เข้าสู่ระบบ“…ปากหวานตัวก็หอม”
กัปตันผละใบหน้าออกเพื่อเอ่ยปากชมความหอมหวานของพี่สาวข้างบ้าน ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบาง ๆ มองสบตาสวยที่ตอนนี้กำลังฉายความสับสน และความลังเลออกมา
“ไม่รังเกียจกันใช่ไหม?”
คะน้าหลุบตามองมือกัปตันที่เขาเพิ่งเลื่อนมันลงไปวางที่เอว เขากำลังขออนุญาตล่วงเกินร่างกายเธอสินะ
หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอยืนนิ่งให้เขาลูบไล้มือช้า ๆ พร้อมความรู้สึกกระสันบ้างเป็นบางครั้งที่ปลายนิ้วแกร่งแตะสัมผัสลงมา
ท่ามกลางความมืดมีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่เพียงเท่านั้น กัปตันเริ่มหายใจแรงขึ้นตามความต้องการภายในตัว ส่วนคะน้าเองก็เริ่มหายใจไม่เป็นจังหวะเมื่อกัปตันใช้มือกอบกุมหน้าอกเธอ
พรึบ!
ร่างบางลอยขึ้นกลางอากาศ เด็กหนุ่มที่รู้จักกันมาหลายปีช้อนตัวเธอขึ้นอุ้ม ทำให้คะน้ารีบตวัดแขนโอบรอบคอเขาไว้กันตัวเองร่วงหล่นลงพื้น
ขายาวก้าวไปตามขั้นบันไดเพื่อเดินขึ้นชั้นสอง กัปตันลอบมองใบหน้าสวยเป็นระยะกระทั่งพาสาวเจ้าของบ้านไปวางอยู่บนที่นอนได้สำเร็จ
“…กลับบ้านเถอะ อย่าทำแบบนี้เลย”
คะน้าเรียกสติตนเองรวมไปถึงผู้ชายที่กำลังไล่ปลดกระดุมเสื้ออยู่ตรงปลายเตียง เขาไม่มีท่าทีลังเล ดูเหมือนจะเร่งถอดเสื้อผ้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ
“ไม่ พี่ก็ต้องการเหมือนกัน เพราะงั้นทำตามใจเถอะ”
กัปตันพูดเพียงเท่านั้น เขาก้าวขาขึ้นคร่อมคะน้า แผงอกเปลือยเปล่าแนบเข้ามาใกล้พร้อมลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใส่หน้า
ที่นอนหกฟุตยวบลงตามน้ำหนักของคนสองคน ฝ่ามือหนาเข้าครอบครองหน้าอกคัพซีทันที เขาคลึงมันเบา ๆ เพียงครู่ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นบีบขยำอย่างที่ใจต้องการ
ยอดอกเธอชูชันสู้มือเมื่อถูกสัมผัส เธอไม่เคยใส่ชั้นในนอนทำให้จุกสีหวานดันเสื้อที่เธอสวมใส่จนกัปตันทนไม่ไหวกระชากมันออกจากตัว เปิดเผยก้อนขาว ๆ เปลือยเปล่าแก่สายตาเขาเป็นครั้งแรก
“สวยกว่าที่คิดไว้อีก”
คำพูดก่อนหน้าทำให้คะน้าสามารถยืนยันกับตัวเองได้ว่าที่ผ่านมากัปตันเอาเธอไปจินตนาการถึงไหนต่อไหน หญิงสาวใจเต้นมองมือหนุ่มรุ่นน้องบีบเคล้นหน้าอกตัวเองสลับไปมาทั้งสองข้าง พลันลมหายใจก็เริ่มถี่กระชั้นตามแรงปรารถนา
“…อื้ม”
ปากจิ้มลิ้มห่อเข้าหากันพยายามเก็บเสียงความพึงพอใจเอาไว้ ขาทั้งสองข้างเผลอแยกออกจากกันโดยไม่รู้ตัวทำให้แก่นกายของเขาแนบชิดลงมา
