ขอได้ไหม

            “ฟู่ววว! เสร็จสักที ไปหาไรกินกันปะ?”

            ‘จาฟา’ ทิ้งตัวใส่พนักพิงเต็มแรงมองหน้าจอคอมฯ ดับลง เขายืดแขนเหยียดไปหน้าลำตัวเพื่อคลายความเมื่อยล้าพร้อมเอ่ยปากชักชวนเพื่อนร่วมทีมอีกสามคนที่กำลังนั่งทำงานของตนเองกันอย่างขะมักเขม้น

            “คุณจาฟานี่มีแรงเหลือ ๆ สำหรับสุราตลอดเลยนะครับ”

            “โห่ ก็ใครใช้ให้หัวหน้าใช้งานพวกผมขนาดนี้ล่ะ นี่วันเสาร์แท้ ๆ แต่ต้องเข้ามาทำงานแทนที่จะได้นอนกระดิกเท้าชิล ๆ อยู่บ้าน”

            จาฟามองมือของ ‘เอก’ หรือผู้จัดการประจำทีมบริษัทพัฒนาเว็บไซต์วางแหมะลงบนไหล่ ความสนิทสนมของคนทั้งคู่ที่คอยก่อกวนกันไม่ต่างจากไม้เบื่อไม้เมา เรียกรอยยิ้มเล็ก ๆ จากคะน้า เมย่า และเทนได้ในทันที

            “เสร็จแล้วค่า! สรุปเราจะไปกินอะไรกันดีคะ เรียกมาทำงานนอกเวลาแบบนี้ผู้จัดการต้องเลี้ยงข้าวแล้วม้างงงง!?”

            “จริง นี่หิวจนลำไส้เต้นระบำเป็นจังหวะแทงโก้แล้ว”

            เมย่าพูดขึ้นตามด้วยเทน ส่วนคะน้าได้แต่หัวเราะคิกคักมองเพื่อนร่วมงานสลับกันไปมา เธอทำงานที่นี่มาสี่ปี แต่ถ้านับความอาวุโสจากอายุงานก็ถือว่าเธอเป็นน้องเล็กสุดของทีมอยู่ดี

            “เออ ๆ เสร็จแล้วก็ไป เลี้ยงได้สบายมากจะกินไรกันบอกป๋าเอกมาได้เลย”

            เอกไม่พูดเปล่า เขาเอามือทาบอกแล้วตบเบา ๆ กึ่งโอ้อวด

            “…เอ่อ วันนี้คงต้องขอตัวนะคะ พอดีมีธุระนิดหน่อย”

            “อ้าว! ไมเทกันดื้อ ๆ ล่ะคะน้า”

            เมย่าเบะปากมองมาที่เธอตาละห้อย สายตาจากเพื่อนร่วมงานสร้างความลำบากใจให้ไม่น้อยเลยทีเดียว

            “ขอโทษน้า แต่น้องที่รู้จักเรียนจบวันนี้น่ะ”

            “อย่าทำให้คะน้าลำบากใจสิ ไม่เป็นไรนะเดี๋ยวฉันกินเผื่อเธอเอง รับร้องว่าอิ่มหนำ!”

            เทนพูดคะน้าเลยพยักหน้าส่งยิ้มให้ เธอเดินออกจากออฟฟิศพร้อมเพื่อนร่วมงานกับผู้จัดการ ก่อนจะขอตัวแยกออกมาอีกทางตรงเข้าห้างที่อยู่ไม่ไกล

            “…สำหรับผู้ชายวัยยี่สิบต้น ๆ รุ่นนี้ได้รับความนิยมมากเลยค่ะ เป็นรุ่นใหม่แต่ออกแบบให้มีความคลาสสิก แต่ยังคงความเรียบหรูเอาไว้”

            คะน้ารับนาฬิกาที่พนักงานเพิ่งหยิบออกมาจากตู้กระจกมาถือไว้ในมือ เธอยกมันขึ้นระดับสายตาก่อนจะหมุนดูรอบตัวเรือนพลางนึกถึงบุคลิกของกัปตันไปด้วย

            ไม่เคยเห็นเด็กนั่นใส่นาฬิกาเลยแฮะ ถ้าซื้อให้จะชอบไหมนะ…

            สาววัยสามสิบยืนขบคิดพักใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าส่งนาฬิกาเรือนนั้นให้กับพนักงานตรงหน้าเมื่อตัดสินใจได้แล้ว

            “เอาเรือนนี้ค่ะ รบกวนห่อของขวัญให้ด้วยนะคะ”

            “รับทราบค่ะ รอสักครู่นะคะ”

            คะน้ามองตามหลังพนักงานหญิงไปจนสุดตา เธอหยิบมือถือมาส่งข้อความหาหนุ่มรุ่นน้องทันที

