All Chapters of เมียจ้างที่คุณไม่มีวันรัก: Chapter 21 - Chapter 30

กิจกรรมบนเตียงกินเวลาตั้งแต่เที่ยง ลากยาวไปจนเกือบจะบ่ายสาม ธันวาจึงยอมปล่อยให้รดาได้นอนพักเอาแรง และในระหว่างนั้นคนของพ่อก็นำชุดและรองเท้าของรดาที่จะต้องใส่ไปงานเลี้ยงคืนนี้มาส่งให้“สถานที่คืนนี้ คุณหยางเลือกเป็นไนท์คลับที่อยู่ชั้นใต้ดินของโรงแรมนี้นะครับ”ทิวากร ผู้ช่วยของพ่อเขาเอ่ยแจ้งเกี่ยวกับสถานที่นัดแนะกันคือนี้“ดีเหมือนกัน ไม่ต้องนั่งรถ อีกอย่างรดาจะได้ไม่ต้องรีบตื่นมาแต่งตัว”“เห็นว่าทางนั้นจัดต้อนรับชุดใหญ่เลยทีเดียว เสียดายคุณธันวามีผู้ติดตาม”กร หรือทิวากร เอ่ยบอกผู้เป็นเจ้านายแต่แฝงไปด้วยคำเหน็บแนม“คุณก็ต้องไปกับผมด้วยนะ”กร หันขวับมามองหน้าเจ้านายทันที ถึงไม่ได้ทิปจากการขายข่าวให้แม่เลี้ยงก็ไม่เป็นไร แต่การที่ได้ไปไนท์คลับกับเจ้านายในคืนนี้ ก็ถือว่าคุ้มแล้ว เพราะเขาอยากเห็นชุดต้อนรับชุดใหญ่ เขาอยากจะรู้ว่ามันจะใหญ่ และเด็ดแค่ไหน“จริงเหรอครับ”“ไม่เชื่อผม”“มีแผนจะแบล็กเมล์ผมหรือเปล่า” กรเอ่ยถามเจ้านายด้วยสายตากึ่งระแวง“ไม่อยากไปก็แล้วแต่คุณนะ ผมไม่บังคับ”“โอ๊ะ!! ไปครับไป โอกาสดีๆ แบบนี้ผมจะพลาดได้ไง”“ไม่กลัวผมจะแบล็กเมล์แล้ว?”“กลัวเหมือนเดิมครับ”หึ “งั้นสองทุ่มเ

เมื่อทุกคนทานข้าวกันเสร็จ คนในครอบครัววงศ์วารกุลก็ได้มารวมตัวกันที่ห้องทำงานของพ่อเลี้ยงธงชัย เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของธันวา“จัดการกับเด็กๆ แล้วเหรอ”พ่อเลี้ยงธงชัยเอ่ยถามถึงน้องธามกับน้องธีร์ เมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้พึ่งจะเดินเข้ามาถึงเป็นคนสุดท้าย“ใช่ค่ะ ตอนนี้พี่เลี้ยงกำลังพาเข้านอน”“อืม มาครบกันหมดแล้ว คุณอยากจะพูดอะไรกับเด็กๆ ก็พูดไป คุณมลธา”“คือน้าอยากให้เธียรกับหนูเมย์ช่วยคุยกับตาธันให้น้าหน่อย เรื่องของหนูฉาย”“คุยเรื่องอะไรครับ”เธียรเอ่ยถามกลับด้วยใบหน้านิ่งเรียบ เพราะเขาคิดไว้แล้ว คงหนีไม่พ้นเรื่องนี้อย่างแน่นอน แล้วมันก็จริง“น้าอยากให้ตาธันหมั้นหมายและแต่งงานกับหนูฉาย แต่อย่างที่เรารู้ๆ กันอยู่ ว่าตาธันดื้อและเฉยชาใส่หนูฉายขนาดไหน”“คุณน้าก็รู้นี้ครับว่าธันมันไม่ได้ชอบอรุณฉาย แต่คุณน้าก็ยังจะมาให้ผมกับหนูเมย์ช่วยพูดกับมันอีกหรือครับ”“มันก็ใช่จ๊ะ แต่เธียรกับหนูเมย์คือคนที่ตาธันเชื่อฟังและไว้ใจ หากทั้งสองช่วยพูด น้าคิดว่าความสัมพันธ์ของตาธันกับหนูฉายก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ”เมื่อได้ยินสิ่งที่น้ามลธาบอก เธียรกับหนูเมย์ถึงกับหันมามองหน้ากัน ก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ“ทำไมคุ

