หยุดไว้แค่นี้

         “…ใครเป็นคนรับผิดชอบดูแลเว็บไซต์ของคุณฝ้ายจากบริษัทเทคฯ นะ?”

            เอกถามขึ้นมาลอย ๆ ระหว่างกำลังนั่งตรวจรายงาน ทำให้พนักงานในทีมทั้งสี่ชีวิตจำต้องละสายตาออกจากจอคอมพิวเตอร์มองไปที่เขา ก่อนที่คะน้าจะยกมือแทนการตอบ

            “คะน้าเหรอ งานเยอะจนพี่จำสลับหมดละ นึกว่าให้ไอ้จาฟามันดู”

            “ค่ะ มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ?”

            “หัวหน้าพูดงี้แปลว่าปกติเวลามีงานชอบนึกถึงผมเป็นคนแรกสินะ ถึงว่างานเยอะจนทำไม่ทันแล้วเนี่ย”

            หนุ่มทรงเฮี้ยวประจำทีมบ่นเสียงดังเสร็จรีบหันไปทำงานตัวเองต่อ เมื่อเอกถลึงตาใส่

            “ไม่มีอะไรหรอก เมื่อวานมีอีเมลจากคุณฝ้ายส่งมาบอกว่าชอบระบบการดูแลเว็บไซต์ของทีมเรา ครอบคลุมทุกด้านการบริการ และยังคอยดูแลระบบหลังบ้านได้ดีไม่ต้องมานั่งทำงานซ้ำซ้อน เห็นว่าเตรียมจะเปิดอีกช่องทางเพิ่ม”

            “ขอบคุณค่ะ แต่บริษัทคุณฝ้ายไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ พื้นฐานระบบบริษัทค่อนข้างดี เลยทำงานง่าย”

            คะน้ารับไม่วายรีบถ่อมตัวตามนิสัย เธออมยิ้มเล็ก ๆ เมื่อเห็นว่าหัวหน้างานไม่สั่งอะไรเพิ่มเติมจึงหันกลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อ ระหว่างนั่งทำงานมีภาพกัปตันผุดขึ้นมาบ้าง เธอรีบสลัดความคิดเหล่านั้นออกจากหัวแล้วโฟกัสงานตรงหน้าแทน…

            “เมื่อวานพลาดแล้วที่ไม่ได้ไปกินกับพวกเรา พี่เอกพาไปเลี้ยงร้านหรูเลยแหละ แถมยังเปิดไวน์ให้อีกขวดด้วย”

            “จริงเหรอ น่าเสียดายจัง แต่ทำไงได้ล่ะ”

            เมย่าเดินเข้ามาคล้องแขนแกล้งพูดให้เพื่อนร่วมงานเสียดายเล่น ๆ เพราะไม่อยากให้คะน้าพลาดอีกในครั้งหน้า

            “…อร่อยมากเลย ถ้ามีแฟนคงอยากพาแฟนไป เป็นร้านอาหารฝรั่งเศส ห่างจากที่ทำงานเราไม่กี่สถานีเอง บรรยากาศช่วงค่ำยิ่งโรแมนติก”

            “…”

            คะน้าถึงกับชะงักเท้าเมื่อได้ฟังคำบอกเล่าจากเมย่า ไม่ต้องถามเธอก็รู้ได้ทันทีว่าร้านอาหารฝรั่งเศสที่ว่าคงเป็นร้านดังที่เธอกับนีโอนัดฉลองวันครบรอบเมื่อสี่ปีก่อน

            “เป็นอะไร? ทำไมหยุดเดินดื้อ ๆ”

            “อะ อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ปวดเท้านิดหน่อยน่ะ”

            คะน้าส่ายหน้า ที่เธอยังมีอาการเวลามีสถานการณ์บางอย่างทำให้นึกถึงอดีตแฟนเก่าขึ้นมา ไม่ใช่เพราะยังอาลัยอาวรณ์อยู่ แต่เป็นเพราะเธอรู้สึกว่าตนเองพ่ายแพ้ต่างหาก

            หลังจากเลิกรากับนีโอเธอได้ยินเรื่องเขาผ่านหูมาบ้างว่าเขาไปคบกับผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกัน ผู้หญิงคนนั้นเพียบพร้อมมีฐานะใกล้เคียง แถมที่บ้านยังมีธุรกิจที่สามารถส่งเสริมเกื้อหนุนกันได้ มันยิ่งตอกย้ำว่าเธอไม่เหมาะสมจริง ๆ อย่างเขาว่า

            “คะน้า”

            เสียงเรียกตรงหน้าทำให้คะน้าได้สติ เธอหยุดเดินอีกครั้งถึงได้เห็นว่ากัปตันมายืนรอหน้าบริษัท เขาฉีกยิ้มกว้างใส่เสื้อคอกลมแขนสั้นสีพื้น โชว์กล้ามแขนแน่น ๆ จนพนักงานที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมาพากันซุบซิบถึงความหล่อเหลาน่ากิน

            “…หล่อจัง ดูยังเด็กอยู่เลย แฟนเธอเหรอ?”

