ต่างคนต่างใช้ชีวิต

       อืดด อืดด…

            คะน้าเมินเฉยโทรศัพท์ที่กำลังสั่นอยู่บนโต๊ะ เธอคว่ำหน้าจอไว้เพราะไม่อยากรับสายกัปตันในตอนนี้

            อันที่จริงเธอกำลังหลบหน้าเขา และนี่ก็เข้าวันที่สองแล้วที่เธอไม่ตอบข้อความ และไม่รับสายที่กัปตันคอยโทรเข้ามาตลอดทั้งวัน

            “…นี่ ถามจริงเถอะ เธอมีหนี้นอกระบบใช่ไหม!? ถึงได้รับโทรศัพท์ไม่ได้เนี่ย”

            เทนทนไม่ไหวชะโงกหน้ามาถาม เขาเห็นคะน้ามีสายเรียกเข้ามาสักพักจนโต๊ะทำงานที่อยู่ติดกันสั่นไปด้วย แต่เพื่อนร่วมงานกลับไม่ยอมกดรับเสียที แถมยังปล่อยให้มันสั่นอยู่แบบนั้นเป็นชั่วโมง

            “เอ่อ ไม่ใช่หรอก…คือ แค่ยังไม่สะดวกรับน่ะ ไม่ใช่เรื่องด่วนอะไร”

            คะน้ายิ้มแหยหยิบมือถือมาถือไว้ในมือ เธอผงกหัวแทนการพูดขอโทษก่อนจะปลดล็อกหน้าจอเตรียมกดปิดเครื่องเพื่อตัดปัญหา

            กัปตัน : รออยู่หน้าบริษัท เลิกงานแล้วมาคุยกันหน่อย

            ข้อความกัปตันเด้งขึ้นมา คะน้าไล่ตาอ่านเพียงครู่ก่อนตัดสินใจปิดช่องทางการติดต่อทันที

            “กลับแล้วน้าทุกคน”

            “ไปด้วย ๆ เสร็จแล้ว”

            “รอแปป! สองนาที”

            เสียงเมย่าตามด้วยจาฟา และเทนเรียงตามลำดับ เพื่อนร่วมงานของเธอกำลังไล่คลิกเมาส์ปิดงานบนหน้าจอก่อนจะสะพายกระเป๋าเตรียมเลิกงาน

            “คะน้า ยังทำงานไม่เสร็จเหรอ?”

            “อื้ม คงอีกสักพักน่ะ…เอ่อ ถ้าเจอน้องคนนั้นรบกวนเธอบอกเขาให้ทีว่าฉันกลับไปแล้ว เขาจะได้ไม่ต้องรอ”

            เมย่าเดินมาหาเมื่อเห็นคะน้ายังนั่งแหมะอยู่กับที่ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เลยเวลาเลิกงานมาจะสิบนาทีแล้ว ผู้จัดการอย่างพี่เอกก็กลับไปก่อนแล้วด้วย

            “น้องคนนั้น…อ๋อ เด็กหนุ่มที่หล่อ ๆ สินะ ได้สิ งั้นไปก่อนนะ เจอกัน”

            “เจอกัน กลับดี ๆ ล่ะ”

            คะน้ายกมือโบกไปมา เธอส่งยิ้มรอเพื่อนร่วมงานทั้งสามคนเดินพ้นจากออฟฟิศแล้วถึงได้ทิ้งตัวกดปิดหน้าจอทำงาน

            “เฮ้อ! แล้วนี่ฉันต้องรออีกนานแค่ไหนถึงจะได้กลับบ้านล่ะเนี่ย”

           

            19:15น.

         เสียงสัญญาณดังขึ้นก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิดออก คะน้าก้าวขาออกมาด้วยความระมัดระวังเธอเดินไปหลบหลังกำแพงเพื่อดูว่ากัปตันยังรออยู่แถวนี้หรือเปล่า

            ใบหน้าเรียวสวยชะเง้อซ้ายแลขวา เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครอื่นเธอถึงได้กลับมายืนอย่างคนปกติ

            “…ฉันเป็นโจรรึไง”

            ปากเล็กพึมพำส่ายหน้าให้กับความพยายามของตนเองที่จะหลบหน้าใครอีกคน เธอจับกระเป๋าสะพายพาดผ่านลำตัวเดินออกจากบริษัทเป็นคนสุดท้าย

            “โทรมาเยอะกว่าทุกวันแฮะ หมอนี่มีความพยายามมากกว่าที่คิดนะ”

            คะน้ากดเปิดเครื่องระหว่างที่เธอกำลังเดินเข้าซอยตรงไปยังบ้านทาวน์เฮาส์สองชั้น หญิงสาวมองหน้าจอสว่างวาบพร้อมแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับจากกัปตันถึงสี่สิบสาย

