All Chapters of เมียจ้างที่คุณไม่มีวันรัก: Chapter 31 - Chapter 40

แม้แม่เลี้ยงมลธาจะไม่เห็นด้วยกับทางออกของลูกชาย แต่นางก็ไม่สามารถขัดหรือโต้แย้งใดๆ ได้เลย เพราะเธอกำลังโดนเธียรและพ่อเลี้ยงหมายหัวอยู่ เรื่องราวทั้งหมดมันจะไม่เกิดขึ้นเลย หากแม่เลี้ยงมลธาไม่เข้าไปวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของธันวา จนถึงขั้นต้องจ้างนักสืบให้ตามขุดคุ้ยประวัติของรดา แล้วมันหลุดรอดออกมาแบบนี้เธียรไม่ได้ปักใจเชื่อว่าข่าวและข้อมูลที่มันหลุดรอดออกมาเป็นฝีมือของใครคนใดคนหนึ่ง เพราะตอนนี้มันไม่มีหลักฐานที่จะระบุได้เลยว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว มีแต่พากันสงสัยกันเองทั้งนั้น แต่ถึงธันวาจะเลือกทางออกที่เขาเสนอให้ แต่เธียรก็จะไม่ปล่อยผ่านเกี่ยวกับคนที่ปล่อยข่าวลือนี้อย่างแน่นอน“มีมี่ หลานจะกลับบ้านพร้อมลุงเลยไหม”พ่อเลี้ยงธงชัยเอ่ยถามยังหลานสาว เพราะตอนนี้ทั้งเธียรและเมลดาต่างก็แยกย้ายกันไปทำงานแล้ว ส่วนเขาและแม่เลี้ยงมลธาก็ว่าจะกลับบ้านเลย“มี่รอกลับพร้อมธันดีกว่าค่ะ คุณลุง พอดีมี่ว่าจะให้ธันพาแวะซื้อขนมร้านประจำนะคะ”“อืม งั้นก็เจอกันที่บ้านเลยนะ เดียวลุงจะให้แม่บ้านทำเมนูโปรดของหนูไว้รอ รีบพากันกลับบ้านด้วยนะ อย่าชวนกันไปเถลไถลที่ไหนล่ะ”“คร๊า คุณลุง”“หึ งั้นกลับบ้านกันเถอะคุณ”“ค่ะ

“แบตหมดกันสักที เล่นจนหลับคาของเล่นเลย”ธันวาเอ่ยพึมพำเบาๆ พร้อมทั้งเอื้อมมือไปดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมอกของหลานชายทั้งคู่ ก่อนที่เขาจะล้มตัวลงนอนตรงกลางระหว่างแฝดทั้งสองความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน มันไม่สามารถทำให้ธันวานอนหลับได้เลย เพราะยิ่งเขาอยู่เงียบๆ เขากลับนึกถึงแต่คนที่อยู่คอนโด ยิ่งเจอหน้าเธอ เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บและผิดหวังรดาเป็นผู้หญิงคนแรก ที่เขาละเลยกฏต่างๆ ที่เคยตั้งไว้ เป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาให้ใจเธอไปเต็มร้อย และไม่เคยคาดคิดว่าเธอจะกล้าหักหลังเขา ทั้งที่คุยกันอย่างดิบดีตลอดเวลาเกือบจะ 5 เดือน ที่อยู่ด้วยกันมา เขายอมรับเลยว่ารดาดูแลเขาดีมาก เธอใส่ใจเขาทุกอย่าง แม้กระทั้งเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เธอก็ไม่เคยปล่อยผ่าน เขาอยากจะทำอะไร จะไปที่ไหน เธอก็ไม่เคยขัด มันจึงไม่แปลกหรอกที่เขาจะรู้สึกและผูกพันกับเด็กเลี้ยงอย่างรดาขนาดนี้เช้าวันใหม่....รดาตื่นขึ้นมาในช่วงเช้ามืด ทั้งที่พึ่งจะข่มตาหลับไปตอนตีสองเอง เพราะเหตุการณ์ที่ธันวาพาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาที่คอนโด มันทำให้เธอคิดว่าที่ผ่านมาเธอทำดีกับเขาไม่มากพอหรอ เธอบกพร่องในหน้าที่ขนาดนั้นเลยหรือ เขาถึงได้เหยียบย้ำ และซ้ำเติมกันขนา

ก๊อกๆ ก๊อกๆ“แม่เลี้ยงให้มาตามทุกคนไปทานข้าวค่ะ ตอนนี้อาหารพร้อมแล้ว”“อืม เดียวพวกฉันตามลงไป” เธียรตะโกนบอกกับแม่บ้าน ที่ขึ้นมาตามพวกเขาไปทานมื้อเย็น“เรื่องอื่นค่อยว่ากัน เอาเรื่องอรุณฉายก่อน เคลียร์ไปทีละประเด็น มันจะได้จบๆ”เธียรมองหน้าน้องชาย ก่อนที่จะเดินนำทุกคนลงไปยังห้องอาหาร ซึ่งมื้อนี้ถือเป็นมื้อที่ใหญ่เลย เพราะครอบครัวของอรุณฉาย รวมไปถึงอิงดาว พี่สาวต่างแม่ของเธอก็มาร่วมด้วย“ปาป๋า~”“แม่เมย์นั่งๆ”“พากันปรึกษาอะไรกันอยู่ล่ะ ถึงได้ลืมเวลาขนาดนี้ จนแม่บ้านต้องไปตาม”พ่อเลี้ยงธงชัยบอกกับลูกๆ ให้รีบนั่ง เพราะปล่อยให้แขกของบ้านนั่งรอนานแล้ว“คุยกันเรื่องข่าวลือที่มันหลุดรอดออกไปนะครับ”“ตอนนี้พวกเรารู้แล้วนะคะคุณลุง ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว” มีมี่เอ่ยบอกกับลุงแต่สายตาของเธอเอาแต่จับจ้องไปที่อรุณฉาย จนเจ้าตัวถึงกับต้องรีบหลบสายตาอย่างรวดเร็ว“จริงหรอ”“เอ่อ... น้าว่าเราทานข้าวกันก่อนไหม แล้วเราค่อยคุยเรื่องนี้ดีกว่านะ”“แต่แม่บอกผมว่าจะคุยเรื่องของผมกับอรุณฉายไม่ใช่หรอครับ ไม่คุยให้มันจบๆ ไปเลยนะ ผมจะได้ต่อเรื่องของผมด้วย”“เกรงใจคุณดุจดาวด้วย เขาไม่ใช่แค่คนในครอบครัวของอรุณฉาย แต่

