All Chapters of กัปตันของพี่คะน้า: Chapter 1 - Chapter 6

เสียงกริ่งหน้าร้านดอกไม้ดังขึ้นพร้อมร่างแบบบางของผู้หญิงวัยยี่สิบหกปีเดินออกมา ในอ้อมแขน ‘คะน้า’ มีดอกไม้ช่อไม่เล็กไม่ใหญ่โอบไว้กลางอก ไม่รอช้าจมูกเล็ก ๆ ก็ก้มลงไปสูดดมเอากลิ่นหอมหวานเข้าไปเต็มปอด “…หอมจัง” ใบหน้าสวยหวานมีรอยยิ้มเผยให้เห็นอยู่ตลอด ริมฝีปากจิ้มลิ้มคลี่ยิ้มจนแก้มปริอย่างคนอารมณ์ดี ช่วงเช้าเธอเพิ่งไปสัมภาษณ์เข้าทำงานที่ใหม่ และได้คำตอบกลับมาทันทีว่าเธอได้งานที่นั่น ยิ่งไปกว่านั้นเงินเดือนยังสูงกว่าที่เดิมเกือบเท่าตัว แม้บริษัทที่ว่าจะไม่ตรงกับสาขาที่ตนเองเรียนจบมาก็ตาม คะน้าก้าวขาไม่เร็วมากนัก แต่ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ เบลเซอร์สีน้ำตาลที่ใหญ่กว่าตัวปลิวไปตามแรงลมตัดกับกระโปรงสีดำกลีบเล็กที่มันกำลังเสียดสีต้นขาขาว สาวร่างเพรียวบางสูงเพียงร้อยหกสิบเซ็นติเมตรกำลังมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟฟ้า เพื่อไปยังร้านอาหารที่เธอกับแฟนหนุ่มนัดฉลองวันครบรอบ และวันเกิดของเธอไว้ในคราวเดียว ใช่แล้ว จะบอกว่าวันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดในรอบหลายปีเลยก็ว่าได้ วันนี้เป็นวันที่เธอได้งานที่ใหม่ วันนี้เป็น

“ฟู่ววว! เสร็จสักที ไปหาไรกินกันปะ?” ‘จาฟา’ ทิ้งตัวใส่พนักพิงเต็มแรงมองหน้าจอคอมฯ ดับลง เขายืดแขนเหยียดไปหน้าลำตัวเพื่อคลายความเมื่อยล้าพร้อมเอ่ยปากชักชวนเพื่อนร่วมทีมอีกสามคนที่กำลังนั่งทำงานของตนเองกันอย่างขะมักเขม้น “คุณจาฟานี่มีแรงเหลือ ๆ สำหรับสุราตลอดเลยนะครับ” “โห่ ก็ใครใช้ให้หัวหน้าใช้งานพวกผมขนาดนี้ล่ะ นี่วันเสาร์แท้ ๆ แต่ต้องเข้ามาทำงานแทนที่จะได้นอนกระดิกเท้าชิล ๆ อยู่บ้าน” จาฟามองมือของ ‘เอก’ หรือผู้จัดการประจำทีมบริษัทพัฒนาเว็บไซต์วางแหมะลงบนไหล่ ความสนิทสนมของคนทั้งคู่ที่คอยก่อกวนกันไม่ต่างจากไม้เบื่อไม้เมา เรียกรอยยิ้มเล็ก ๆ จากคะน้า เมย่า และเทนได้ในทันที “เสร็จแล้วค่า! สรุปเราจะไปกินอะไรกันดีคะ เรียกมาทำงานนอกเวลาแบบนี้ผู้จัดการต้องเลี้ยงข้าวแล้วม้างงงง!?” “จริง นี่หิวจนลำไส้เต้นระบำเป็นจังหวะแทงโก้แล้ว” เมย่าพูดขึ้นตามด้วยเทน ส่วนคะน้าได้แต่หัวเราะคิกคักมองเพื่อนร่วมงานสลับกันไปมา เธอทำงานที่นี่มาสี่ปี แต่ถ้านับความอาวุโสจากอายุงานก็ถือว่าเธอเป็นน้องเล็กสุดของทีมอยู่ดี

“…ใครเป็นคนรับผิดชอบดูแลเว็บไซต์ของคุณฝ้ายจากบริษัทเทคฯ นะ?” เอกถามขึ้นมาลอย ๆ ระหว่างกำลังนั่งตรวจรายงาน ทำให้พนักงานในทีมทั้งสี่ชีวิตจำต้องละสายตาออกจากจอคอมพิวเตอร์มองไปที่เขา ก่อนที่คะน้าจะยกมือแทนการตอบ “คะน้าเหรอ งานเยอะจนพี่จำสลับหมดละ นึกว่าให้ไอ้จาฟามันดู” “ค่ะ มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ?” “หัวหน้าพูดงี้แปลว่าปกติเวลามีงานชอบนึกถึงผมเป็นคนแรกสินะ ถึงว่างานเยอะจนทำไม่ทันแล้วเนี่ย” หนุ่มทรงเฮี้ยวประจำทีมบ่นเสียงดังเสร็จรีบหันไปทำงานตัวเองต่อ เมื่อเอกถลึงตาใส่ “ไม่มีอะไรหรอก เมื่อวานมีอีเมลจากคุณฝ้ายส่งมาบอกว่าชอบระบบการดูแลเว็บไซต์ของทีมเรา ครอบคลุมทุกด้านการบริการ และยังคอยดูแลระบบหลังบ้านได้ดีไม่ต้องมานั่งทำงานซ้ำซ้อน เห็นว่าเตรียมจะเปิดอีกช่องทางเพิ่ม” “ขอบคุณค่ะ แต่บริษัทคุณฝ้ายไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ พื้นฐานระบบบริษัทค่อนข้างดี เลยทำงานง่าย” คะน้ารับไม่วายรีบถ่อมตัวตามนิสัย เธออมยิ้มเล็ก ๆ เมื่อเห็นว่าหัวหน้างานไม่สั่งอะไรเพิ่มเติมจึงหันกลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อ ระหว่างนั่งทำงาน