            “ไม่ใช่น่ะ…น้องที่รู้จัก”

            คะน้าปฏิเสธขอแยกตัวกับเมย่า เธอรอให้เมย่าเดินห่างออกไปแล้วถึงได้เอ่ยปากถามถึงเหตุผลที่หนุ่มรุ่นน้องมายืนอยู่ตรงนี้

            “นายมาทำอะไรที่นี่”

            “มารับพี่ไปกินข้าวไง มาถูกบริษัทด้วยตอนแรกเกือบไปอีกที่นึง”

            กัปตันยกแขนเกาหัวด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ เขาแค่หาเรื่องอยากดูแลคะน้าบ้างก็เท่านั้นเอง

            “อย่าทำแบบนี้อีกนะ คนอื่นจะเข้าใจผิดคิดว่าฉันเลี้ยงเด็ก”

            ชายหนุ่มมองพี่สาวข้างบ้านเดินนำออกไป คำพูดคะน้าแทงใจไม่น้อยเลยทีเดียว ไหนจะคำพูดที่ตอบเพื่อนร่วมงานว่าเขาเป็นเพียงน้องที่รู้จักอีก…

            “นายจองที่นี่ไว้เหรอ?”

            คะน้าถามคนข้างตัวเมื่อเขาพาเธอมาร้านอาหารฝรั่งเศสชื่อดังที่เมย่าเพิ่งเอ่ยปากชม

            “ใช่ จองยากมากเลย พี่ไม่ชอบเหรอ”

            “…ไม่น่าจะชอบหรอก ฉันโดนแฟนเก่าบอกเลิกที่นี่”

            เธอเลือกที่จะบอกออกไปตามตรง ทำให้คนตัวสูงที่กำลังจะเปิดประตูเข้าไปด้านในเปลี่ยนใจหมุนตัวกลับมา

            “งั้นก็ไปกินร้านอื่น”

            กัปตันไม่ต้องคิดซ้ำ แม้ต้องเสียค่าจองไปฟรี ๆ เขาก็ไม่เสียดาย ชายหนุ่มคว้ามือคะน้าแล้วพาคนตัวเล็กเดินออกมา เลือกเข้าร้านอาหารที่อยู่ในระแวกเดียวกันแทน

            “ขอโทษนะ”

            ระหว่างนั่งรออาหารที่เพิ่งสั่งไปกัปตันก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา เรียกให้คะน้าที่กำลังมองออกไปนอกร้านหันกลับมาสนใจเขา

            “ขอโทษทำไมนายไม่รู้เรื่องสักหน่อย…แล้วสรุปจะไปเรียนป.โทที่ไหนล่ะ อ้อ! เดี๋ยวถึงบ้านอย่าลืมเตือนนะ ของขวัญนายฉันซื้อไว้แล้ว”

            เธอพูดติดกันไม่เว้นช่วงให้กัปตันถามถึงอดีตตนเอง รวมถึงไม่เปิดช่องให้เขาเอ่ยถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาด้วย เพราะเรื่องนั้นมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

            “ว่าจะไปเรียนต่อที่อเมริกา คงประมาณสองสามปี คะน้า…”

            “อืม ก็ดีนะ วิศวะเหมือนเดิมไหม? นายจบซอฟต์แวร์หนิ แล้วอยากทำงานอะไรอะ หรือจะกลับมาสานต่อธุรกิจที่บ้าน”

            กัปตันสูดลมหายใจก่อนพยักหน้าอย่างคนเข้าใจว่าคะน้าคงยังไม่อยากให้เขาพูดถึงเรื่องราวระหว่างกันในตอนนี้

            “อืม วิศวะเหมือนเดิม ส่วนเรื่องงานคงดูแลทั้งของครอบครัว และอนาคตคงมีธุรกิจตัวเอง…กินสิ น่าจะหิวเพิ่งเลิกงานมา”

