All Chapters of WANTED : Perfect Mommy: Chapter 11 - Chapter 20

"The hardest decisions are never about money. They're about the people your heart has already chosen."******BELLA'S POV*Buong biyahe pauwi, wala halos nagsalita sa loob ng sasakyan. Si Jerome tahimik lang nagmamaneho sa harap, si Luca naman nakatingin lang sa labas ng bintana sa tabi ko.Ako, nakatingin lang sa brown paper bag na nasa kandungan ko. Ilang beses ko binuksan para lang tingnan yung tatlong cookies na binigay ni Amerie kanina.Hindi ko naman kakainin ngayon. Parang nanghihinayang akong galawin. Para bang pag nabawasan yung cookies, mababawasan din saya ng batang gumawa nito para sa akin."Malapit na tayo, Ma'am Bella," sabi ni Jerome mula sa driver's seat.Naputol pag-iisip ko at napasilip ako sa bintana.Pamilyar na lugar na. Mga maliliit na bahay na magkakadikit, may mga batang naglalaro sa kalsada kahit hapon na, may tindahang bukas pa at may nag-iinuman sa kanto. Malayo sa mundo ni Luca na puro salamin at aircon. Pero ito yung mundong kinalakihan ko."Dito na lang p

"Sometimes, the hardest role to play... becomes the only place that finally feels real."****BELLA'S POV : Hindi ko namalayang napangiti rin ako.Nakatayo lang si Amerie sa may pintuan ng playroom, yakap-yakap yung pink niyang bunny na medyo gusgusin na pero halatang favorite niya, habang nakatingin sa akin na para bang hinihintay niya lang talaga ang araw na to na bumalik ako."Mommy came back."Tatlong salita lang. Tatlong salita pero parang may humila sa dibdib ko pababa. Sapat para tunawin lahat ng pag-aalinlangan na binuo ko kagabi.Bago pa ako makakilos o makapag-isip ng matinong isasagot, tumakbo na siya papunta sa akin na parang walang kontrata, walang house rules, walang fake mommy setup na nangyayari."Mommy!""Ay, sweetheart — dahan-dahan," natataranta kong sabi habang yumuko agad para saluhin siya, at naramdaman ko yung maliit niyang mga braso na mahigpit na yumakap sa baywang ko."Akala ko hindi ka na babalik..." bulong niya habang nakabaon yung mukha niya sa blouse ko.

"Sometimes the heart doesn't fall in love through grand gestures... sometimes it starts with someone reminding you to eat."******BELLA'S POV*Hindi ko alam kung bakit, pero ang sarap asarin ng lalaking to.Siguro dahil bawat beses na inaasar ko siya, iisa lang reaksyon niya. Poker face. Walang kibo. Isang tingin na akala mo mangangagat. Tapos yung labi niya, halos hindi mo mapapansin, pero kumukurba nang konti.Mahina. Mabilis. Pero nahuhuli ko.At ewan ko ba, nakakatuwa siya pag nahuhuli ko. Parang bata na ayaw umaming nahuli sa kalokohan.Nakaupo pa rin si Sir Luca sa kabilang dulo ng mesa, hawak pa rin yung black coffee niya habang ako naman inuubos yung scrambled egg ko na nilagyan ni Manang ng cheese. Si Amerie nasa gitna namin, masayang umiinom ng orange juice niya.Wala kaming imikan saglit... hanggang sa napansin kong dalawang kagat pa lang yung nagawa niya sa toast. Dalawa lang. Tapos ibinaba na naman niya yung tinidor at inabot ulit yung tablet na nasa tabi ng plato niya.

"Some missions aren't about saving the world... sometimes they're just about making one person smile." *****BELLA'S POV :Hindi ko alam kung bakit, pero simula nung tumira ako dito sa mansion, parang may bago na akong full-time job.Hindi pagiging fake mommy. Kundi... mang-asar ng isang nonchalant na CEO na akala mo walang marunong magpatawa sa mundo.At sa totoo lang, ang hirap niyang basahin. Parang exam na multiple choice pero puro blanko yung choices. Minsan feeling ko naiinis na siya sa akin. Pagkatapos makikita kong kusang aangat yung sulok ng labi niya nang konti. Tapos mawawala ulit na parang hallucination lang na guni-guni ko.Habang iniisip ko yun, nakaupo kaming dalawa ni Amerie sa carpet ng playroom. Napapalibutan kami ng Lego na kalat-kalat, stuffed toys na nakahilera, at coloring books na may kulay na lampas sa linya.Nakadapa si Amerie habang nagkukulay ng princess. Ako naman kunwari nagkukulayan din pero ang totoo... nagdo-drawing ako ng stickman na kamukhang-kamukha

"The strongest people are often the ones who quietly forget to take care of themselves."****BELLA'S POV :Hindi ko alam kung bakit, pero simula nung tumira ako dito sa mansion, parang automatic na napupunta yung mata ko kay Sir Luca.Hindi dahil gwapo siya. Well, bonus na lang siguro yun at hindi ko na itatanggi kasi sayang naman kung hindi ko aaminin.Kundi dahil habang tumatagal, mas napapansin kong may kakaiba sa routine niya na paulit-ulit lang.Pare-pareho. Parang naka-program sa system na hindi na pwedeng baguhin.Alas-sais pa lang ng umaga, gising na siya. Black coffee. Laptop. Tablet. Cellphone. Meeting. Email. Call. Meeting ulit. Email ulit. Parang hindi nauubusan ng gagawin.At kapag may staff na lalapit para sabihing handa na yung almusal..."Later," sagot niya.Tanghali na, lalapitan ulit siya ni Manang."Later," ulit sagot niya.Hapon na, same pa rin."Later."Napabuntong-hininga ako habang nakasandal sa may pinto ng kitchen at pinapanood si Manang na muling ibinabalik