เด็กหนุ่มบ้านข้างๆ

            แสงแดดยามเย็นยังไม่เบาแรงลง ทำให้คะน้าที่กำลังเดินกลับบ้านหลังเลิกงานต้องยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อเพราะพวกมันพากันผุดขึ้นทั่วกรอบหน้า

            เวลาผ่านไปครบสี่ปีหลังจากวันที่เธอได้งานที่ใหม่ แต่ใบหน้าเรียวเล็กกลับยังดูอ่อนเยาว์ไม่ต่างจากเดิม แม้อายุของเธอจะแตะเลขสามแล้วก็ตาม

            ขาเรียวหยุดกึกหน้ารั้วเหล็กของบ้านทาวน์เฮาส์ คะน้าล้วงมือหยิบเอากุญแจออกมาไข เธอออกแรงเลื่อนมันเปิดเพื่อแทรกตัวเข้าไปด้านใน แต่ไม่ทันจะได้ปิดรั้วก็มีเสียงออดอ้อนจากสัตว์ตัวเล็กดังขึ้นมาเสียก่อน

            มะ เหมียว~ เหมียว~

            เสียงร้องดังเรียกให้คะน้าก้มตัวลงไปอุ้มแมวพันธุ์สกอตติชโฟลด์ขึ้นมา เธอใช้มือเพียงข้างเดียวเจ้าแมวตัวน้อยที่มีหูพับเป็นเอกลักษณ์ก็เข้ามาอยู่ในอ้อมอก มันรีบออดอ้อนซุกหน้าคลอเคลียอย่างที่ทำเป็นประจำ

            “อ้อนเหรอคะ หื้ม? โมจิน้อย เจ้าของแกมัวทำอะไรทำไมปล่อยแกหลุดออกมาอีกแล้วเนี่ย”

            คะน้าคุยกับแมวตัวจิ๋วด้วยรอยยิ้ม เธอเรียกชื่อมันทำให้หน้าสั้น ๆ ยอมผละออกจากอกมามองสบตา ตากลมแป๋วมีประกายวิบวับจนสาวเจ้าของบ้านต้องยอมอุ้มมันเดินเข้าไปด้านในด้วย

            “แมวตัวเองก็ไม่ใช่ แต่ฉันดันมีขนมขบเคี้ยวเต็มไปหมด”

            ปากก็บ่นพึมพำแต่กลับส่งมือไปลูบหัวแมวพันธุ์ดี มันกำลังเอร็ดอร่อยกับมื้อเย็นที่เธอเพิ่งเทอาหารเม็ดใส่ชามสีชมพูหวานแหวว

            เธอมองของเล่น ขนม และอาหารแมวที่ตัวเองเป็นคนซื้อติดบ้านเอาไว้เพราะเจ้าโมจิชอบหนีเจ้าของมาซุกซนอยู่ที่บ้านเธอเป็นประจำ

            “อย่าดื้อล่ะ อยู่กับฉันไปก่อน จนกว่าเจ้าของแกจะมารับ”

            เหมียว~

            คะน้าลูบหัวโมจิอีกสองสามทีแล้วกำชับมันราวกับว่าเจ้าแมวตัวน้อยฟังภาษาคนรู้เรื่อง เธออมยิ้มมุมปากแล้วถึงได้เดินไปวางกระเป๋าก่อนจะขึ้นไปบนบ้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าคลายความอึดอัด…

            “คะน้า อยู่บ้านรึเปล่า? มีใครอยู่ข้างในไหม?”

            “เจ้าของแกมารับแล้วสินะ ช้าเชียว”

            ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกจากหน้าบ้านคะน้าก็เหลือบตามองเวลาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เธอกำลังเปิดหนังดู ร่างบางไม่รอช้ากดหยุดมันไว้แล้วอุ้มเจ้าแมวน้อยที่นั่งอยู่บนตักเดินออกไปหน้าบ้าน

            “มาช้าจังล่ะ…จะไปออกกำลังกายเหรอ?”