            เธอรู้ดีว่าวิธีนี้ออกจะโหดร้ายไปเสียหน่อย ที่อยู่ดี ๆ ก็ขาดการติดต่อไปดื้อ ๆ แต่มันเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเธอกับเขาในตอนนี้

            คิดได้ดังนั้นคะน้าก็หย่อนมือถือกลับเข้ากระเป๋า เธอเดินต่อไม่ถึงสามนาทีก็กลับมาถึงบ้านตัวเอง

            กึก…

            เท้าเรียวชะงักค้างหยุดเดินกะทันหันเมื่อเห็นของบางอย่างวางกองหน้าบ้าน คะน้าหันมองรอบตัวก่อนจะมองไปยังบ้านหลังโตหลังข้าง ๆ มันไร้ซึ่งแสงไฟ และเงียบสนิท

            คงไม่มีคนอยู่

            “…”

            คะน้าเดินเข้าไปหาถุงกระสอบที่กองอยู่หน้ารั้ว เธอเพ่งตามองฝ่าความมืดก่อนจะเห็นว่ามันคือกระสอบอาหารของโมจิ บ้านโมจิ และของเล่นของโมจิ

            คืออะไร!? ทำไมของของโมจิถึงมากองอยู่ตรงนี้?

            เหมียว~

         “ว้ายยย!”

            เจ้าเหมียวไม่ปล่อยให้เธอสงสัยนาน แมวพันธุ์สกอตติชกระโดดพรวดออกมาจากมุมบ้าน มันพุ่งมาเกาะขาเธอพลางทำตาแป๋วทักทาย คะน้ายกมือลูบอกปลอบขวัญตัวเองก่อนจะอุ้มเจ้าโมจิด้วยแขนเพียงข้างเดียว

            “ทำไมแกมาอยู่บ้านฉันอีกแล้วเนี่ย รอบนี้มาพร้อมอาหารด้วย จะย้ายบ้านรึไง!?”

            คะน้าอดสงสัยไม่ได้ เธอไขกุญแจเดินเข้าบ้านเพื่อเข้าไปเปิดไฟก่อนกลับออกมาดูของที่กองเอาไว้ สาวเจ้าของบ้านไล่ตามองอย่างละเอียดถี่ถ้วนถึงได้เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งตกอยู่ที่พื้น

            - ฝากดูแลโมจิด้วยนะ มหาลัยเลื่อนกำหนดการเปิดเทอมไวกว่าที่คิด ถ้าคะน้าเห็นกระดาษแผ่นนี้ผมคงอยู่บนเครื่องแล้วล่ะ ส่วนของใช้โมจิถ้าขาดเหลือหรือต้องการอะไรก็บอก ดูแลตัวเองดี ๆ ไว้จะส่งข้อความหาบ่อย ๆ -

         กัปตัน

         “…ไปเรียนแล้วเหรอ”

            คะน้าเอ่ยเสียงแผ่ว เธอจ้องตัวอักษรพวกนั้นอยู่พักใหญ่แล้วถึงได้พับกระดาษที่มีลายมือกัปตันเก็บใส่กระเป๋าก่อนจะก้มตัวลงไปอุ้มเอาของใช้ของโมจิเดินเข้าบ้าน…

         สองเดือนหลังจากนั้น

         “ให้ไปส่งเปล่า จะกลับเองจริง ๆ เหรอ ไหวแน่นะ?”

            จาฟาตะโกนถามจากอีกฝั่งหนึ่งของถนน ทำให้คะน้าที่เพิ่งเดินข้ามทางม้าลายมาถึงอีกฝั่งต้องหันกลับไปตามเสียงเรียก

            “ไหว! สบายมาก บายยย~”

            เธอตะเบ๊ะก่อนโบกมือส่งเสียงยานครางให้เพื่อนร่วมงานที่กำลังแยกย้ายกันกลับบ้านหลังจากไปกินเลี้ยงสังสรรค์กันจนกรึ่มได้ที่

            คะน้ายังทรงตัวได้ตามปกติ แม้ภาพตรงหน้าจะพร่ามัวเล็กน้อย แต่ก็ไม่เป็นผลกับการเดินเท้ากลับบ้านของเธอ

            “…อาหารโมจิหมดแล้วนี่นา อึ๊ก!”

            สาวสวยสะอึกเสียงดังเปลี่ยนทิศทางการเดินไปร้านขายอาหารสัตว์ โชคดีหน่อยที่เธอกับเพื่อนร่วมงานแยกย้ายกันไม่ดึก ทำให้ร้านที่ว่ายังเปิดไฟสว่างจ้าอยู่

            “สวัสดีค่า! เอาอาหารแมวหนึ่งกระสอบกับขนมเจ้าเหมียวน้อยแบบเดิมหนึ่งถุงค่ะ!!”

