All Chapters of อดีตที่เลือนหาย: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อถึงเวลานัดหมายเหล่าเชื้อพระวงศ์ ขุนนางและบุตรหลานที่เข้ามาร่วมพิธีสำคัญประจำปีนี้ก็ไปรวมตัวกันที่ลานด้านหน้ากระโจมใหญ่สถานที่ใช้ทำพิธีในวันพรุ่งนี้เพื่อรับประทานอาหารร่วมกัน โดยมีตงหัวไท่จื่อนั่งเสวยร่วมด้วยพร้อมกับพระชายาเยว่ซินนั่งอยู่กับบิดาไม่ห่างจากที่นั่งของลู่ซือเท่าใดนักเพราะยามนี้นางและเสนาบดีจางผู้เป็นบิดาได้ชื่อว่าเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวเชื้อพระวงศ์ญาติทางฝ่ายไท่จื่อเฟยพระชายาแห่งองค์รัชทายาทนั่นเอง แม้นไม่มีฐานันดรศักดิ์แต่ก็ได้รับความเคารพยกย่องจากผู้คนมากมาย เนื่องจากลำดับขั้นของเชื้อพระวงศ์ที่ข้องเกี่ยวด้วยนั้นเป็นถึงองค์รัชทายาทแห่งแคว้นซึ่งจะได้นั่งบัลลังก์มังกรเป็นลำดับต่อไปนั่นเองส่วนหลี่หยางและซูหนี่นั้นนั่งอยู่ในฝั่งตรงข้าม ห่างออกไปจากที่ประทับขององค์ไท่จื่อพอสมควร มีเชื้อพระวงศ์ส่วนหนึ่งขั้นอยู่ด้วยทำให้ซูหนี่ได้แต่ชะเง้อคอมองดูลู่ซือจากระยะไกลเท่านั้นเมื่องานเลี้ยงเริ่มขึ้นทุกคนต่างพูดคุยสนทนาและทานอาหารร่วมกันอย่างรื่นรมย์นับว่างานพระราชพิธีล่าสัตว์ในแต่ละปีเป็นช่วงเวลาที่เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ได้

‘บัดนี้เขาแน่ใจแล้วว่าซูหนี่หาใช่สตรีจิตใจดี บริสุทธิ์อ่อนหวาน นอบน้อมถ่อมตนเช่นที่คิดมาโดยตลอด’ ลู่ซือตระหนักแน่แก่ใจ‘ตัวตนนางแท้จริงแล้วเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ความทะเยอทะยานลุ่มหลง เขาไม่น่าดูคนผิดไว้เนื้อเชื่อใจนางมานานหลายปีขนาดนี้เลย’“บุญคุณในอดีตข้าย่อมตอบแทนเจ้าอย่างเหมาะสม ตลอดหลายปีที่ผ่านมาข้ายังได้มอบทรัพย์สินเงินทอง เครื่องประดับ สิ่งของล้ำค่าให้เจ้าไม่น้อย”“เรื่องคู่ครองเจ้าก็เป็นหนึ่งในนั้น หากข้าช่วยได้ก็จะสนับสนุนเต็มที่ ให้เจ้าได้มีคู่ครองที่ดีเหมาะสมคู่ควรอยู่เคียงข้างกันอย่างมีความสุข”ลู่ซือขีดเส้นกั้นระหว่างเขากับนางอีกครั้ง วางตัวออกห่างจากความสัมพันธ์ที่เขาไม่อาจปล่อยให้ซูหนี่คิดเกินเลยต่อไปได้ ทำให้นางอยากกรีดร้องออกมาดังๆเลยทีเดียว‘นางอุตส่าห์วางแผนทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็นสตรีที่ใกล้ชิดสนิทสนมกับท่านอ๋องมากที่สุด กว่านางจะเดินมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย นางไม่ยอมปล่อยมือจากเขาเป็นแน่’ซูหนี่คิดอย่างร้อนใจนึกหาวิธีที่จะให้ท่านอ๋องกลับมาสนใจนางในฐานะสตรี