เขาถอดกางเกงออกตอนไหนกัน…
สัมผัสอุ่นร้อนเรียกขนกายเธอลุกชัน คะน้าตาหยาดเยิ้มพยายามเรียกสติไม่ให้ตัวเองหลงเคลิ้มไปกับสัมผัสกัปตันมากเกินไป
“ไม่รู้ว่าจะทำได้ดีไหม…ผมยังไม่เคย แต่หวังว่าพี่จะชอบ อะ อาาา”
น้ำเสียงแหบพร่าบอกชิดใบหูก่อนที่กัปตันจะจับเอาแท่งเนื้อของเขาดันเข้ามา คะน้าปิดเปลือกตาแน่นเมื่อถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัว เธอต้องกัดริมฝีปากเมื่อความจุกเสียดถาโถมเข้าใส่
“อะ โอ๊ย อ่า”
เสียงร้องคำรามจากคนด้านบนบ่งบอกเป็นอย่างดีว่านี่คือการร่วมรักครั้งแรกของเขา ชายหนุ่มขบกรามจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่ข้างขมับ เขาเจ็บพอสมควรแต่ก็ยังไม่วายเป็นห่วงคนใต้ร่างที่กำลังนอนใบหน้าบิดเบี้ยวจากความคับแน่น
“ไหวไหม? ที่ผ่านมาพี่ไม่ได้นอนกับใครเลยสินะ”
กัปตันกัดฟันถาม เขาทั้งอึดอัด และรู้สึกดีที่โพรงรักของคะน้ายังแน่นขนัดไม่ต่างจากสาวแรกแย้ม
“อือ”
เธอตอบเพียงเท่านั้น เธอไม่เคยนอนกับใครตั้งแต่เลิกกับนีโอ ทำให้ตอนนี้ร่างกายเหมือนกลับไปเริ่มใหม่อีกครั้ง สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคือขนาดของเขา ลำกายของกัปตันใหญ่เกินขนาดมาตรฐานชายไทยไปมาก
“…ถึงผมไม่ใช่คนแรกของพี่ แต่หลังจากนี้อย่าไปทำแบบนี้กับใครอีก เข้าใจไหม”
“อ๊ะ อ่าา”
คะน้าถูกคนด้านบนกระทุ้งแก่นกายเข้าใส่ ตัวเธอโยกแผ่นหลังไถกับที่นอนพร้อมน้ำหวานเล็ดลอดออกมาเมื่อเด็กหนุ่มกระตุ้นความต้องการได้ถูกจุด
คะน้าจุกที่ท้องพยายามปล่อยให้ร่างกายคลายความเกร็ง เธอปรือตามองคนด้านบนอีกครั้งสบสายตาเข้ากับนัยน์ตาคมดุที่กำลังจ้องมองเธออย่างคนอยากจะกลืนกิน
“ทำหน้าที่ของนายสิ มัวแต่พูด…ซี้ดด”
คนตัวเล็กพูดไม่ทันจบประโยคดีแท่งเนื้อของเขาก็เสยกระแทกเข้ามาพร้อมความเสียวสะท้านที่ร่างกายเธอห่างหายไปเนิ่นนาน
เสียงเนื้อกระทบเข้าหากันดังกลบเสียงซี้ดซ้าดจากทั้งสองคน กัปตันเบียดกายแนบชิด เขาเข้ามาคลอเคลียซอกคอก่อนจะดูดเม้มลำคอเธอฝากฝังรอยรักทิ้งไว้อย่างที่คนขี้หวงชอบทำ
เธอเชิดหน้าขึ้นส่งแขนโอบรอบตัวหนา เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าเด็กหนุ่มอย่างกัปตันจะมีรูปร่างกำยำน่าขย้ำได้ขนาดนี้
“อื้ม เสียว…ยะ อย่าแตกในล่ะ นายไม่ได้ใส่ถุง”
“อาา จะพยายาม”
กัปตันถอนหน้าออก เขามองสบตาเธอแล้วเร่งสะโพกเข้าใส่จนต่างฝ่ายต่างเสร็จสมพร้อมกัน
เบ๊าะ!
