Lahat ng Kabanata ng อดีตที่เลือนหาย: Kabanata 1 - Kabanata 10

ณ.ตำหนักเย็นในวังหลวง จางเยว่ซินซึ่งมีตำแหน่งเป็นถึงพระชายาในลู่ชินอ๋องหรือองค์ชายรองหลี่ลู่ซือ อีกทั้งยังเป็นน้องสาวพระชายาไท่จื่อ บุตรีคนรองของเสนาบดีกลาโหมถูกนำตัวมากักขังเอาไว้เนื่องด้วยกระทำความผิดทำให้พระสนมฮวา ฮวาซูหนี่แห่งลู่ชินอ๋องต้องสูญเสียบุตรในครรภ์ไป“นี่ถ้าหากพระชายาไม่ใช่น้องสาวของพระชายาไท่จื่อและบุตรีเสนาบดีกลาโหมแล้วล่ะก็”“ข้าว่านางคงถูกลู่ชินอ๋องทรงสำเร็จโทษตายไปตั้งแต่ตอนที่ทำร้ายพระสนมฮวาแล้วล่ะ ไม่ได้โชคดีมีชีวิตรอดอยู่ในตำหนักเย็นเช่นนี้แน่” นางกำนัลคนหนึ่งกล่าวขึ้น“นั่นสิ โทษหนักถึงขนาดทำให้บุตรในครรภ์ของพระสนมฮวาทายาทของลู่ชินอ๋องเสียชีวิต ช่างร้ายแรงยิ่งนัก” นางกำนัลที่เดินเคียงกันมากล่าวเสริมจางเยว่ซินบุตรีเสนาบดีกลาโหมได้รับคัดเลือกเป็นพระชายาเอกในตำหนักเฉินคุนแห่งลู่ชินอ๋อง พระโอรสร่วมอุทรกับองค์ไท่จื่อรัชทายาทแห่งแคว้นจิ้งทั้งยังรั้งตำแหน่งที่ปรึกษาสำคัญของไท่จื่อเมื่อครึ่งปีก่อนลู่ชินอ๋องไม่ได้รักใคร่ชอบพอเยว่ซินทั้งยังรังเกียจนิสัยดื้อรั้น เอาแต่ใจชอบเสแสร้งแกล้งทำของนางเป็นอย่างมาก หากแต่ต้องทรงจำใจแต่งนางเข้าตำหนักตามพระประสงค์ของฮองเฮาพระมารดาเ

หลังจากพระสนมฮวา ฮวาซูหนี่ตกน้ำไป เยว่ซินที่ยืนมองอย่างตกตะลึงเพราะตนเองไม่ได้ออกแรงสะบัดอันใดมากนัก“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ลงไปช่วยพระสนมฮวาเร็วเข้า”“ช่วยด้วย ช่วยด้วย พระสนมฮวาถูกพระชายาผลักตกน้ำแล้ว”“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยพระสนมฮวาด้วย”เหล่านางกำนัลต่างพากันร้องโวยวาย ทหารรักษาการณ์รีบกระโดดน้ำลงไปช่วยซูหนี่ทันที ผ่านไปได้พักใหญ่จึงช่วยนางขึ้นมาได้ แต่ซูหนี่ก็สำลักน้ำก่อนหมดสติไป“นี่มันเกิดอะไรขึ้น!! เหตุใดสนมฮวาจึงตกลงไปในน้ำได้” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของลู่ชินอ๋องดังขึ้นเมื่อรู้ว่าสตรีที่เขารักดั่งดวงใจ พลัดตกลงไปในน้ำทั้งที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ“พระชายาเพคะ พระชายาทรงผลักพระสนมตกน้ำเพคะ” เหรินลี่จิน นางกำนัลคนสนิทของซูหนี่รายงาน“เจ้าพูดเรื่องบ้าอะไรกัน ข้าไม่ได้ผลักนางตกลงไปนะ ข้าเพียงสะบัดมือนางที่เข้ามาจับข้าเพียงเบาๆเท่านั้น นางพลัดตกไปเองต่างหาก”เยว่ซินเอ่ยตามความจริง หากแต่เมื่อลู่ชินอ๋องได้ยินดังนั้น หน้าตาก็แดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธกริ้ว ตรงเข้ามาหานางและกระชากตัวเยว่ซินโดยแรงทันที“เป็นเจ้าเองงั้นหรือ เจ้ามันชั่วร้ายยิ่งนักเยว่ซิน” ลู่ชินอ๋องต่อว่านางอย่างโกรธจัด“หม่อมฉันไ

‘ท่านพ่อ พี่หญิง ข้าอกตัญญูต่อพวกท่านแล้ว หากชาติหน้ามีจริงขอให้ข้าได้เกิดมาเป็นน้องสาวและบุตรสาวที่ดีของพวกท่านอีกเถิดนะเจ้าคะ’‘ที่สำคัญตัวข้านี้จะไม่ไปหลงรักบุรุษน่าตายไร้หัวใจ ปล่อยตัวเองทำเรื่องน่าเสียใจที่สุดในชีวิต อย่างการสมรสกับบุรุษโง่งมที่ไม่มีใจให้อีก’‘ข้าขออภัยจริงๆเจ้าค่ะท่านพ่อ พี่หญิง ลาก่อนเจ้าคะ’ เยว่ซินคิดก่อนจะน้อมคารวะทั้งสองคน แล้วอยู่ๆวิญญาณของนางก็ถูกกระชากให้หลุดลอยออกไปจากสถานที่นั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงอีกครั้ง“คุณหนู คุณหนูเจ้าค่ะ ตื่นเถอะเจ้าค่ะ สายแล้วนะเจ้าคะ” จื่อหลานสาวใช้คนสนิทของเยว่ซิน เอ่ยเรียกคุณหนูของนางเบาๆข้างเตียงนอนใหญ่ในจวนเสนาบดีกลาโหมเยว่ซินที่กำลังงัวเงียเมื่อได้ยินเสียงเรียกของสาวใช้จึงค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับมองไปโดยรอบด้วยความประหลาดใจ“นี่มันอะไรกัน? ข้ายังไม่ตายงั้นรึ? แล้วข้ามาอยู่ที่จวนของท่านพ่อได้อย่างไร?” เยว่ซินเอ่ยอย่างงุนงงพร้อมลุกขึ้นมามองสำรวจโดยรอบอีกครั้ง“คุณหนู..กล่าวอันใดกันเจ้าคะ หรือว่าคุณหนูฝันร้ายงั้นหรือเจ้าคะ” จื่อหลานถามคุณหนูของนางด้วยความเป็นห่วงเยว่ซินพยายามตั้งสติมองไปโดยรอบอย่างไม่อยากจะเชื่อสายต