            ชายหนุ่มผายมือให้คะน้าจัดการกับอาหารที่พนักงานกำลังทยอยเสิร์ฟ ระหว่างนั่งกินมื้อเย็นด้วยกันคะน้าก็เอาแต่เบี่ยงประเด็นไปคุยเรื่องอื่น ทุกครั้งที่กัปตันทำท่าจะเอ่ยถึงความสัมพันธ์ส่วนตัว

            “เดี๋ยวฉันจ่ายเอง นายไม่ต้องลำบากหรอก”

            “คะน้า”

            “บัตรนี้ได้เลยค่ะ”

            เธอยื่นบัตรเครดิตส่งให้พนักงานโดยไม่ฟังเสียงตำหนิจากคนตัวสูง แม้กัปตันจะมีฐานะมากกว่าแต่ยังไงเขาก็เด็กกว่าเธอ จะให้เด็กหนุ่มวัยยี่สิบนิด ๆ มาเลี้ยงข้าวผู้หญิงวัยทำงาน คงแปลกเกินไป

            “อย่าทำแบบนั้นอีกนะ ผมมีปัญญาเลี้ยงพี่”

            กัปตันพูดเสียงเข้มระหว่างขับรถกลับบ้าน เขาเหลือบตามองหญิงสาวข้างตัวเพียงนิดก่อนหันความสนใจกลับไปที่ถนนด้านหน้า

            ชายหนุ่มหงุดหงิดไม่น้อยที่ถูกผู้หญิงที่ตนเองชอบหักหน้าความเป็นลูกผู้ชาย เขาพอจะเข้าใจว่าคะน้าไม่อยากเอาเปรียบ แต่ก็ยังไม่พอใจอยู่ดี

            ทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยกันเลยตลอดทาง กระทั่งรถหรูสีดำเงาขับเข้ามาเทียบจอดหน้าบ้านทาวน์เฮาส์สองชั้น

            “ที่บอกว่าชอบไม่ได้พูดเล่น แล้วเรื่องเมื่อคืนก็ไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบ หรือเมา…รู้ว่าพี่ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ แต่ยังไงก็ลองเอาไปพิจารณาดูหน่อยแล้วกัน อีกไม่กี่วันก็จะบินไปเรียนต่อแล้ว”

            กัปตันร่ายยาว เขาตั้งใจไม่ปลดล็อกประตูเพราะต้องการบังคับไม่ให้คะน้าเบี่ยงประเด็นหนีอีก ได้ยินแบบนั้นริมฝีปากอวบอิ่มก็เม้มเข้าหากัน เธอถอนหายใจแผ่วเบาพยายามเรียบเรียงคำพูดที่คิดเอาไว้ออกมา

            “…นายไม่ได้ชอบฉันหรอก เข้าใจได้ว่านายกำลังอยู่ในวัยอยากรู้อยากลอง อีกอย่างผู้หญิงกับผู้ชายไม่ควรอยู่ใกล้กัน เพราะฉะนั้นฉันจะระวังตัวมากกว่านี้…รอก่อนนะ เข้าไปเอาของแปปนึง”

            คะน้าไม่เว้นช่วง เธอเปิดประตูลงจากรถก่อนจะเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกับเค้ก และนาฬิกาที่เธอตั้งใจซื้อให้เขาเป็นของขวัญวันเรียนจบ

            คะน้าเลี่ยงไม่สบตา เธอวางของไว้บนเบาะเตรียมจะปิดประตู แต่ถูกเสียงพูดของกัปตันรั้งไว้

            “พี่จะพูดอะไรก็พูดได้แต่อย่าตัดสินความรู้สึกคนอื่นแบบนั้น…เข้าบ้านไปพักเถอะ”

            เขาเอ่ยเสียงเรียบนัยน์ตาไร้ประกาย คะน้าได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเดินกลับเข้าบ้านตัวเอง เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดให้มากความ เพราะได้ตัดสินใจทุกอย่างไปหมดแล้ว

            เธอไม่สามารถปล่อยให้ความรู้สึกส่วนตัวทำลายอนาคตใครได้ กัปตันกับเธอต่างกันมากเกินไป ทั้งอายุ ฐานะ หรือแม้แต่การใช้ชีวิต ต่อให้ตัดสินใจคบกันมันก็ไปไม่รอดในระยะยาวอยู่ดี

            เป็นแบบนี้ดีที่สุดแล้ว…