ร่างบางผวาตามแรงกระชากเนื่องจากกัปตันรีบถอนตัวตนของเขาออก เธอยันแขนกับที่นอนยกหัวขึ้นดูน้ำคาวที่มันยืดระโยงระยางเชื่อมระหว่างรูสวาทสีหวานกับแก่นกายอวบใหญ่
ไม่นานนักน้ำหวานของเธอก็ทะลักออกมา เธอเห็นว่าเขาจ้องมองจุดสงวนตาเป็นมันก่อนที่ชายหนุ่มจะก้มลงมาดูดเลียใช้ปลายลิ้นตวัดเอาน้ำหวานเข้าไปดื่มกิน
“…ทำอะไรของนาย ไม่รังเกียจรึไง”
เธอพยายามผลักไสเมื่อลิ้นร้อนไม่หยุดลากเลียตามรูร่อง แต่ยิ่งดันใบหน้าหล่อ ๆ นั่นออกเท่าไหร่กัปตันก็ยิ่งจ้วงแทงปลายลิ้นเข้าหาจนคะน้าถึงกับตัวอ่อนยอมทิ้งตัวนอนราบตามเดิม
“เสียวจนทนไม่ไหวเลยเหรอ”
ปากหนากระตุกยกยิ้มมองใบหน้าสวยในความมืด ตาเขาเป็นประกายไม่รอช้าลากขาเรียวเข้าหาตัว แต่คะน้ากลับทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิดโดยการพลิกตัวเองกลับมาขึ้นคร่อมแล้วเป็นฝ่ายคุมเกมเสียเอง
“ตกใจล่ะสิ”
คะน้าเป็นฝ่ายคลี่ยิ้มออกมาบ้าง เธอจับแท่งเนื้อกัปตันยัดใส่ตัวก่อนจะนั่งทับลงไปช้า ๆ พร้อมเชิดหน้าขึ้นรับความกระสันที่กำลังแทรกเข้ามา
ร่างบางนั่งโชว์เอวคอดกิ่วในท่วงท่าที่ตนเองชื่นชอบ เธอวางมือทั้งสองข้างลงบนบ่าแกร่งแล้วใช้ไหล่ของเขาเป็นที่ส่งแรงให้ตนเองขย่มตัวโถมเนินสาวลงไปได้ถนัด
“อะ อ่าา..โครตจะเป็นงานเลยว่ะ”
กัปตันสบถด้วยความเสียวสะท้าน ปลายหัวเห็ดของเขาชนเข้ากับผนังนุ่ม ๆ ด้านใน มันขรุขระ และบีบรัดจนชายหนุ่มกลั้นเสียงคำรามไว้ไม่อยู่ ตอนนี้คะน้าไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เธอเอาแต่ขย่มตัวใส่เอ็นอุ่นร้อนกัปตัน ให้คุ้มกับระยะเวลาหลายปีที่ห่างหายจากเรื่องพวกนี้ไปนาน
ปั่ก ปั่ก…
เนินอูมกระแทกกระทั้นครอบครองแก่นกายใหญ่ยาวจนมิดลำ เธอยกสะโพกขยับตัวขึ้นลงไม่รู้จักหยุดหย่อน เต้าสวยเด้งกระเพื่อมก่อนที่มือแกร่งจะเข้ามาครอบครองมันไว้ทั้งสองข้าง
กัปตันอ้าปากงับยอดอกสีชมพูเข้ม เขาระรัวลิ้นเม้มริมฝีปากดึงจุกสีหวานอย่างหยอกเย้า จากนั้นก็ปล่อยน้ำกามพุ่งใส่ตัวคนด้านบนไปอีกรอบ
“อื้อ บอกว่าอย่าแตกในไง…ฉันยังไม่เสร็จเลย”
คะน้าจิ๊ปากบ่นได้เพียงร้อยยิ้มของกัปตันกลับมา เธอมองเขาด้วยสายตาคาดโทษโดยไม่ลืมโถมตัวควบเอวใส่แท่งเนื้อไปด้วยเพื่อปลดปล่อยความต้องการของตนเอง
ร่างเพรียวบางขย่มกายขึ้นลงอีกหลายนาที เธอขึ้นสุดลงสุดจนลำกายด้านในขยายใหญ่โต คะน้าจิกนิ้วระบายความกระสัน เธอสะบัดผมสีน้ำตาลหม่นสยายไปมาก่อนจะนั่งแช่ลงไปพร้อมอ้าปากหวีดร้องเสียงดัง