            คะน้า : อยู่บ้านรึเปล่า? มีของจะให้

            เธอส่งข้อความไปเพียงเท่านั้นแล้วหย่อนมันกลับเข้าที่เดิมเพราะคิดว่าไม่นานกัปตันก็คงจะตอบกลับมา

            คะน้ายืนรอกล่องของขวัญไม่ถึงสิบนาทีเธอก็ได้เดินออกจากห้างหรู หญิงสาวมุ่งหน้ากลับบ้านโดยไม่แวะที่อื่นอีก กระทั่งกลับมาถึงบ้านตนเองในช่วงเวลาโพล้เพล้

            “…ไม่อยู่งั้นเหรอ? ไปกินเลี้ยงกับที่บ้านล่ะมั้ง”

            เธอเขย่งเท้าชะเง้อหน้าพยายามมองเข้าไปในบ้านหลังโตจนส้นเท้าลอยออกมาจากรองเท้าคัชชู ปากเล็กพึมพำเพียงครู่ก่อนตัดสินใจไขกุญแจเดินเข้าบ้าน

            สาวเจ้าของบ้านจัดการกินข้าว อาบน้ำแต่งตัวจนเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงค่ำก็ยังไม่ได้รับการติดต่อจากคนที่เด็กกว่า เธอพยายามไม่สนใจเปิดหาหนังดูฆ่าเวลาจนถึงเวลาเข้านอนในที่สุด

            “อะไรกัน เป็นคนพูดเองแท้ ๆ ว่าอยากได้ของขวัญ แต่หายหัวไปเลยเนี่ยนะ”

            คะน้าปรายตามองกล่องของขวัญสีกรมท่าตรงหน้า เธอยักไหล่เดินไปเปิดตู้เย็นดูเค้กขนาดหนึ่งปอนด์ที่ตั้งใจซื้อไว้ให้กัปตันตั้งแต่เมื่อวานก่อนถอนหายใจออกมา

            “คงไม่เน่าหรอกมั้ง”

            คะน้าปิดตู้เย็นแล้วเดินขึ้นบันไดเข้าห้องนอนทันที…

            00:45น.

         อืด อืดด…

            โทรศัพท์ตรงหัวนอนสั่นพร้อมแสงสว่างจากหน้าจอวาบขึ้นเมื่อมีข้อความถูกส่งเข้ามาหาเธอในยามวิกาล แต่เสียงรบกวนเพียงเท่านั้นไม่สามารถปลุกให้คะน้าตื่นขึ้นมาได้

            ครืดด ครืดดด ครืดดด…

            ร่างเล็กพลิกตัวก่อนจะกระชับผ้าห่มที่กองอยู่ตรงเอวขึ้นมาที่อก เธอเหมือนได้ยินเสียงรบกวนบางอย่างแต่ก็ง่วงเกินกว่าจะลืมตาดู

         “…คะน้า!”

         เฮือก!

         เสียงกระชากของลมหายใจดังให้หลังเสียงตะโกนจากหน้าบ้าน คะน้าเด้งพรวดขึ้นนั่งใจตกลงไปถึงตาตุ่ม ใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะก่อนที่มือถือตรงหัวเตียงจะดึงความสนใจอีกครั้ง

            ครืดด ครืดดด…

            “เมื่อกี้เสียงกัปตันงั้นเหรอ เวลานี้เนี่ยนะ!?”

            เธอหยิบมือถือมาดูถึงได้เห็นสายเรียกเข้าโชว์ชื่อ ‘กัปตัน’ เด่นหราบนหน้าจอ หญิงสาวเลือกไม่กดรับแล้วเดินออกจากห้องลงไปหน้าบ้านแทน

            “ทำไมไม่รับ…คะน้า!”

            “ชู่ว! นายมาตะโกนเรียกอะไรดึกดื่นป่านนี้ เบา ๆ สิ”

            คะน้าเดินกึ่งวิ่งรีบส่งมือไปตะปบปิดปากกัปตันที่มายืนตะโกนเรียกเธออยู่หน้ารั้ว หญิงสาวถลึงตาแทนการตำหนิกัปตันจึงพยักหน้าเข้าใจเปลี่ยนมาจับข้อมือเธอไว้แทน

            “…ขอโทษที่ให้รอ เข้าไปคุยข้างในเถอะ”

            “เดี๋ยว นายกลับบ้านไปสิ ดึกป่านนี้แล้วมาคุยอะไรตอนนี้”

            คำพูดคะน้าดูจะไม่เป็นผลเมื่อร่างบางถูกกัปตันลากให้เดินตาม กระทั่งคนทั้งคู่เข้ามายืนอยู่กลางบ้านท่ามกลางความมืด

            “ไปกินเลี้ยงกับเพื่อนมาน่ะ เลยมาช้า…สวยจัง”

            “หื้ม? อะไรของนาย นี่กินเหล้ามาเหรอ?”