            สาวเจ้าของบ้านเอ่ยทักหนุ่มวัยรุ่นแม้ยังไม่เห็นหน้าเขา เธอหมุนตัวสอดเท้าเข้าไปในรองเท้าแตะเดินตรงไปที่รั้วเตรียมส่งเจ้าโมจิคืนเจ้าของมัน

            “…อือ จะไปออกกำลังกาย ว่าจะฝากโมจิไว้ก่อนน่ะ ออกเสร็จเดี๋ยวกลับมารับ”

            ‘กัปตัน’ นิ่งไปชั่วครู่เมื่อคะน้าพี่สาวบ้านข้าง ๆ เดินอุ้มแมวของเขาออกมาในชุดที่ค่อนข้างแปลกตา ลมหายใจของชายหนุ่มกระตุกจนใจวูบรีบเบี่ยงตาไปทางอื่น

            “ก็พาโมจิกลับบ้านไปก่อนสิ กว่านายจะออกกำลังกายเสร็จคงมืดพอดี”

            คะน้ายื่นแมวตัวน้อยออกไปนอกรั้ว มือของเธอปะทะเข้ากับอกแกร่งจนกัปตันต้องหลุบตามอง เขาก้าวถอยหลังให้ร่างกายตัวเองปลอดภัยจากสัมผัสของคะน้าทันที

            “…ไม่อะ ไปวิ่งก่อนนะ เดี๋ยวกลับมา”

            “เดี๋ยวสิ…เอ้า อะไรของเด็กนั่น”

            คนตัวเล็กอ้าปากค้างมองคนที่เด็กกว่าตัวเองถึงแปดปีวิ่งออกไปหน้าตาเฉย เธอยกเจ้าโมจิลอยข้ามรั้วกลับมาอุ้มไว้ที่อกตามเดิมเมื่อแผ่นหลังของกัปตันห่างออกไปไกล

            เหมียว~

            “ไม่ต้องเหมียวเลย พ่อแกเขายังไม่อยากพาแกกลับบ้าน”

            คะน้าส่ายหัวพลันก้มหน้าบ่นให้แมวฟัง เมื่อสี่ปีที่แล้วที่กัปตันกับครอบครัวย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังข้าง ๆ อีกวันเขาก็มาทำความรู้จักกับเธอพร้อมของฝากติดมือ โดยให้เหตุผลว่าเป็นเพื่อนบ้านกันควรจะสนิทกันไว้

            20:30น.

         “คะน้า”

            “…พ่อแกมารับของจริงแล้วเจ้าเหมียว”

            ร่างบางลุกพรวดเด้งออกจากที่นั่ง เธอค่อย ๆ ช้อนมือไปใต้พุงนิ่ม ๆ ของโมจิเพราะไม่อยากกวนแมวเด็กที่กำลังหลับอยู่ คะน้าเดินออกไปหน้าบ้านเป็นรอบที่สอง แต่ไม่ทันได้เอ่ยอนุญาตหนุ่มวัยยี่สิบสองก็ถือวิสาสะเข้ามายืนอยู่ข้างในแล้ว

            “โมจิหลับอยู่เหรอ เข้าไปก่อนสิ ซื้อนี่มาฝาก”

            กัปตันไม่พูดเปล่า เขามองโมจิแมวของตนเองที่กำลังหลับปุ๋ย ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะแตะมือลงบนต้นแขนคะน้าดันให้สาวเจ้าของบ้านเดินกลับเข้าไปด้านใน

            “นะ นายจะเข้ามาทำไม พาโมจิกลับบ้านไปสิ…นั่นอะไรน่ะ”

            มือหนึ่งต้องอุ้มโมจิส่วนขาก็ต้องเดินเพราะผู้ชายด้านหลังเอาแต่ดันตัวเธอ ถุงพลาสติกที่เขาถือไว้ในมือทำให้คะน้าสงสัยชะโงกหน้ามอง

            “ซาลาเปาทอดกับน้ำเต้าหู้”

            กัปตันบอกเสียงเรียบ เขาเข้า ๆ ออก ๆ บ้านคะน้าเป็นประจำตั้งแต่จงใจมาตีสนิทกับหญิงสาวเมื่อสี่ปีก่อน ชายหนุ่มไม่สนใจแมวตัวเองสักนิด เขาเดินหายเข้าไปในครัวก่อนจะกลับออกมาพร้อมแก้วเซรามิกสองใบ

            “ปกติอยู่บ้านแต่งตัวแบบนี้เหรอ ที่ผ่านมาไม่เคยเห็น”

            “อือ ก็ช่วงนี้อากาศมันร้อน”

            คะน้าพยักหน้ามองแก้วที่ด้านในมีน้ำเต้าหู้เลื่อนมาวางตรงหน้า เธอส่งโมจิไปวางบนตักเขาแล้วหยิบน้ำเต้าหู้ขึ้นจิบพร้อมความรู้สึกแปลก ๆ ระหว่างกัน

            “ทำไมวันนี้ออกไปวิ่งช้าล่ะ”

            แก้วเซรามิกถูกวางลงที่เดิมพร้อมใบหน้าสะสวยหันไปมองหนุ่มหล่อข้างตัว ปกติแล้วกัปตันจะออกกำลังกายช่วงเย็น แต่วันนี้กลับแปลกออกไป