หลังจากที่แม่เลี้ยงมลธาได้ประวัติส่วนตัวของรดา มาจากนักสืบแล้ว นางก็ไม่ได้เล่าหรือพูดคุยกับใครเลย นางอยากจะคุยและตกลงกับธันวาเอง เพราะถ้าหากบอกพ่อเลี้ยงธงชัยก็เกรงว่าผู้เป็นสามีจะเอาธันวาไปเปรียบเทียบกับเธียรอีก หรือจะคุยกับอรุณฉาย นางเองก็เริ่มจะไม่แน่ใจแล้ว ว่าพฤติกรรมที่อรุณฉายแสดงออกมาให้ทุกคนเห็น มันคือตัวตนที่แท้จริงของเด็กนั้นจริงหรือเปล่า ยิ่งมาได้ยินสิ่งที่เมลดารายงานไปวันนั้น นางก็ยิ่งหวั่นๆ ว่าสิ่งที่นางคิดว่าดี มันจะดีจริงๆ ไหมวันนี้เป็นครอบครัว ซึ่งทุกคนจะต้องมารวมตัวกันเพื่อร่วมรับประทานมื้อเย็น แม่เลี้ยงมลธาเลยจะถือโอกาสนี้พูดคุยกับธันวาให้รู้เรื่องไปเลย นางไม่อยากปล่อยให้เรื่องมันบานปลาย จนไม่สามารถที่จะแก้ไขอะไรได้อีก“ตาธัน แม่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ แม่จะไปรอที่สวนกล้วยไม้นะ” แม่เลี้ยงมลธาเอ่ยบอกกับลูกชาย ในขณะที่ธันวากำลังนั่งเล่นอยู่กับหลานๆ เพื่อรอทานมื้อเย็นตอนแรกธันวาก็ว่าจะไม่สนใจ เพราะตั้งแต่วันที่เขาทะเลาะกับผู้เป็นแม่ที่ห้องทำงาน จนป่านนี้ เขาก็ยังไม่ได้พูดคุยกับท่านเลย แต่เมื่อซักครู่ เขาเห็นแววตาและท่าทีที่จริงจังของผู้เป็นแม่ ทำให้ธันวาตัดสินใจเดินตามผู้เ

“ฉันไม่น่าเลี้ยงคนทรยศอย่างเธอเอาไว้เลย รดา”“งั้นคุณก็ปล่อย ฉันจะไปจากที่นี้เอง ปล่อย!!”“อย่ามาปากดีใส่ฉัน จะพูดจะทำอะไร ก็สำเหนียกถึงเงินที่ฉันจ่ายให้ในแต่ละเดือนด้วยนะ”“ฉันก็ไม่ได้มันมาฟรีๆ ไม่ใช่เหรอ ฉันใช้แรง ใช้กายของฉันแลกมันมา ทำไมฉันต้องสำเหนียกด้วย”เมื่อความโกรธ ความน้อยใจเข้าครอบงำ หางเสียงที่เคยมี ก็ถูกกลืนหายไป เหลือเพียงคำพูดที่ประชดประชันกันไปมา อย่างไม่มีใครยอมใคร“ใช้ร่างกายของเธอแลกมันมาใช่ไหม ได้! งั้นฉันก็จะเอาให้มันคุ้ม กับเงินที่ฉันจ่ายไป ถ่างขารับให้ดีล่ะ เพราะต่อจากนี้ไป ฉันจะเอาคืนทุกบาททุกสตางค์เลย”อึก! “เจ็บ” รดาสะดุ้งด้วยความเจ็บปวด ทันทีที่ฟันแหลมคมของเขา ขบงับลงมาบนยอดอกอวบของเธอถึงแม้เธอจะเจ็บจนน้ำตาไหลพราก แต่ก็ไม่มีเสียงร้องห้าม หรือขัดขืนใดๆ ออกมาจากปากของรดา ในเมื่อเขาอยากเอาคืนให้คุ้มกับเงินที่เขาจ่ายให้ เธอก็จะอดทนทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด ต่อให้หลังจากนี้สภาพร่างกายและจิตใจของเธอจะยับเยินแค่ไหน เธอก็จะอดทนธันวาผงะออกจากอกอวบทั้งสองข้าง ของคนที่นอนหอบหายใจระรัวอยู่ด้านล่าง เธอเบือนหน้าหนี ไม่ยอมสบตากับเขาเลยแม้แต่น้อยชายหนุ่มมองดูรอยกัดและร

ตลอดทั้งคืนรดาแทบจะไม่ได้นอนพักเลย เพราะหลังจากที่กลับเข้ามาในห้อง เธอก็รีบเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่เป็นของเธอทั้งหมดลงกระเป๋าเดินทาง เพื่อเตรียมตัวย้ายออกตามคำสั่งของเขา ซึ่งเธอมีเวลาอีกเพียง 3 วันเท่านั้น เธอจะต้องหาที่อยู่ใหม่ให้ได้เร็วที่สุด หรือถ้าหากยังหาไม่ได้ เธอก็คงจะอาศัยพักตามโรงแรมไปก่อน จนกว่าจะหาที่พักเป็นหลักเป็นแหล่งได้“เริ่มต้นจากตรงไหนดีล่ะเรา”รดามองกระเป๋าเดินทางที่บรรจุไปด้วยเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของเธออย่างคิดไม่ตก เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เธอไม่คิดว่าจะโดนเขาปลดระวางเร็วขนาดนี้ แถมยังจบแบบไม่สวยอีกต่างหาก แต่ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยเธอก็ยังพอมีเงินเก็บติดตัวอยู่บ้าง ไม่เหมือนกับครั้งแรกที่เดินทางมาเชียงใหม่เมื่อนึกถึงครั้งแรกที่มาเชียงใหม่ มันทำให้รดานึกถึงใครบางคนขึ้นมา คนๆ นั้นก็คือ บัวตอง เพื่อนคนเดียวที่เธอมีอยู่ที่นี้ รดาจะลองให้บัวตองช่วยหาที่พักให้อีกทาง เผื่อจะได้ที่พักดีๆรดาจึงไม่รอช้าที่จะต่อสายหาบัวตอง และก็ถือว่าเธอค่อนข้างโชคดี ที่วันนี้บัวตองหยุด ไม่ได้ไปทำงาน รดาจึงเล่าธุระที่เธออยากให้บัวตองช่วย และทางนั้นก็รับปากว่าจะช่วยหา