“อ๊ายยยย”
“อาาา”
ต่างฝ่ายต่างพ่นเสียงครางกระเส่าพร้อมเพรียงกัน กัปตันเสร็จเป็นครั้งที่สาม เขากำลังโดนพี่สาวข้างบ้านใช้ช่วงล่างกระตุกตอดถี่ระรัว
ชายหนุ่มเค้นหัวเราะเมื่อเห็นคะน้าตัวสั่นเกร็งฟุบหน้าลงที่อก เขาเคลื่อนมือลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งเพื่อปลอบประโลมให้ความเสียวกระสันของสาววัยสามสิบค่อย ๆ เบาบางลง
อืดด อืดด… คะน้าเมินเฉยโทรศัพท์ที่กำลังสั่นอยู่บนโต๊ะ เธอคว่ำหน้าจอไว้เพราะไม่อยากรับสายกัปตันในตอนนี้ อันที่จริงเธอกำลังหลบหน้าเขา และนี่ก็เข้าวันที่สองแล้วที่เธอไม่ตอบข้อความ และไม่รับสายที่กัปตันคอยโทรเข้ามาตลอดทั้งวัน “…นี่ ถามจริงเถอะ เธอมีหนี้นอกระบบใช่ไหม!? ถึงได้รับโทรศัพท์ไม่ได้เนี่ย” เทนทนไม่ไหวชะโงกหน้ามาถาม เขาเห็นคะน้ามีสายเรียกเข้ามาสักพักจนโต๊ะทำงานที่อยู่ติดกันสั่นไปด้วย แต่เพื่อนร่วมงานกลับไม่ยอมกดรับเสียที แถมยังปล่อยให้มันสั่นอยู่แบบนั้นเป็นชั่วโมง “เอ่อ ไม่ใช่หรอก…คือ แค่ยังไม่สะดวกรับน่ะ ไม่ใช่เรื่องด่วนอะไร” คะน้ายิ้มแหยหยิบมือถือมาถือไว้ในมือ เธอผงกหัวแทนการพูดขอโทษก่อนจะปลดล็อกหน้าจอเตรียมกดปิดเครื่องเพื่อตัดปัญหา กัปตัน : รออยู่หน้าบริษัท เลิกงานแล้วมาคุยกันหน่อย ข้อความกัปตันเด้งขึ้นมา คะน้าไล่ตาอ่านเพียงครู่ก่อนตัดสินใจปิดช่องทางการติดต่อทันที “กลับแล้วน้าทุกคน” “ไปด้วย ๆ เสร็จแล้ว” “รอแปป! สองนาที” เสียงเมย่า
“…ใครเป็นคนรับผิดชอบดูแลเว็บไซต์ของคุณฝ้ายจากบริษัทเทคฯ นะ?” เอกถามขึ้นมาลอย ๆ ระหว่างกำลังนั่งตรวจรายงาน ทำให้พนักงานในทีมทั้งสี่ชีวิตจำต้องละสายตาออกจากจอคอมพิวเตอร์มองไปที่เขา ก่อนที่คะน้าจะยกมือแทนการตอบ “คะน้าเหรอ งานเยอะจนพี่จำสลับหมดละ นึกว่าให้ไอ้จาฟามันดู” “ค่ะ มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ?” “หัวหน้าพูดงี้แปลว่าปกติเวลามีงานชอบนึกถึงผมเป็นคนแรกสินะ ถึงว่างานเยอะจนทำไม่ทันแล้วเนี่ย” หนุ่มทรงเฮี้ยวประจำทีมบ่นเสียงดังเสร็จรีบหันไปทำงานตัวเองต่อ เมื่อเอกถลึงตาใส่ “ไม่มีอะไรหรอก เมื่อวานมีอีเมลจากคุณฝ้ายส่งมาบอกว่าชอบระบบการดูแลเว็บไซต์ของทีมเรา ครอบคลุมทุกด้านการบริการ และยังคอยดูแลระบบหลังบ้านได้ดีไม่ต้องมานั่งทำงานซ้ำซ้อน เห็นว่าเตรียมจะเปิดอีกช่องทางเพิ่ม” “ขอบคุณค่ะ แต่บริษัทคุณฝ้ายไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ พื้นฐานระบบบริษัทค่อนข้างดี เลยทำงานง่าย” คะน้ารับไม่วายรีบถ่อมตัวตามนิสัย เธออมยิ้มเล็ก ๆ เมื่อเห็นว่าหัวหน้างานไม่สั่งอะไรเพิ่มเติมจึงหันกลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อ ระหว่างนั่งทำงาน
