All Chapters of เมียจ้างที่คุณไม่มีวันรัก: Chapter 11 - Chapter 20

งานเลี้ยงฉลองครบรอบ 60 ปี ของพ่อเลี้ยงธงชัย ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ สมเกียรติพ่อเลี้ยงที่ร่ำรวยทั้งเงินทอง ทรัพย์สิน และชื่อเสียงเป็นอันดับต้นๆ ของทางภาคเหนือแขกเหรื่อที่ถูกเชิญมา ล้วนต่างก็เป็นคนสนิท พาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ รวมไปถึงบุคคลอันมีชื่อเสียงทั้งในแวดวงการเมือง และข้าราชการระดับสูงแม้ว่าตอนนี้พ่อเลี้ยงธงชัยจะมอบอำนาจและอภิสิทธิ์ต่างๆ ให้กับบุตรชายคนโตเป็นผู้ดูแลและสานต่อ แต่อำนาจและบารมีของพ่อเลี้ยงธงชัยที่สะสมมา มันก็ทำให้บุคคลแวดวงต่างๆ ยังคงหวังพึ่งบุญบารมีของท่านอยู่ไม่น้อยยิ่งได้เกี่ยวดองกับผู้ว่าราชการจังหวัดอีก มันยิ่งส่งเสริมให้อำนาจและบารมีของพ่อเลี้ยงธงชัยมีมากยิ่งขึ้น“สวัสดีครับพ่อเลี้ยงธงชัย แม่เลี้ยงมลธา”“โอ๊ะ!! ท่านมนตรี สวัสดีครับ”“นี้ของขวัญครบรอบ 60 ปีของพ่อเลี้ยงครับ ยัยนานา ลูกสาวคนเล็กของผมเป็นคนเลือกให้เลยนะ”ชายวัยกลางคน ที่เป็นหนึ่งในพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจเกี่ยวกับสัมปทานป่าไม้ เอ่ยบอกกับพ่อเลี้ยงธงชัย แต่แฝงไปด้วยความคาดหวังที่จะได้เกี่ยวดองกับครอบครัวนี้ เพราะทุกคนทราบดีว่า บุตรชายคนเล็กของพ่อเลี้ยงและแม่เลี้ยงยังครองตัวเป็นโสด ทำให้หลายๆ คนก็ต่างคาด

นี้ก็เป็นเวลาเกือบจะสามเดือนแล้ว ที่รดายังคงอยู่ในสถานะเด็กเลี้ยงของธันวา โดยชีวิตประจำวันของเธอก็ไม่มีอะไรมากนัก หากวันไหนที่ธันวาไม่มาค้างที่คอนโด เธอก็ค่อนข้างที่จะมีเวลาว่าง รดาจึงตัดสินใจที่จะลองเป็นนายหน้าซื้อขายสินค้าที่ใช้ในโรงงานอุตสาหกรรม เธอนำเงินบางส่วนที่ธันวาจ่ายให้ทุกๆ สิ้นเดือนไปซื้อโน๊ตบุ๊คมาหนึ่งเครื่อง เพื่อเป็นเครื่องมือในการทำมาหากินในครั้งนี้ในขณะที่รดากำลังนั่งตรวจสอบออเดอร์ของสินค้าอยู่ โทรศัพท์มือถือของเธอก็มีสายเรียกเข้าเมื่อหญิงสาวหยิบขึ้นมาดู ก็พบว่าคนที่โทรมาคือคุณธันวา นายจ้างของเธอนั้นเอง“ค่ะ”(ทำอะไรอยู่)“กำลังนั่งอ่านนิยายอยู่ค่ะ”รดาจำเป็นจะต้องโกหกธันวา เพราะการรับจ้างเป็นนายหน้าซื้อขายสินค้า เธอไม่ได้บอกหรือขออนุญาตเขาก่อน เพราะเธอเกรงว่าเขาจะไม่ให้ทำ(อีก 20 นาที ฉันจะไปรับ เธอลงมารอที่ด้านล่างเลย)“คุณจะพาฉันไปไหนคะ...”“เอ่อ คือฉันจะได้แต่งตัวถูกนะคะ”(ไปห้าง ฉันอยากไปซื้อของ)“ค่ะ ได้ค่ะ เดียวฉันจะรีบลงไปเดียวนี้เลย”(อืม)ทันทีที่วางสายจากคุณธันวาเสร็จ รดาก็รีบจัดการคอนเฟิร์มออเดอร์ที่ยังค้างอยู่ให้เรียบร้อย แล้วก็รีบไปเปลี่ยนชุด เพื่อลงไปร