ลู่ชินอ๋องยังคงจ้องมองสบตาเยว่ซินนิ่งนานชั่วครู่หนึ่ง จนกระทั่งฮวาซูหนี่เดินทางมาร่วมงานพระราชทานสมรสกับบิดาของนางเสนาบดีกรมคลังฮวาเฟยฮุย“ถวายบังคมท่านอ๋องเพคะ” ซูหนี่เข้ามาทำความเคารพลู่ซือ“ถวายบังคมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีฮวาก็ทำความเคารพเขาเช่นกัน ทำให้ลู่ซือละสายตาออกมาจากเยว่ซิน“อืม..พวกท่านมาแล้วรึ เช่นนั้นก็เชิญเข้าไปนั่’ด้านในก่อนเถอะ” ลู่ซือเอ่ยกับสองพ่อลูก ซูหนี่จึงกล่าวลาก่อนจะตามบิดาเข้าไปนั่งประจำที่อย่างว่าง่าย หากแต่นางก็ไม่วายหันไปมองทางเยว่ซินนิดหนึ่ง‘ตอนที่นางเข้ามาก็เห็นลู่ชินอ๋องกำลังมองสบตาอยู่กับเยว่ซินแล้ว ไม่รู้ว่าเหตุใดท่านอ๋องจึงจ้องมองนางเช่นนั้น’‘น่าแปลกนักทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาแทบไม่อยากเห็นหน้านาง ออกจะเบื่อหน่ายรำคาญเยว่ซินมากด้วยซ้ำ แต่ยามนี้ถึงกับจ้องมองสบตานางนิ่งนานเลยทีเดียว’ซูหนี่คิดอย่างประหลาดใจและวิตกกังวลไปพร้อมกัน แม้นยามนี้นางจะได้ชื่อว่าเป็นสตรีที่สนิทสนมคุ้นเคยกับลู่ชินอ๋องมากที่สุด อีกทั้งท่านอ๋องเองก็พึงพอใจในตัวนางไม่น้อยแต่นางก็ยังไม่อาจวางใจอยู่ดี เห็นทีนางคงต้องลงมือทำอะไรเสียหน่อยแล้วเพื่อให้แน่ใจว่าท่านอ๋องยังคงไม่พึงใจในตัว

ทางด้านฮวาซูหนี่ที่ยามนี้คอยติดตามเคียงข้างลู่ชินอ๋อง นึกแปลกใจยิ่งนักว่าทำไมเยว่ซินซึ่งก่อนหน้านี้มักคอยตามเกาะแกะท่านอ๋องไม่ห่าง ยามนี้กลับหายหน้าหายตาไปเสียแล้ว‘คราแรกนางคิดว่าหากเยว่ซินมาตามรบกวนนางกับลู่ชินอ๋องในงานนี้ นางจะหาเรื่องให้ท่านอ๋องรังเกียจและไม่พอใจในตัวเยว่ซินมากขึ้น แต่เยว่ซินกลับหายหัวไปเสียอย่างนั้น น่าเจ็บใจยิ่งนัก’ซูหนี่คิดพลางมองหาเยว่ซินไปด้วย จนกระทั่งเห็นนางกำลังพูดคุยอยู่กับบุรุษหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี สูงสง่าดูภูมิฐานหล่อเหลาไม่แพ้ลู่ชินอ๋องเลยสักนิด“ท่านอ๋องดูสิเพคะ คราวแรกหม่อมฉันแปลกใจนักว่าเหตุใดวันนี้จึงไม่เห็นเยว่ซินเข้ามาคอยอยู่เคียงข้างท่านเหมือนเช่นแต่ก่อน”“ที่แท้นางมีบุรุษรู้ใจพูดคุยอยู่ทางด้านนั้นนั่นเองเพคะ” ซูหนี่เอ่ยพร้อมชี้ชวนให้ลู่ซือมองไปยังตำแหน่งที่เยว่ซินกำลังหัวเราะพูดคุยกับหลี่หยางอย่างสนุกสนานลู่ซือมองตามคำชี้ชวนของซูหนี่ หากแต่ก็ไม่ได้กล่าวอันใดออกมา ก่อนจะหันไปเห็นแม่ทัพฉิน แม่ทัพคนสำคัญคอยรักษาชายแดนใต้ขณะนี้เขาจึงหมายเข้าไปทักทายและพูดคุยกับท่านแม่ทัพ โดยเดินไปทิศทางที่เยว่ซินกำลังพูดคุยอยู่กับหลี่หยางนั่นเอง ทำให้ซูหนี่ประหลา