            คะน้าส่งเสียงไปก่อนที่ตัวเธอจะถึงเคาน์เตอร์ด้วยซ้ำ หญิงสาวไม่ต้องเดินเลือกให้เปลืองเวลาเพราะเธอมักมาซื้ออาหารให้โมจิที่นี่เป็นประจำจนเจ้าของร้านจำได้

            “840 บาท ไหวแน่นะครับ”

            “สบายมากค่า ไม่ต้องทอนนะคะ ไปละค่าาา~”

            คนตัวเล็กกระเตงกระสอบอาหารแมวไว้ที่อก เธอประคองมันไม่ต่างจากแม่อุ้มลูกน้อยเดินออกจากร้าน ทิ้งให้เจ้าของร้านส่ายหน้าเพราะเงินที่คะน้าจ่ายมันแค่แปดร้อยยี่สิบบาทเท่านั้น

            “จะทอนก็ยังไงอยู่นะ…”

            ชายเจ้าของร้านพึมพำมองคนเมาเดินโซซัดโซเซออกไป

            “ชูปี้ดูวับ ปั่บ ปั่บปาา…เฮ้อ ทำไมแถวนี้เงียบจังล่ะ บ้านก็ออกจะหลังใหญ่โต มีฉันอาศัยที่นี่คนเดียวรึไง…”

            เธอเดินโยกซ้ายโยกขวาไปตามจังหวะเพลงก่อนจะหยุดอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ ตั้งแต่กัปตันไปเรียนต่อดูเหมือนว่าครอบครัวของเขาก็ย้ายออกไปเช่นกัน

            คะน้ายักไหล่ทำเป็นไม่สนใจ เธอไขกุญแจเข้าบ้านด้วยความทุลักทุเลปล่อยกระสอบอาหารแมวทิ้งลงพื้นเสียงดังตุบ เจ้าโมจิที่กำลังนอนหลับใหลถึงกับสะดุ้งตัวลอย

            “ขอโทษ ๆ อะขนมโปรด เดี๋ยวฉันขึ้นไปอาบน้ำนอนให้สบายใจเฉิบก่อนนะ ดูแลตัวเองไปล่ะ อึก!”

            คะน้านั่งลงกับพื้นเพื่อเล่นกับเจ้าโมจิก่อนจะเด้งตัววิ่งขึ้นบ้านเมื่อเริ่มรู้สึกพะอืดพะอมเล็ก ๆ

            ฟึบ…

            สบายจัง

            แผ่นหลังบางกระทบกับผ้านวมเย็น ๆ คะน้ารู้สึกดีขึ้นมาหน่อยหลังจากได้อาบน้ำล้างหน้า เธอใส่ชุดนอนตัวจิ๋วอย่างเคยก่อนจะคลานเข้าไปซุกใต้ผ้าห่มหยิบเอามือถือขึ้นมาไถโซเชียลอัปเดตชีวิตผู้คน

            กัปตัน : สบายดีนะ วันนี้ผมไปกินเลี้ยงกับเพื่อนในคณะ คงกลับดึกเลย

            ตากลมโตมองการแจ้งเตือนจากกัปตันที่เขาส่งข้อความมาหาเธอล่าสุดเมื่อเดือนก่อน ช่องแชทของเขามีแจ้งเตือนสีแดงพร้อมกับเลข 150+ ที่เธอยังไม่ได้กดเข้าไปอ่าน

            คะน้าเห็นทุกข้อความที่กัปตันส่งมา เขาส่งหาเธอทุกวันคอยรายงานทั้งเรื่องการเดินทาง การเรียน สังคมเพื่อน หรือแม้กระทั่งตอนย้ายของเข้าที่พัก รวมไปถึงถามถึงโมจิเป็นระยะ แต่เธอไม่เคยตอบกลับ หรือกดเข้าไปอ่านเลยสักครั้งเดียว

            สุดท้ายเขาก็เลิกส่งไป…

            นิ้วเรียวตวัดกลับมาหน้าฟีด เธอกดเข้าไปดูสตอรี่ล่าสุดที่กัปตันเพิ่งอัปเดตเอาไว้ เป็นภาพที่เขาออกไปติวหนังสือกับเพื่อนต่างชาติในห้องสมุด สตอรี่ถัดไปเป็นมื้อค่ำแสนครื้นเครง ส่วนสตอรี่สุดท้ายเป็นภาพใบหน้าของเขา กัปตันถ่ายรูปหมู่กับเพื่อนโชว์รอยยิ้มกว้างเต็มจอ

            ดูน่าสนุกจัง เขามีชีวิตที่ดีแล้วก็อนาคตที่สดใสอย่างที่เธออยากเห็น ดีแล้วล่ะ…

            “สร่างเลยแฮะ ทีนี้จะหลับตอนไหนล่ะเนี่ย”

            คะน้าทิ้งแขนปล่อยหน้าจอมือถือเปิดค้างไว้ จ้องเพดานห้องด้วยสายตาว่างเปล่า