            “อ่านหนังสือสอบน่ะ ลืมดูเวลา สัปดาห์หน้าก็เรียนจบแล้ว อย่าลืมมาแสดงความยินดีด้วยล่ะ”

            กัปตันลดในมือ เขาจ้องเข้าไปในตาของพี่สาวข้างบ้านพยายามไม่ให้สายตาว่อกแว่กไปจุดอื่น

            “ถ้าว่างจะไปละกัน”

            “ถ้าไม่ว่างก็ต้องมีของขวัญทดแทน”

            “…”

            คิ้วเรียวย่นเข้าหากันเมื่อเด็กหนุ่มที่เด็กกว่าเธอเกือบสิบปีกำลังวางท่าต่อรอง

            “ไม่มีแฟนเหรอ เคยมีแฟนรึเปล่า”

            กัปตันพูดต่อก่อนที่เขาจะหันมองทั่วบ้าน ตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ระแวกนี้เขายังไม่เคยเห็นใครแวะเวียนมาหาคะน้าเลยสักคน

            “…ไม่มี และไม่คิดจะมี”

            คะน้าเว้นช่วงก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทำให้กัปตันชักตากลับมามอง

            “ทำไมล่ะ”

            “เรื่องส่วนตัว”

            เธอเลี่ยงไม่ตอบ ตั้งแต่เลิกกับนีโอเมื่อสี่ปีก่อนเธอก็เข็ดหลาบ และไม่เชื่อในความรักตั้งแต่นั้นมา ที่ผ่านมาตลอดสี่ปีเลยไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครเข้ามาแม้สักคนเดียว

            “เล่าให้ฟังหน่อย จบไม่ดีเหรอ?”

            “ก็บอกว่าเรื่องส่วนตัว กลับบ้านไปได้แล้ว”

         หมับ…

         คะน้าลุกหนีแต่ข้อมือของเธอถูกกัปตันคว้าเอาไว้ เขาลุกยืนเต็มความสูง ทำให้ร่างแบบบางดูเตี้ยลงไปถนัดตากับส่วนสูงที่ห่างกันค่อนข้างมาก

            “เล่าให้ฟังหน่อย”

            “…เคยมีแฟนคบมาสามปีแต่ถูกทิ้งในวันเกิด วันนั้นเป็นวันครบรอบและฉันเพิ่งได้งานที่ใหม่พอดี ดีใจแทบตาย…น่าสมเพชพอยัง?”

            “วันที่คะน้ายืนร้องไห้อยู่หน้าบ้านใช่ไหม”

            “อืม”

            นัยน์ตาสวยเรียบนิ่ง เธอไม่รู้สึกอะไรแล้วกับเหตุการณ์ในอดีต แต่พอได้พูดถึงมันอีกครั้งก็ยังหงุดหงิดอยู่ลึก ๆ ในใจ

            “เลิกกันเพราะอะไร”

            “นายจะถามอะไรเยอะแยะ กลับบ้านไปได้แล้ว”

            “บอกมาก่อนสิ”

            คะน้าพยายามสะบัดข้อมือออกจากมือของกัปตัน แต่ยิ่งเธอพยายามออกแรงมากเท่าไหร่เขายิ่งกำแน่นขึ้น

            “…เฮ้อ เขาบอกว่าฐานะต่างกัน นีโอน่าจะมีคนอื่นด้วย คงเป็นคนที่ครอบครัวแนะนำให้ เขาจะเลือกคนที่เหมาะสมกว่าก็ไม่แปลก”

            “…”

            กัปตันสังเกตสาวสวยตรงหน้า ริมฝีปากจิ้มลิ้มเหยียดเป็นเส้นตรงเมื่อพูดจบ เขายอมคลายมือออกส่งมันขึ้นไปเกลี่ยผมทัดข้างหูคะน้าแทน

            “ทำอะไร!?”

            เธอเอี้ยวตัวหลบด้วยความไม่คุ้นชิน คะน้ามองสบตาคมของหนุ่มรุ่นน้อง เขาส่งยิ้มกลับมาก่อนจะหันไปอุ้มโมจิแล้วบอกลาเธอ

            เหมียว~

            “กลับบ้านละ อย่าลืมของขวัญล่ะถ้ามาไม่ได้”

            กัปตันพูดเพียงเท่านั้น เขาฉีกยิ้มกว้างหันหลังเดินออกจากบ้านโดยไม่ลืมล็อกประตูให้แน่นหนา

            “…อยู่ดี ๆ มาถามเรื่องแฟนเก่าทำไม”