LOGINShare
กลไกมรณะ
publish date:
2026-09-29 01:08:05
Latest chapter
ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง จัดฉากให้ตัวแสดงนำ
ฮูหยินใหญ่หันไปมองสามีด้วยแววตาหวาดวิตก "ท่านพี่... ท่านเห็นซินเอ๋อหรือไม่? เหตุใดท่านผู้สำเร็จราชการถึงได้โกรธจัดเช่นนี้?" ความสับสนและลางสังหรณ์ร้ายทำให้คนเป็นแม่แทบจะล้มทั้งยืน นางรู้ดีว่าคนในจวนนี้จงเกลียดจงชังลูกสาวนางเพียงใด โดยเฉพาะ...ฮูหยินรองเว่ยเดินออกมาจากด้านหลัง นางหน้าซีดเผือดแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกหลบอยู่หลังสามี แต่หางตากลับแอบจิกมองอย่างมาดร้าย"อุ๊ย ฮูหยินใหญ่จะตระหนกไปทำไมเจ้าคะ" ฮูหยินรองแสร้งบีบน้ำตาปริ่มขอบตา "บางทีคุณหนูใหญ่อาจจะนึกสนุก อยากกลับมาหา 'ความสุข' เก่าๆ ที่จวนเราก็ได้นะเจ้าคะ""เจ้าพูดบ้าอะไร!" ฮูหยินใหญ่ตวาดเสียงสั่น "ซินเอ๋อไม่มีทางทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้น!""ใครจะไปรู้ล่ะเจ้าคะ" ฮูหยินรองแสร้งทำน้ำเสียงเห็นใจ แต่คำพูดยังจิกกัด "สตรีที่แต่งออกไปแล้ว ย่อมต้องมีความเหงาเป็นธรรมดา หากนางจะแอบมาจิบชากับ 'คู่ขาเก่า' ในจวนนี้... ม่านเอ๋อก็ใจดีเตรียมถ้วยชาไว้รอรับ"มู่หานเฟิงหันกลับมามองฮูหยินรองด้วยสายตาอำมหิต ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมจนฮูหยินรองสะดุ้งสุดตัวถอยหลังกรูด ก้มหน้าหลบตาจนคางชิดอก ไม่กล้าปริปากพูดต่อหน้าเจ้านายเขาอีก"เยี่ยนชิง! ค้นให้ทั่ว! ใครขวาง
ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง พ่อตาปะทะลูกเขย(อีกแล้ว)
สือเหยียนหน้าแดงก่ำไปยันใบหู เผลอกลั้นหายใจเมื่อต้องปฏิบัติภารกิจน่าอายตามคำสั่งนายหญิง ท่าทางเงอะงะของเขาทำให้เว่ยฟางซินทนไม่ไหว"โว๊ะ! เรื่องมากจริง ถอยไป ข้าจัดการเอง!"เว่ยฟางซินถลกแขนเสื้อ เดินลุยเข้าไปจัดการ 'จัดฉาก' ภายในห้องด้วยตัวเอง นางจัดท่าทางของเว่ยม่านและเถ้าแก่หวังที่สลบไสลไม่ได้สติทั้งคู่ ให้นอนก่ายกอดกันอยู่บนเตียงไม้ ปลดสายคาดเอวเว่ยม่านออกเล็กน้อยให้ดูเย้ายวน จากนั้นก็ดึงผ้าห่มมาคลุมทับไว้ครึ่งๆ กลางๆ"เพอร์เฟกต์! ศิลปะการจัดวางระดับมาสเตอร์พีซ!" นางตบมือแปะๆ อย่างภูมิใจ "เอาล่ะ สือเหยียน ล็อกประตูจากด้านนอกให้แน่นหนาเหมือนเดิมนะ แล้วเราไปหาที่ซุ่มดูงิ้วโรงใหญ่กันเถอะ!"...ในเวลาเดียวกันนั้น ณ จวนผู้สำเร็จราชการมู่หานเฟิงนั่งหน้าตึงอยู่หลังโต๊ะหนังสือ ฎีกาตรงหน้าไม่ได้ถูกเปิดอ่านแม้แต่เล่มเดียว เขาปล่อยให้ฮูหยินตัวป่วนไปเยือนจวนราชครูได้เกือบชั่วยามแล้ว แต่ใจของเขากลับนั่งไม่ติดเก้าอี้ ยิ่งนึกถึงความเจ้าเล่ห์ของเว่ยม่าน ประกอบกับความซุกซนไม่กลัวตายของภรรยา เขาก็ยิ่งกระวนกระวาย หากนางเล่นพิเรนทร์จนพลาดท่าเสียทีขึ้นมาจะทำอย่างไร!"สือเหยียนก็ยังไม่ส่งข่าวกลับมา..."
ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง ผู้กำกับการแสดง
ควันสีขาวขุ่นจากกระถางธูปลอยคลุ้งไปทั่วห้องปิดตาย เว่ยฟางซินนิ่วหน้าด้วยความรำคาญใจ นางยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูก เดินตรงไปที่โต๊ะไม้กลางห้อง คว้ากาน้ำชาเย็นชืดที่เว่ยม่านเตรียมไว้จัดฉากขึ้นมาซ่า!น้ำชาทั้งกาถูกสาดโครมลงไปในกระถางธูปทองเหลือง เสียงน้ำกระทบถ่านไฟดังฉ่า ควันพิษปลุกกำหนัดมอดดับลงในพริบตา เหลือเพียงกลิ่นเหม็นไหม้จางๆเว่ยฟางซินปัดมือเข้าหากันเบาๆ "มุกรมควันกระจอกๆ แบบนี้ เอาไว้ใช้กับนางเอกเจ้าน้ำตาในสคริปต์น้ำเน่าเถอะ คนอย่างเว่ยฟางซินเตรียมตัวมาดีเว้ย!"นางหยิบ 'ยาถอนพิษต้านราคะ' ที่สั่งให้เสี่ยวหยาเตรียมไว้ โยนเข้าปากเคี้ยวกร้วมๆ หน้าตาเฉยราวกับกินขนมแก้เบื่อ จากนั้นก็เริ่มปฏิบัติการ 'สวมบทบาท' ตามแผนที่วางไว้"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้าที! ร้อน... ข้าร้อนเหลือเกิน!"นางดัดเสียงแหลม กรีดร้องพร้อมกับใช้เท้าเตะเก้าอี้ไม้ให้ล้มระเนระนาด แกล้งทำเสียงทุบประตูตึงตังและดิ้นทุรนทุรายด้านนอกห้องรับรอง เว่ยม่านยืนเอาหูแนบประตูไม้ ฟังเสียงกรีดร้องของน้องสาวต่างมารดา ริมฝีปากของนางแสยะยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน สองมือที่จับชายกระโปรงสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและสะใจ'ลูกเมียเอกแล้วอย่างไร! ตำ
ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง คำเชิญจิบชาของดอกบัวขาว (พังพล็อตซีรีส์แนวตั้ง)
สือเหยียนเหงื่อตกพลั่ก หันไปมองเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ แต่มู่หานเฟิงกลับเพียงแค่ถอนหายใจยาว ลึกๆ เขารู้ดีว่าห้ามไปนางก็คงแอบหนีไปก่อเรื่องอยู่ดี อย่างน้อยความตื่นตระหนกจากฝันร้ายเมื่อคืนก็ดูจะหายเป็นปลิดทิ้ง เขาพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงอนุญาตให้ลูกน้องทำตามใจภรรยาตัวป่วนเมื่อเจ้านายพยักหน้า สือเหยียนก็ไม่มีทางเลือก ประสานมือรับคำหน้าตื่น "ทะ... ทำขอรับ! ข้าน้อยจะไปจับเถ้าแก่หวังยัดใส่กระสอบเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!"องครักษ์ซ้ายใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามกำแพงจวนพุ่งออกไปทันที เว่ยฟางซินมองตามแล้วหัวเราะร่วน'เว่ยม่านเอ๋ยเว่ยม่าน เตรียมตัวรับบทนางเอกซีรีส์สู้ชีวิตที่โดนแผนตัวเองตอกหน้ากลับได้เลย!'...ยามเว่ย รถม้าของจวนผู้สำเร็จราชการจอดเทียบหน้าประตูหลังของจวนราชครูตามที่ระบุไว้ในเทียบเชิญเว่ยฟางซินก้าวลงจากรถม้าในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนเรียบหรู วันนี้นางตั้งใจแต่งตัวให้ดูบอบบางน่ารังแก เพื่อให้ดอกบัวขาวตายใจ เสี่ยวหยาเดินตามประกบติดอยู่ด้านหลัง สีหน้าขององครักษ์หญิงเรียบเฉยแต่ระแวดระวังทุกฝีก้าวเว่ยม่านยืนรออยู่หน้าประตูไม้บานเล็ก นางบีบน้ำตาปริ่มขอบตา ทว่าหางตากลับแอบจิกมองอย่
ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง กับดักลักพาตัวคน
