All Chapters of อดีตที่เลือนหาย: Chapter 21 - Chapter 30

วันรุ่งขึ้นไท่จื่อก็ให้คนไปตามลู่ชินอ๋องมาพบที่ตำหนักบูรพาเพื่อเสวยมื้อเช้าด้วยกัน หลังจากนั้นจึงอยู่พูดคุยกันต่อเรื่องราชกิจก่อนจะเข้าสู่ประเด็นส่วนตัว            “ท่านพี่มีเรื่องอันใดก็ทรงตรัสมาเถอะพ่ะย่ะค่ะ” ลู่ซือถามเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางวิตกกังวลของตงหัวไท่จื่อ            “เจ้ารอสักประเดี๋ยวเถิด ข้าให้คนไปตามหนิงฮวามาที่นี่แล้ว เจ้าคงพอคาดเดาได้ว่าพวกข้าต้องการเอ่ยถึงเรื่องใดสินะ”            “กระหม่อมพอจะคาดการณ์ได้พ่ะย่ะค่ะ” ลู่ซือตอบเพราะเมื่อคืนนี้เขาเองก็เฝ้าครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อวานแทบทั้งคืนเช่นกัน            “ลู่ชินอ๋อง” หนิงฮวาเอ่ยเรียกลู่ซือเมื่อเข้ามาถึง            “พี่สะใภ้ มีสิ่งใดจะเอ่ยถามข้าก็กล่าวมาเถิ

เมื่อทุกคนมาถึงสถานที่ล่าสัตว์โดยพร้อมเพรียงกันแล้ว เหล่าขันทีและนางกำนัลก็ช่วยกันพาเชื้อพระวงศ์ ขุนนางและบุตรหลานแยกย้ายไปยังกระโจมที่วางผังเอาไว้อย่างชัดเจนเพื่อเข้าพักผ่อนก่อนจะถึงพระราชพิธีในเช้าวันรุ่งขึ้น“ซินซิน..เก็บข้าวของเสร็จแล้วงั้นหรือ” เป็นหลี่หยางที่มาตามหาเยว่ซินถึงกระโจม“หลี่หยางเจ้าช่างรวดเร็วนักนะ” เยว่ซินทักทายสหาย“แน่นอนสิ นานๆทีจะได้ออกมาเที่ยวชมบรรยากาศสวยๆตามธรรมชาติเช่นนี้ ย่อมต้องเก็บเกี่ยวให้เต็มที่” หลี่หยางเอ่ยอย่างอารมณ์ดี“นั่นสินะ เช่นนั้นเจ้ารอข้าครู่หนึ่งเดี๋ยวข้าก็จัดของเสร็จแล้วล่ะ”“ได้เลย” หลี่หยางตอบรับด้วยรอยยิ้มหล่อเหลา“ว่าแต่ท่านลุงเล่า หายไปที่ใดแล้วงั้นหรือ”“ท่านพ่อออกไปพบป่ะพูดคุยกับสหายเหล่าขุนนางด้วยกันก่อนหน้าที่เจ้าจะมาไม่นานนี้แหละ ข้าจึงกลับมาจัดเก็บข้าวของของตนเองที่กระโจมอย่างไรเล่า”เยว่ซินตอบกลับไป หลี่หยางพยักหน้ารับทราบก่อนจะยืนรอนางอยู่บริเวณด้านหน้ากระโจมขณะเดียวกันลู่ซือที่ก

หลังจากหลี่หยางเตรียมเครื่องมือจับปลาง่ายๆด้วยการหักกิ่งไม้มาเหลาปลายแหลมเสร็จแล้ว เขาก็ลงน้ำไปแทงปลามาย่างให้เยว่ซินกินโดยไม่รอช้า“นั่นหลี่หยางกำลังทำอะไรน่ะเพคะท่านอ๋อง ดูสิเดินลงไปในน้ำแล้ว” ซูหนี่หันไปมองหลี่หยางพร้อมชี้ชวนให้ลู่ซือดู“เขาลงไปจับปลาน่ะ” ลู่ซือตอบกลับไปน้ำเสียงราบเรียบ“จับปลางั้นเหรอเพคะเพื่ออันใดกัน อย่าบอกนะว่าจะนำขึ้นมากิน ดูสิเยว่ซินก็เหมือนตั้งตารอคอยอยู่ด้วย สองคนนี้คิดทำอะไรแปลกประหลาดยิ่งนัก”“คนหนึ่งเป็นถึงบุตรชายแม่ทัพใหญ่ ส่วนอีกคนเป็นถึงบุตรีเสนาบดีกลาโหม แต่กลับทำตัวยากไร้ต้องลงน้ำหาปลามากินเองเนี่ยนะ”“ช่างทำตัวไร้สาระไม่เหมาะไม่ควรยิ่งนัก รู้ถึงไหนคงได้อับอายไปถึงนั่น” ซูหนี่ว่ากล่าวหลี่หยางกับเยว่ซิน“ข้าว่าน่าสนุกดีออก หากเจ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องไปสนใจหรอกนะ หรือหากเบื่อจะกลับไปก่อนก็ได้ ข้าขอไปร่วมสนุกทำเรื่องไร้สาระกับเขาเสียหน่อย”ลู่ซือพูดจบก็เดินตรงไปหาเยว่ซินทันที ทำเอาซูหนี่ฮึดฮัดขัดใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะเดินตามเขาไปด้วย