“ฉัน... อ๊า ไม่เหมือนยังไงคะ”“โยกหน่อย เดียวจะบอก”มือเรียวทั้งสองข้าง กำขอบอ่างเอาไว้มั่น ก่อนที่จะเริ่มร่อนเอวเข้าใส่ท่อนเอ็นใหญ่อย่างยั่วยวน“อืม~”“เธอเป็นเด็กเลี้ยงคนแรกเลยนะ ที่อยู่กับฉันได้นานขนาดนี้ และยังเป็นคนแรกของอีกหลายๆ เรื่องเลย”“ระ...เรื่องไหนบ้างคะ พูดให้ฟังหน่อย”“ไม่”“อ๊ะ... เบาๆ ค่ะ เจ็บ”“โทษที มันมือไปหน่อย ก็มันใหญ่พอดีกับมือของฉันเลยนี้น้า แถมจุกของเธอก็สู้มือของฉันเก่งมาก”“ตอบก่อนสิค่ะ”“อยากรู้มากเหรอ”“อือ...ค่ะ อืม”“เดียวอยู่ด้วยกันไปนานๆ เธอก็รู้เองนั้นแหละ”รดากัดริมฝีปากแน่น ใจดวงน้อยเต้นสั่นอย่างระรัว เธอได้ยินไม่ผิดใช่ไหม ที่เขาบอกจะให้เธออยู่กับเขาไปนานๆ แล้วคำว่านานของเขา คือนานแค่ไหน หนึ่งปี สองปี หรือ หกเดือนหล่ะถึงแม้จะอยากรู้ แต่ก็เลือกที่จะไม่ถาม เอาเป็นว่าเธอจะทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุดก็แล้วกัน ตราบใดที่เขายังให้เธออยู่ในฐานะนี้“ขย่มเลยรดา ฉันไม่ไหวแล้ว”“อือ... ค่ะ”รดากำขอบอ่างไว้แน่น เธอปรับท่าของตัวเองให้อยู่ในลักษณะชันเข่าเพื่อง่ายต่อการขึ้นขย่มใส่ท่อนเอ็นเขา“หันหน้ามา ฉันอยากดูดนมเธอ” ธันวาไม่รอช้าที่จะช่วย รดาปรับเปลี่ยนท่า โดยท

เมื่อถูกคนทั้งโต๊ะ รวมไปถึงแม่บ้านที่ยืนรออำนวยความสะดวกอยู่ใกล้ๆ มองมา อรุณฉายถึงกับอึกอัก ไปไม่เป็น เพราะเธอพึ่งเผลอปล่อยตัวตนที่แท้จริงของเธอออกมา ให้ครอบครัววงศ์วารกุลได้เห็น จนผู้เป็นแม่ที่นั่งขนาบข้างเธอ หยิกเข้าที่แขนเพื่อเตือนสติ“เอ่อ... ฉายขอโทษค่ะ ที่เผลอถามเยอะไปหน่อย”“ยัยฉายคงจะตื่นเต้นนะคะ เพราะก่อนหน้านี้ครอบครัวเราเคยคุยกันไว้ว่าจะไปเที่ยวจีน หลังจากที่ยัยฉายฝึกงานเสร็จ”นางโฉมงามรีบเอ่ยแก้ตัวแทนลูกสาว ที่บุ่มบ่ามจี้ถามธันวาแบบนั้นออกไป ทั้งที่ยังไม่มีสถานะอะไรกับเขาเลย“ออ แบบนี้นี่เอง นี้ถ้าหนูฉายมาก่อนซักสามสี่วัน อาจจะได้ไปกับพี่เขาด้วยนะ ถือว่าไปศึกษางาน แต่เสียดาย พรุ่งนี้พี่เขาต้องบินแล้ว”ธันวาถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างหนัก จนทุกคนที่นั่งอยู่ในโต๊ะได้ยิน ส่วนพ่อเลี้ยงธงชัยก็เอาแต่หันไปหยอกล้ออยู่กับหลานแฝด เช่นเดียวกับเธียรและหนูเมย์“ผมอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ”ธันวาวางช้อนและรีบลุกขึ้นจากโต๊ะทันที หากเขาทนนั่งอยู่ต่ออีกซักนิด แล้วแม่ของเขายังไม่หยุดพูดแบบนี้อีก เขาคงต้องหักหน้าใครคนใดคนหนึ่งอย่างแน่นอน“ธามปายด้วย”“รอธีร์ด้วย”เมื่อผู้เป็นอาลุก เจ้าเด็กแสบทั้

“คุณไปต่างประเทศบ่อยไหม”รดาเอ่ยถามธันวาในขณะที่เครื่องกำลังเทคออฟออกจากสนามบิน การเดินทางครั้งนี้ ทางเลขาของพี่เธียรเป็นคนจัดการให้ทั้งหมด รวมไปถึงโรงแรมที่จะต้องเข้าพักและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ เพราะการเซ็นสัญญาทางธุรกิจในครั้งนี้ ถือเป็นการลงทุนก้อนมหาศาลของวงศ์วารกุลเลยก็ว่าได้“ถ้าไปทำงาน ไม่บ่อย ส่วนมากจะเป็นพ่อหรือพี่ชายไป แต่ถ้าเที่ยวกับเพื่อนก็บ่อยอยู่ แต่ส่วนมากจะไปทางโซนยุโรป”“คุณทำงานกี่วันคะ”“วันเดียว อีกสองวันที่เหลือ จะพาเธอไปเที่ยว เธออยากไปที่ไหนก็บอก”“จริงเหรอคะ”“อืม หาสถานที่ไว้ก็แล้วกัน”จุ๊บ! “ขอบคุณนะคะ ที่ตามใจฉัน”รดาดีใจมาก จนเผลอโน้มตัวเข้าไปหอมแก้มธันวาหนึ่งครั้ง จนต่างคนต่างชะงักไปตามๆ กัน“เอ่อ... ฉันขอโทษค่ะ พอดี ดีใจไปหน่อย แฮร่”“ไม่เป็นไร แต่อย่าเผลอไปทำกับใครล่ะ”ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทั้งที่ในใจก็หวั่นไหวอย่างกับหนุ่มแรกรุ่น ที่โดนผู้หญิงหอมแก้มการเดินทางจากประเทศไทยมายังสนามบินนานาชาติปักกิ่งใช้เวลาเกือบ 5 ชั่วโมงทันทีที่ธันวาและรดาเดินทางมาถึง คนของพ่อเลี้ยงธงชัยที่ทำงานอยู่ที่กรุงปักกิ่ง ก็มารอต้อนรับและพาคนทั้งคู่ไปส่งยังโรงแรม