“…ปากหวานตัวก็หอม” กัปตันผละใบหน้าออกเพื่อเอ่ยปากชมความหอมหวานของพี่สาวข้างบ้าน ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบาง ๆ มองสบตาสวยที่ตอนนี้กำลังฉายความสับสน และความลังเลออกมา “ไม่รังเกียจกันใช่ไหม?” คะน้าหลุบตามองมือกัปตันที่เขาเพิ่งเลื่อนมันลงไปวางที่เอว เขากำลังขออนุญาตล่วงเกินร่างกายเธอสินะ หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอยืนนิ่งให้เขาลูบไล้มือช้า ๆ พร้อมความรู้สึกกระสันบ้างเป็นบางครั้งที่ปลายนิ้วแกร่งแตะสัมผัสลงมา ท่ามกลางความมืดมีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่เพียงเท่านั้น กัปตันเริ่มหายใจแรงขึ้นตามความต้องการภายในตัว ส่วนคะน้าเองก็เริ่มหายใจไม่เป็นจังหวะเมื่อกัปตันใช้มือกอบกุมหน้าอกเธอ พรึบ! ร่างบางลอยขึ้นกลางอากาศ เด็กหนุ่มที่รู้จักกันมาหลายปีช้อนตัวเธอขึ้นอุ้ม ทำให้คะน้ารีบตวัดแขนโอบรอบคอเขาไว้กันตัวเองร่วงหล่นลงพื้น ขายาวก้าวไปตามขั้นบันไดเพื่อเดินขึ้นชั้นสอง กัปตันลอบมองใบหน้าสวยเป็นระยะกระทั่งพาสาวเจ้าของบ้านไปวางอยู่บนที่นอนได้สำเร็จ “…กลับบ้านเถอะ อย่าทำแบบนี้เลย” คะน
“ฟู่ววว! เสร็จสักที ไปหาไรกินกันปะ?” ‘จาฟา’ ทิ้งตัวใส่พนักพิงเต็มแรงมองหน้าจอคอมฯ ดับลง เขายืดแขนเหยียดไปหน้าลำตัวเพื่อคลายความเมื่อยล้าพร้อมเอ่ยปากชักชวนเพื่อนร่วมทีมอีกสามคนที่กำลังนั่งทำงานของตนเองกันอย่างขะมักเขม้น “คุณจาฟานี่มีแรงเหลือ ๆ สำหรับสุราตลอดเลยนะครับ” “โห่ ก็ใครใช้ให้หัวหน้าใช้งานพวกผมขนาดนี้ล่ะ นี่วันเสาร์แท้ ๆ แต่ต้องเข้ามาทำงานแทนที่จะได้นอนกระดิกเท้าชิล ๆ อยู่บ้าน” จาฟามองมือของ ‘เอก’ หรือผู้จัดการประจำทีมบริษัทพัฒนาเว็บไซต์วางแหมะลงบนไหล่ ความสนิทสนมของคนทั้งคู่ที่คอยก่อกวนกันไม่ต่างจากไม้เบื่อไม้เมา เรียกรอยยิ้มเล็ก ๆ จากคะน้า เมย่า และเทนได้ในทันที “เสร็จแล้วค่า! สรุปเราจะไปกินอะไรกันดีคะ เรียกมาทำงานนอกเวลาแบบนี้ผู้จัดการต้องเลี้ยงข้าวแล้วม้างงงง!?” “จริง นี่หิวจนลำไส้เต้นระบำเป็นจังหวะแทงโก้แล้ว” เมย่าพูดขึ้นตามด้วยเทน ส่วนคะน้าได้แต่หัวเราะคิกคักมองเพื่อนร่วมงานสลับกันไปมา เธอทำงานที่นี่มาสี่ปี แต่ถ้านับความอาวุโสจากอายุงานก็ถือว่าเธอเป็นน้องเล็กสุดของทีมอยู่ดี