เยว่ซินควบม้าเข้ามาในป่าและหยุดลง เมื่อเห็นกวางตัวขนาดย่อมยืนเล็มยอดอ่อนของใบไม้ใบหญ้าอยู่ไม่ห่างออกไปนัก“เจ้ากวางน้อยเห็นทีข้าต้องขอล่วงเกินเจ้าเสียแล้วล่ะ” เยว่ซินเอ่ยพร้อมเล็งธนูไปที่เจ้ากวางเคราะห์ร้ายตัวนั้น‘เฟี๊ยววว ฉึ่กกก’ ลูกธนูถูกยิงออกไปยังเป้าหมายอย่างแม่นยำ เจ้ากวางตัวนั้นล้มหงายลงทันที“แม่นมากเยว่ซิน” ลู่ซือที่ติดตามนางมาโดยตลอดเอ่ยขึ้น หลังเยว่ซินยิงกวางตัวนั้นได้แล้ว“ท่านอ๋อง ท่านตามข้ามาทำไมกัน”“ข้าได้ยินเจ้าเอ่ยว่าเห็นอะไรบางอย่างจึงสนใจตามมาด้วยอย่างไรเล่า”“แล้วหลี่หยางล่ะ”“ไม่รู้สิ พอเจ้าควบม้ามาข้าก็ตามมาเลย ไม่ทันมองว่าหลี่หยางไปทิศทางใด”“นี่ท่าน..” เยว่ซินไม่รู้จะพูดอย่างไรกับเขาดี ทำไมถึงหาเรื่องเข้ามายุ่งวุ่นวายกับนางนักก็ไม่รู้‘ทั้งที่เมื่อวานนางเอ่ยปากขอร้องไม่ให้เขาเข้ามาใกล้นางอีก แต่เพียงคืนเดียวชินอ๋องผู้นี้กลับทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใดแล้วงั้นรึ’ เยว่ซินคิดอย่างเหนื่

ซูหนี่กลับมาที่กระโจมด้วยความรู้สึกเสียหน้า อับอายและคับแค้นใจไม่น้อย‘พรุ่งนี้นางจะทวงคืนทุกอย่างจากเยว่ซินให้ได้’ ซูหนี่คิดพลางกำมือทั้งสองข้างแน่น เล็บที่ตกแต่งดูแลมาอย่างดงามไม่แพ้รูปร่างหน้าตาจิกเข้าไปในเนื้อจนเลือดสดๆไหลซึมออกมาเลยทีเดียวเช้าวันรุ่งขึ้นเป็นพิธีล่าสัตว์วันสุดท้าย ก่อนมีงานเลี้ยงฉลองยามเย็นและจะเดินทางกลับสู่ตัวเมืองหลวงในวันถัดไปวันนี้เยว่ซินออกไปร่วมขบวนล่าสัตว์ด้วย โดยนางแยกทางไปกับหลี่หยางอีกเช่นเคยหากแต่ครั้งนี้ไม่มีลู่ซือมาคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เพราะติดงานราชกิจสำคัญเร่งด่วนที่ต้องรีบจัดการให้เรียบร้อย เยว่ซินจึงจิตใจปลอดโปร่งโล่งสบายเป็นพิเศษ“ซินซิน วันนี้เจ้าดูอารมณ์ดีมากเลยนะ” หลี่หยางเอ่ยเย้านาง“แน่นอนสิ ก็วันนี้ไม่มีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมล่าสัตว์กับเราด้วยนี่” เยว่ซินตอบอย่างสบายอารมณ์“เป็นเช่นนี้เองสินะ ถ้างั้นพวกเราก็เริ่มกันเลยเถอะ” หลี่หยางชักชวนพลางควบม้าเข้าป่านำไปก่อน“ได้เลย” เยว่ซินตอบรับพร้อมควบม้าตามไป โดยมีทหารติดตามไปด้ว

เยว่ซินอึ้งไปพักใหญ่หลังได้ยินว่าท่านอ๋องป่าวประกาศเรื่องนางกับเขาเป็นคู่หมั้นคู่หมายกัน อีกทั้งกำลังรอสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้ด้วย“ท่านอ๋องทรงล้อหม่อมฉันเล่นงั้นหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้ล้อเล่น เจ้าเห็นว่าอ๋องเช่นข้าพูดจาเรื่อยเปื่อยได้อย่างงั้นหรือ?”“แล้วหม่อมฉันไปตกลงหมั้นหมายกับท่านอ๋องเมื่อใดกัน ไหนจะเรื่องพระราชทานสมรสนั่นอีก”“เจ้าไม่ตกลงไม่ได้แล้วล่ะ เพราะทุกคนทั้งในและนอกวังหลวงต่างรับรู้โดยทั่วกันว่าข้ากระโดดหน้าผาลงไปช่วยชีวิตเจ้าในธารน้ำ สัมผัสแนบชิดแตะต้องกายเจ้า”“ทั้งยังคอยอยู่เฝ้าดูแลปรนนิบัติคุณหนูจางในตำหนักเฉินคุนนี้ ทั้งวันทั้งคืนมา 2 วันติดกันแล้ว”“อะไรนะเพคะ นี่หม่อมฉันหมดสติไปนานถึง 2 วัน 2 คืนเลยงั้นหรือ”“อืม”“แล้วทำไมท่านอ๋องต้องมาดูแลหม่อมฉันด้วยตัวเองเล่าเพคะ นางกำนัลข้าหลวงในวังมีเยอะแยะเช่นนั้น หรือไม่ก็ให้คนไปรับตัวจื่อหลานสาวใช้คนสนิทของหม่อมฉันมาดูแลก็ได้”“ข้าไม่ไว้ใจผู้ใดมาดูแลเจ้าทั้งนั้