“แม่หนู เป็นยังไงบ้าง อยู่สบายอยู่ใช่ไหม”“สบายมากเลยค่ะ”รดาหันมาพูดคุยกับคุณยายที่เช่าตึกแถวอยู่ข้างๆ เธอ ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“แล้วนี้คุณยายจะออกไปไหนตั้งแต่เช้าคะ”“ยายจะไปโรงพยาบาลนะ วันนี้หมอนัด”“ออ แบบนี้นี่เอง แล้วคุณตาไปด้วยไหมคะ หรือคุณยายไปคนเดียว”“ไปด้วยกันจ๊ะ เดี๋ยวลูกสาวกับลูกเขยก็จะมารับแล้ว”“เอ่อ คุณยายรอหนูแปบหนึ่งนะ พอดีหนูฝึกทำกุยช่ายนึ่ง หนูจะให้คุณตากับคุณยายช่วยลองชิมให้หน่อยได้ไหมคะ ว่ารสชาติมันเป็นยังไง หนูว่าจะทำขายนะคะ”“ได้สิๆ เอามาเลยลูก”“นี้ค่ะคุณยาย มีแบบนึ่งแล้วก็แบบทอด”“โอ๊ะ มีหลายใส้จัง สีสันน่ากินนะ”“ใช่ค่ะ หนูลองทำหลายใส้เลย สีม่วงนั่น มาจากมันม่วงค่ะ ส่วนสีขาวมาจากเผือกหอม สีเหลืองมาจากหน่อไม้ ส่วนสีส้มๆ มาจากแครอทค่ะ”“ดีเลยๆ เดียวยายกับตากลับมาจากโรงพยาบาลก่อนนะ แล้วจะมาชิมให้ ชิมตอนนี้ยังไม่ได้ เพราะต้องเจาะเลือด”“ได้เลยค่ะ”“งั้นยายกับตาไปก่อนนะ”“ค่ะคุณยาย”รดามองตามสองตายายที่พักอาศัยอยู่ห้องข้างๆ เธอด้วยรอยยิ้ม เพราะตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่ที่นี้ นอกจากบัวตองแล้ว ก็มีสองตายายนี้แหละ ที่คอยถามไถ่ความเป็นอยู่ของเธอเสมอตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

“อะไรกันคะ ไปทักพี่เขาแบบนั้นได้ยังไง”เมลดาที่กำลังจะล้วงเงินจ่ายค่ากุยช่าย ก็หันมาดุเจ้าสองแสบ ที่จู่ๆ ก็ไปเรียกแม่ค้าว่าพี่คนสวยเฉยเลย“พี่คนสวย ธามเคยเจอในโทรศัพท์อาธัน”น้องธามยังคงยืนยันกับแม่ ว่าพี่คนนี้ คือคนที่อยู่ในโทรศัพท์อารดาเองก็ตกใจไม่น้อย ที่จู่ๆ เด็กแฝดก็เอ่ยทักเธอขึ้น ไม่ใช่แค่เด็กน้อยที่จำเธอได้ เธอเองก็จำเด็กทั้งสองได้แม่น ว่าพวกเขาคือหลานชายของคุณธันวา แม้เวลาจะผ่านมาเป็นปีแล้วก็ตาม“เอ่อ... ฉันขอโทษแทนเด็กๆ ด้วยนะคะ แกน่าจะจำคนผิด ขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ”เมลดารีบเอ่ยขอโทษเจ้าของร้านกุยช่ายทันที ถึงแม้ว่า ในใจตอนนี้จะเริ่มคิดตามคำพูดของลูกชายทั้งสองแล้วก็ตาม“ไม่เป็นไรค่ะ”“ไป กลับบ้านกันครับ ซนกันจริงๆ เลย”ก่อนที่เมลดาจะพาเด็กๆ เดินออกมาจากร้าน เธอก็ยังแอบมองเจ้าของร้านกุยช่ายและเด็กตัวน้อยๆ ที่นอนฟุบอยู่บนบ่าของคนเป็นแม่ด้วยความสงสัย“ลุงรพีค่ะ เจ้าของร้านกุยช่ายเธอชื่ออะไรคะ”เมลดาเอ่ยถามลุงรพี ในขณะที่ท่านเดินมาส่งเด็กๆ ขึ้นรถ“รดาครับ เธอชื่อรดา”ทันทีที่ได้ยินชื่อ เมลดาถึงกับนิ่งไป มันจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่า แม้เธอจะไม่เคยเห็นหน้าเด็กเลี้ยงของอาธัน แต่ก็ใช่ว่