหนูฮวาคงเป็นกังวลนึกอยากรู้เรื่องราวชายคนรักเช่นชินอ๋องกับสตรีอื่น ทหารกลุ่มนั้นจึงบอกกล่าวออกไปโดยไม่ได้คิดอะไรมากรวมทั้งแจ้งด้วยว่าวันนั้นลู่ซือไม่ได้เดินทางไปกับเยว่ซินเพราะติดงานราชกิจสำคัญโชคดีที่ลู่ซือให้คนสนิทที่ไว้วางใจได้คอยติดตามคุ้มครองเยว่ซินตลอดเวลาโดยไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ มีเพียงเขากับอี้เหลียงเท่านั้นเ

จากนั้นลู่ซือก็เรียกนางกำนัลมาคอยดูแลปรนนิบัติเยว่ซิน ตัวเขามีงานราชกิจต้องไปจัดการจำต้องกลับตำหนักใหญ่ พร้อมเดินทางเข้าเฝ้าตงหัวไท่จื่อโดยไม่รอช้ายามซื่อ(09:00 – 11:00) หลังไท่จื่อเฟยเสวยพระกระยาหารเสร็จนางก็ตรงมายังตำหนักเฉินคุนเพื่อเยี่ยมเยียนเยว่ซินโดยมีเสนาบดีจางซึ่งกลับจากเข้าเฝ้าฝ่าบาทในท้องพระโรงเพื่อร่วมประชุมเช้าพร้อมเหล่าขุนนางคนอื่นๆ ติดตามมาด้วย“ซินเอ๋อ เจ้าเป็นอย่างไรบ้างลูกรัก” เสนาบดีจางเข้ามาถามไถ่อาการเยว่ซินทันที ตามด้วยหนิงฮวาซึ่งมองน้องสาวด้วยสีหน้าท่าทางห่วงกังวล“ข้าดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ พี่หญิง” เยว่ซินตอบ พลางเผยรอยยิ้มอ่อนหวานปลอบประโลมบิดาและพี่สาวให้คลายกังวล“ลู่ชินอ๋องคงดูแลเจ้าเป็นอย่างดีเลยสินะ” หนิงฮวาถามหยั่งเชิงน้องสาว“เจ้าค่ะ แต่ข้าไม่อยากอยู่ตำหนักเฉินคุนนี้แล้ว พี่หญิงกับท่านพ่อช่วยพาข้าออกไปได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าอยากกลับจวนเจ้าค่ะ” เยว่ซินเอ่ยขึ้นทันที“พ่อเองก็อยากทำเช่นนั้นอยู่หรอกนะ แต่พ่อกับพี่สาวเจ้ารับปากชินอ๋องเอาไว้แล้วว่

“ข้าเชื่อว่าลู่ชินอ๋องมีใจรักมั่นผูกพันกับฮวาซูหนี่มาก ยามข้าคาดการณ์เรื่องผู้ลอบสังหารตนเองเป็นนางอยู่เบื้องหลัง เขาก็ทำตัวนิ่งเฉยไม่เอ่ยอันใดออกมาสักคำ”เยว่ซินคิดถึงท่าทีลู่ซือที่มีต่อข้อสันนิษฐานของนาง ดูเหมือนเขาคาดเดาไว้แล้วว่านางจะเอ่ยชื่อซูหนี่ออกมา แต่หลังจากนั้นกลับทำตัวนิ่งเฉยจนนางไม่รู้ว่าลู่ซือกำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่“อืม..ก็จริง แต่อย่างน้อยเรื่องในอดีตที่เจ้าเคยช่วยเหลือเด็กชายคนหนึ่งไว้ที่ตำหนักเย็น ข้าสามารถเป็นพยานให้ได้นะ”“ไม่ต้องหรอกข้าอยากใช้เรื่องนี้เป็นประโยชน์ ลองเจรจาต่อรองอะไรบางอย่างกับฮวาซูหนี่ดูเสียหน่อย”“เจ้าจะต่อรองกับนางเรื่องใดกัน”“ให้นางเลิกยุ่งเกี่ยวกับข้าเสียทีอย่างไรล่ะ ไม่เช่นนั้นข้าจะเอาเรื่องที่นางปิดบังซ่อนเร้นบอกลู่ชินอ๋องให้หมด”“แล้วเจ้าไม่คิดว่าหากฮวาซูหนี่รู้เรื่องนี้แล้ว นางจะไม่คิดหาหนทางกำจัดเจ้าอีกงั้นหรือ”“แบบนั้นก็ดีเลย เพราะนั่นแหละคือสิ่งที่ข้าต้องการจริงๆ”“นี่เจ้าคิดเอาตัวเองเป็นเหยื่อล่อให้ซูหนี่มาติดกับจนดิ้นไม่หลุดงั้นสิ ข้าไม่เห็นด้วย เรื่องนี้มันเสี่ยงเกินไป”“แต่ข้ายอมเสี่ยง ดีกว่าอดทนเป็นเป้านิ่งให้นางโจมตีอยู่ฝ่ายเดีย

เยว่ซินมองซูหนี่ที่ยอมรับความเลวของตัวเองออกมาหน้าตาเฉย ทำตัวโง่เขลาเดินตามหมากบนกระดานที่นางวางไว้อย่างง่ายดาย“ในเมื่อเจ้ากล้าถามข้าก็กล้าตอบ ห้องนี้ไม่มีผู้ใดอยู่อีกนอกจากเราสองคนเท่านั้นนี่” ซูหนี่เอ่ยอย่างมั่นใจ“แล้วเจ้าไม่กลัวว่าข้าจะนำเรื่องนี้ไปกราบทูลลู่ชินอ๋อง บุรุษที่เจ้าเอ่ยว่ารักนักรักหนางั้นหรือ”“เจ้าก็ลองเอาไปบอกท่านอ๋องดูสิ ถึงอย่างไรท่านอ๋องก็ไม่มีวันเชื่อเจ้ามากไปกว่าข้าแน่”“เพียงข้าร้องไห้เสียน้ำตาออดอ้อนท่านอ๋อง เจ้าก็จะกลายเป็นสตรีร้ายกาจที่ให้ร้ายใส่ความข้าแล้ว” ซูหนี่เอ่ยพร้อมรอยยิ้มร้าย“ช่างมั่นอกมั่นใจดีจริง เจ้าไม่กลัวอะไรเลยเพราะแน่ใจว่าท่านอ๋องต้องให้ท้ายปกป้องเจ้า ด้วยเรื่องผู้มีพระคุณครั้งเก่าก่อนของเขาสินะ”“เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไรกัน อย่าบอกนะว่าท่านอ๋องเล่าให้ฟัง” ซูหนี่ถาม สีหน้าน้ำเสียงมีความตกใจและประหลาดใจอย่างไม่อาจปิดบัง“ข้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร มันไม่สำคัญกับที่ข้ารู้ว่าเจ้าโกหกหลอกลวงท่านอ๋องมาโดยตลอดหรอก&rdq