Todos os capítulos de WANTED : Perfect Mommy: Capítulo 21 - Capítulo 30

"Sometimes the smallest promises become the moments a child treasures the longest."****BELLA'S POV :Hindi ko akalaing isang gabi lang pala yung lilipas, parang may nabago na agad sa loob ng bahay.Hindi naman malaking pagbabago na dramatic na may pa-music. Pero ramdam mo. Parang may hangin na mas magaan.Mas madalas nang marinig yung tawa ni Amerie sa hallway na dati bihira lang. Mas madalas nang lumabas ng opisina si Luca pag lunch time at hindi na puro "Later" sagot niya. At ang pinakanakakagulat sa lahat...Hindi na niya ako tinitignan na parang isa akong malaking istorbo na ligaw sa mansion niya.Hindi pa rin siya naging sweet, poker face pa rin at maikli pa rin magsalita. Pero kahit paano, parang may pader sa pagitan namin na kusang bumababa nang hindi namin namamalayan."Mommy!"Napalingon ako sa hagdan nang marinig kong pababa si Amerie na parang may hinahabol na tren at late na sa klase.Suot niya school uniform niya na plantsado, maayos yung necktie niyang pink, nakasabit

"The best lies are the ones that slowly start feeling real... even to the people pretending" **** BELLA'S POV : Akala ko hanggang mansion lang ang practice ni Amerie. Nagkamali ako. Bandang alas-nuwebe ng umaga, nag-aayos ako ng mga bulaklak sa living room nang marinig ko yung masayang sigaw niya galing second floor. "Mommy!" Napalingon ako. Mabilis siyang bumaba ng hagdan, halos mag-slide pa sa huling baitang sa sobrang excited. May hawak siyang pink notebook at isang folded brochure. Huminto siya sa harap ko, hinihingal pero ang laki ng ngiti. "Schedule!" sabi niya. Napangiti ako. "Anong schedule, love?" Binuksan niya yung brochure at tinuro yung malaking larawan ng zoo. "Practice Family Day po." Natawa ako. "Love, next week pa yun ah?" Tumango siya na seryoso pa rin. "Kaya nga po kailangan practice." Bago pa ako makasagot, may isa pang boses na sumingit sa likod. "She's right." Napalingon ako. Nakatayo sa may hagdan si Luca. Naka-polo shirt lang siya ngayon, dark j

"The people who break a child's heart rarely know they're doing it... that's why the deepest wounds often begin with simple words."****BELLA'S POV :Hindi ko alam bakit mas kinakabahan pa ako kaysa kay Amerie.Siya, alas-siyete pa lang ng umaga, ayos na. Suot niya yung puting dress na may maliit na sunflower sa laylayan, puting sneakers, at paborito niyang yellow ribbon. Paikot-ikot siya sa sala habang hawak yung maliit niyang checklist."Water bottle," basa niya. Check."Snacks," check."Drawing," check."Mommy."Napalingon ako. "Present!" sagot ko habang natatawa.Ngumiti siya. "Daddy."Lumabas si Luca mula sa hallway. Naka-white polo lang siya, dark jeans, at relo. Wala yung pormal niyang coat. Mas mukha siyang ordinaryong ama kaysa CEO ng isa sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa."Present," sabi niya. Isang salita lang pero sapat na para pumalakpak si Amerie."Complete! Perfect family!" Tumalon siya sa gitna naming dalawa at hinawakan kaming pareho.Napangiti ako. Hindi ko alam

"A mother's love isn't measured by blood... it's measured by the battles she's willing to fight for a child who calls her home."____BELLA'S POV :Hindi ko naalala kung anong oras ako nakatulog kagabi. Ang naaalala ko lang, nakatulog si Amerie sa kama ko habang yakap-yakap yung stuffed bunny niya. Hindi lang bunny ang yakap niya. Pati braso ko, niyakap niya nang mahigpit na parang natatakot siyang pag binitiwan niya ako, mawawala ako.Ilang beses siyang nagising sa kalagitnaan ng gabi. Hindi siya umiiyak. Pero sa tuwing didilat siya, ang una niyang ginagawa ay titingnan kung katabi pa rin niya ako. Hahawakan niya yung kamay ko, sisiguraduhin na nandun pa ako, tapos saka lang siya ulit pipikit. Parang bata na kahit tulog, nagbabantay.Hanggang sa madaling-araw, dun lang siya nakatulog nang mahimbing. Ako, hindi na. Nakatitig lang ako sa kisame at iniisip yung sinabi nung bata kahapon. Isang linya lang pero parang tinusok yung puso ng anak ko.Kinabukasan, mas maaga akong nagising kays

"Home isn't built by walls or blood... sometimes, it's built one ordinary night at a time." ****" *BELLA'S POV* Tatlong araw na lumipas mula nung Parents' Day. Unti-unti nang bumabalik sa dati lahat. Unti-unti, pero hindi lubos. Mas madalas nang ngumiti si Amerie ngayon, pero napapansin kong iba na paraan niya ng pagyakap sa akin. Dati, yakap lang tapos takbo na. Ngayon, mas matagal. Mas mahigpit. Kapag aalis ako para maglaba o magluto sa kusina, lagi niyang tatanungin kung babalik ba ako agad. Noong una, akala ko pagiging malambing lang. Hanggang sa na-realize kong natatakot pala siyang mawala ulit yung taong tinatawag niyang mommy. At aminin ko, masakit yun para sa akin. Bandang alas-siyete ng gabi, sabay-sabay kaming naghapunan sa dining. Masaya kwentuhan. Si Jerome, gaya ng dati, walang tigil sa pang-aasar at pangungulit. "Little Boss," sabi niya habang sumusubo ng fried chicken, "pwede bang ako naman maging favorite mo kahit isang araw lang?" Umiling si Amerie na seryoso