            คะน้าทำจมูกฟุดฟิดคิดว่าตัวเองหูฝาด เธอได้ยินคำชมจากปากเขาพร้อมกินแอลกอฮอล์แผ่ออกมาจาง ๆ

            “อืม นิดหน่อย ไม่ได้เมา แต่มันน่าจะทำให้ผมกล้าทำอะไรมากขึ้น”

            คิ้วเรียวขมวดเป็นปมเริ่มสงสัยในท่าทีแปลก ๆ จากร่างสูงตรงหน้า กัปตันเคลื่อนมือที่จับข้อมือเธอ เขาลากมือมาจับต้นแขนพลางมองสบเข้ามาในตา

            “ชอบคะน้า”

            “…”

            คะน้ากระพริบตาถี่ ๆ คราวนี้เธอไม่คิดว่าตัวเองหูฝาดไปเพราะได้ยินชัดเต็มสองรูหู อันที่จริงเธอพอจะดูปฏิกิริยาของกัปตันออก ว่าชายหนุ่มข้างบ้านสนใจในตัวเธอมากกว่าพี่สาวกับน้องชาย

            “รู้อยู่แล้วใช่ไหม…แล้วทำไมยังแต่งตัวแบบนี้ออกมาเจอ”

            กัปตันถามเสียงทุ้ม การที่คะน้านิ่งเงียบไปแบบนี้แสดงว่าเธอรู้มาตลอด

            ชายหนุ่มไล่ตามองเสื้อสายเดี่ยวเข้ารูปกับกางเกงขาสั้นที่คะน้ามักจะใส่นอนเป็นประจำ ลมหายใจของเขาร้อนระอุขึ้นเมื่อเลือดในกายเริ่มพุ่งพล่านมีความต้องการ

            “ก็ใส่แบบนี้ตลอด นี่มันบ้านฉันนะ…กลับไปดะ!”

            คะน้าบิดแขนขยับตัวออกห่าง แต่ไม่ถึงเสี้ยววินาทีกัปตันก็ผลักเธอชิดกำแพง เขาไม่ได้ใช้ความรุนแรงแต่กำลังกักตัวเธอไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง พลางมองสบตากลับมา

            “ผมเป็นผู้ชายนะและกำลังมีความต้องการมาก ๆ ด้วย”

            เขาพูดก่อนหลุบตามองไปที่เป้าตนเอง คะน้ามองตามถึงได้เห็นว่ามันมีอะไรบางอย่างพองอยู่ด้านใน เธอชักตาหลบแต่มือกลับถูกกัปตันคว้าไปกุมเป้าของเขา

            หมับ!

            “นี่! ปล่อยนะ…สติหน่อยสิ ฉันเป็นพี่นายนะ ออกไป!”

            คะน้าพยายามชักมือกลับแต่ก็ไม่เป็นผล เธอผลักเขาออกแต่กัปตันกลับขยับตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม

            “…ขอได้ไหม ทนมานานแล้ว”

            น้ำเสียงกระเส่ากึ่งอ้อนวอน ใบหน้าหล่อคมแสดงความต้องการออกมาชัดเจน เขากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสเพียงเล็กน้อยจากมือเธอ

            “ไม่”

            “นะครับ”

            กัปตันย้ำเสียงนุ่ม เขาลากมือมากุมมือคะน้าไว้อีกทีบังคับให้เธอคลึงมันเบา ๆ ผ่านกางเกงพร้อมพ่นเสียงครางชวนสยิวลอดไรฟัน

            “ซี้ดด…ผมต้องการพี่ พี่คะน้า”

            “อือ”

            คะน้ามัวแต่อึ้งกับสรรพนามที่กัปตันเรียกเธอว่าพี่เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่รู้จักกัน เขาใช้จังหวะนั้นโน้มหน้าลงมาหาก่อนจะประกบริมฝีปากเข้าใส่ใช้ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาขบเม้มปากเธอ

            หูเธออื้อตาก็พร่ามัวไปชั่วขณะ เลือดในตัวเริ่มพุ่งพล่านเมื่อร่างกายถูกแตะสัมผัสจากเพศตรงข้ามเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

            คะน้าเบี่ยงหน้าหลบพยายามดึงสติตัวเองกลับมา ไม่นานนักกัปตันก็ส่งมือมาประคองหน้าบังคับให้เธอรับจูบจากเขา

            “…ปากหวานตัวก็หอม”