กระดาษหอมกลิ่นดอกมู่หลานถูกโยนแหมะลงบนโต๊ะอาหารอย่างไม่ไยดีเว่ยฟางซินเบะปากจนมุมปากแทบจะติดจมูก จ้องมองเทียบเชิญสีชมพูหวานแหววที่เพิ่งถูกส่งมาจากจวนราชครูด้วยความรำคาญใจขั้นสุด"น้องหญิง เชิญจิบชาชมสระบัวเพื่อกระชับมิตรและขอขมาเรื่องในอดีต..." นางดัดเสียงเล็กเสียงน้อยอ่านข้อความ ก่อนจะแค่นหัวเราะ "กระชับมิตรบ้าอะไร! บทนี้มันเตรียมเชือดข้าชัดๆ ดอกบัวขาวแสดงละครได้ห่วยแตกสิ้นดี!"มู่หานเฟิงที่ยอมทิ้งกองฎีกามานั่งเฝ้าดูอาการภรรยา ชะงักตะเกียบที่กำลังคีบเนื้อปลาตุ๋น เขาเลิกคิ้วมองสตรีที่จู่ๆ ก็อารมณ์เสียแต่เช้า"จดหมายจากผู้ใด" เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ"จากเว่ยม่านเจ้าค่ะ" เว่ยฟางซินใช้ตะเกียบเขี่ยเทียบเชิญออกไปให้พ้นสายตา "นางบอกว่าสำนึกผิดเรื่องเมื่อวันก่อน เลยอยากจัดโต๊ะน้ำชาเล็กๆ ในสวนหลังจวนเพื่อขอขมาเป็นการส่วนตัว"แววตาของมู่หานเฟิงเย็นเยียบลงทันที เขาวางตะเกียบลงบนแท่นรอง "สือเหยียน ไปสั่งการคนของเรา จับเว่ยม่านไปขังคุกมืดใต้ดิน หากนางกล้าคิดแผนสกปรก ข้าจะตัดมือตัดเท้านางทิ้งเสีย""เดี๋ยวก่อน!" เว่ยฟางซินรีบตะครุบหลังมือของสามีไว้แน่น สือเหยียนที่กำลังจะหมุนตัวไปทำตามคำสั่งรีบเบรกเอี
ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง กระต่ายแสบของท่านเก้าพันปี
ภายในรถม้าที่มุ่งหน้ากลับจวนผู้สำเร็จราชการความเงียบโรยตัวปกคลุม มีเพียงเสียงล้อรถม้าบดขยี้กับแผ่นหินบนถนน ฟางซินเอนศีรษะพิงผนังรถม้า หลับตาพริ้มเพื่อไล่อาการปวดหนึบในหัวมู่หานเฟิงนั่งมองนางอยู่เงียบๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เขารู้ประวัติของเจ้าของร่างเดิมดี ฟางซินเติบโตมาในจวนราชครูอย่างยากลำบาก ถูกรังแกสารพัด แต่นางไม่เคยเฉียดใกล้เหตุการณ์นองเลือดหรือไฟไหม้ครั้งใหญ่เลยสักครั้ง แล้วความทรงจำเรื่องนักฆ่าองค์กรจันทร์ดับนั่นมาจากไหน?หรือว่า... มีบางอย่างในอดีตของนางที่แม้แต่สายลับของเขาก็สืบไม่พบ?รถม้าตกหลุมบนถนนจนกระเทือน ฟางซินนิ่วหน้า ศีรษะโงนเงนจะฟาดกับผนังไม้ มู่หานเฟิงขยับตัวเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ เขายื่นมือออกไปรองรับศีรษะทุยสวยนั้นไว้ ก่อนจะค่อยๆ รั้งตัวนางให้เอนมาซบลงบนไหล่กว้างของเขาแทน"พิงข้าไว้ จะได้ไม่กระเทือน" เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความประคับประคองที่เจ้าตัวก็คงไม่รู้ตัวฟางซินลืมตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าของเขาในความมืดสลัว นางขยับหาองศาที่สบายที่สุดบนไหล่เขาแล้วถอนหายใจยาว"ท่านพี่... ท่านว่าคนเราจะมีความทรงจำของคนอื่นหลงเหลืออยู่ในหัวได้ไหมเจ้าคะ" นางถามเสียงอู้อี้เขาเลื
You May Also Like
สนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน716.3K viewsวังวนแห่งรัก หมอหญิงพลิกชีวี
ทองประกาย171.4K viewsนางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง
ชวี่เหว่ย35.4K viewsนางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว
ไป๋เจวี๋ย28.4K viewsกลวิธีหลบหนีสามีตัวร้าย
เทียนสื่อ259 viewsเกิดใหม่ในร่างหญิงร้าย
ดอกไม้หนาม6.1K viewsคุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที
อักษรามณี385 viewsเกิดใหม่เป็นเจ้าของร้านกะเพรารสเด็ดในยุค 80
หลี่จินผิง97 views