แสงแดดยามเย็นยังไม่เบาแรงลง ทำให้คะน้าที่กำลังเดินกลับบ้านหลังเลิกงานต้องยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อเพราะพวกมันพากันผุดขึ้นทั่วกรอบหน้า เวลาผ่านไปครบสี่ปีหลังจากวันที่เธอได้งานที่ใหม่ แต่ใบหน้าเรียวเล็กกลับยังดูอ่อนเยาว์ไม่ต่างจากเดิม แม้อายุของเธอจะแตะเลขสามแล้วก็ตาม ขาเรียวหยุดกึกหน้ารั้วเหล็กของบ้านทาวน์เฮาส์ คะน้าล้วงมือหยิบเอากุญแจออกมาไข เธอออกแรงเลื่อนมันเปิดเพื่อแทรกตัวเข้าไปด้านใน แต่ไม่ทันจะได้ปิดรั้วก็มีเสียงออดอ้อนจากสัตว์ตัวเล็กดังขึ้นมาเสียก่อน มะ เหมียว~ เหมียว~ เสียงร้องดังเรียกให้คะน้าก้มตัวลงไปอุ้มแมวพันธุ์สกอตติชโฟลด์ขึ้นมา เธอใช้มือเพียงข้างเดียวเจ้าแมวตัวน้อยที่มีหูพับเป็นเอกลักษณ์ก็เข้ามาอยู่ในอ้อมอก มันรีบออดอ้อนซุกหน้าคลอเคลียอย่างที่ทำเป็นประจำ “อ้อนเหรอคะ หื้ม? โมจิน้อย เจ้าของแกมัวทำอะไรทำไมปล่อยแกหลุดออกมาอีกแล้วเนี่ย” คะน้าคุยกับแมวตัวจิ๋วด้วยรอยยิ้ม เธอเรียกชื่อมันทำให้หน้าสั้น ๆ ยอมผละออกจากอกมามองสบตา ตากลมแป๋วมีประกายวิบวับจนสาวเจ้าของบ้านต้องยอมอุ้มมันเดินเข้าไปด้านในด้วย
เสียงกริ่งหน้าร้านดอกไม้ดังขึ้นพร้อมร่างแบบบางของผู้หญิงวัยยี่สิบหกปีเดินออกมา ในอ้อมแขน ‘คะน้า’ มีดอกไม้ช่อไม่เล็กไม่ใหญ่โอบไว้กลางอก ไม่รอช้าจมูกเล็ก ๆ ก็ก้มลงไปสูดดมเอากลิ่นหอมหวานเข้าไปเต็มปอด “…หอมจัง” ใบหน้าสวยหวานมีรอยยิ้มเผยให้เห็นอยู่ตลอด ริมฝีปากจิ้มลิ้มคลี่ยิ้มจนแก้มปริอย่างคนอารมณ์ดี ช่วงเช้าเธอเพิ่งไปสัมภาษณ์เข้าทำงานที่ใหม่ และได้คำตอบกลับมาทันทีว่าเธอได้งานที่นั่น ยิ่งไปกว่านั้นเงินเดือนยังสูงกว่าที่เดิมเกือบเท่าตัว แม้บริษัทที่ว่าจะไม่ตรงกับสาขาที่ตนเองเรียนจบมาก็ตาม คะน้าก้าวขาไม่เร็วมากนัก แต่ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ เบลเซอร์สีน้ำตาลที่ใหญ่กว่าตัวปลิวไปตามแรงลมตัดกับกระโปรงสีดำกลีบเล็กที่มันกำลังเสียดสีต้นขาขาว สาวร่างเพรียวบางสูงเพียงร้อยหกสิบเซ็นติเมตรกำลังมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟฟ้า เพื่อไปยังร้านอาหารที่เธอกับแฟนหนุ่มนัดฉลองวันครบรอบ และวันเกิดของเธอไว้ในคราวเดียว ใช่แล้ว จะบอกว่าวันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดในรอบหลายปีเลยก็ว่าได้ วันนี้เป็นวันที่เธอได้งานที่ใหม่ วันนี้เป็น