หลังจากซูหนี่เดินออกไปแล้ว ยามนี้จึงเหลือเพียงลู่ซือกับเยว่ซินอยู่ด้วยกันตามลำพัง“เยว่ซิน เมื่อครู่เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บอันใดใช่หรือไม่” ลู่ซือถามพร้อมมองสำรวจนางโดยทั่ว“ไม่เพคะ” เยว่ซินตอบรับพลางคิดอย่างประหลาดใจ ‘นี่เขาเป็นห่วงนางงั้นหรือ’“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” ลู่ซือเอ่ยพร้อมผ่อนลมหายใจออกมาเล็กน้อย“ท่านอ๋อง หม่อมฉันมีเรื่องทูลขอเพคะ” เยว่ซินเกริ่น“เรื่องใดงั้นรึ”“นับจากนี้ไป หม่อมฉันรบกวนท่านอ๋องช่วยอยู่ห่างจากหม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ”“ไม่ได้! เหตุใดเจ้าจึงขออะไรเช่นนั้นเล่า” ลู่ซือตอบโดยไม่ต้องคิด“เมื่อครู่ท่านอ๋องทรงเห็นแล้วว่าเกิดเรื่องใดขึ้นบ้าง คนของท่านไม่ชอบที่ท่านอ๋องกับหม่อมฉันมาข้องเกี่ยวหรืออยู่ใกล้ชิดกันเช่นนี้”“คนของข้า?”“ใช่เพคะ ฮวาซูหนี่สตรีของท่าน นางไม่พอใจที่เห็นท่านอ๋องมายุ่งเกี่ยวหรืออยู่ใกล้หม่อมฉัน”“หม่อมฉันไม่อยากให้เกิดปัญหาเช่นวันนี้อีก ดั

เมื่อลู่ซือกลับมายังกระโจมที่พักแล้วเขาก็เรียกอี้เหลียงเข้ามาพบทันที“อี้เหลียง..ซูหนี่เป็นอย่างไรบ้าง”“ฟกช้ำเล็กน้อยพ่ะย่ะค่ะ ไม่ได้เป็นอันใดมาก”“แล้วเจ้าเห็นเหตุการณ์ในตอนนั้นหรือไม่ว่าซูหนี่ล้มลงไปได้อย่างไร” ลู่ซือถาม‘เนื่องจากก่อนหน้านี้ที่เยว่ซินห่างเหินหลบเลี่ยงเขา ลู่ซือก็ให้อี้เหลียงคนสนิทคอยช่วยติดตามสังเกตนาง’‘เนื่องด้วยก่อนหน้าที่เขาจะรู้ใจตนเอง เขาคิดกับเยว่ซินในแง่ร้ายเกรงว่านางจะวางแผนอะไรให้วุ่นวายใจอีก จึงให้อี้เหลียงคอยจับตาดูนางเป็นพิเศษ’‘หากแต่หลังรู้หัวใจตนเองแล้ว การจับตาเฝ้าดูนางก็เพื่อรับรู้ความเป็นไปและเรื่องราวทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับเยว่ซินมากขึ้นเท่านั้น’“คุณหนูฮวาตั้งใจนำตัวเองเข้ามาชนคุณหนูจางและแสร้งทำเป็นล้มลงไปเองพ่ะย่ะค่ะ” อี้เหลียงรายงานสิ่งที่เห็นมาโดยตลอด ทำให้ลู่ซือประหลาดใจไม่น้อยกับสิ่งที่ได้ยิน‘ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าซูหนี่เป็นสตรีจิตใจดีมีเมตตาสุภาพนอบน้อม อ่อนโยนไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใดๆ แตกต่างจากเยว่ซินที่ดูเฉลียวฉลาดมากแผนการ เสแสร้งแกล้งทำเก่ง’‘แต่ดูเหมือนเขาคิดผิดเสียแล้ว คา