All Chapters of WANTED : Perfect Mommy: Chapter 31 - Chapter 40

"The most dangerous habits aren't planned... they're the ones your heart quietly accepts before your mind even notices." ****** BELLA'S POV : Nagising ako dahil sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko. Mainit pero hindi masakit sa mata. Ilang segundo akong nakapikit habang pilit inaalala kung nasaan ako. Hindi ito kwarto ko. Hindi rin ito yung maliit na guest room na tinutuluyan ko dati. Iba amoy. Mabango pero amoy panlalaki. Malinis. Unti-unti kong iminulat mata ko. Puting kisame. Malaking bookshelf na puno ng libro. Gray na kurtina na bahagyang nakabukas. At malambot na kama na sobrang laki. At... Nanlaki mga mata ko. Nasa kwarto ako ni Luca. Bigla kong naalala lahat. Yung family sleepover kagabi. Yung pagkulit ni Amerie. Yung pag-gulong-gulong niya sa gitna namin hanggang sa halos magdikit na kami ni Luca. Napabangon sana ako agad pero agad akong natigilan. May mabigat na nakapatong sa kumot ko. Paglingon ko, mahimbing pa ring natutulog si Amerie. Nakadapa na siya ngayo

"The most dangerous patterns are the ones that look ordinary... until they happen one time too many."*****BELLA'S POV :Lumipas ang ilang araw na parang naging normal na ulit lahat. Walang away, walang iyak, walang Family Day na masakit.Gigising ako nang maaga, mga alas-singko. Maghahanda ng almusal kasama si Amerie habang nag-aagawan kami sa harina. Pagkatapos, ihahatid namin siya sa school bago dumiretso ako sa De Silva Group kasama si Sir Luca. Sa hapon, susunduin namin siya ulit at sabay kaming uuwi na parang totoong pamilya.Hindi ko namalayang nasasanay na ako. Nasasanay sa mansion na dati tahimik lang. Nasasanay kay Amerie na halos anak ko na talaga turing ko. At ang mas nakakatakot... nasasanay na rin ako kay Luca. Sa amoy ng kape niya tuwing umaga, sa tahimik niyang pag-upo sa hapag, sa dalawang salita niyang "good job" na parang sobrang laki na kay Amerie."Mommy!" Naputol iniisip ko nang biglang yumakap sa bewang ko si Amerie habang naglalakad kami palabas ng school gate

"The happiest families aren't the perfect ones... they're the ones who laugh together over the smallest, silliest moments."____AMERIE'S POV :Pagmulat ko pa lang ng mata, naalala ko agad. Seven days! Pitong tulog na lang... Birthday ko na! Birthday ko na talaga!Agad akong bumangon kahit gusot pa buhok ko at kinuha yung pink notebook ko na may unicorn sa cover na nasa bedside table. Binuksan ko yung pahina na may malaking title na sinulat ko kagabi bago matulog.AMERIE'S BIRTHDAY PLAN : Nilagyan ko pa ng maraming puso, stars, at drawing ng cake na may pitong kandila.Sinulat ko checklist ko:✔ Cake - chocolate!✔ Balloons - pink and white!✔ Ice cream - strawberry!✔ Friends - lahat ng classmates ko!✔ Daddy - dapat nandun!✔ Mommy - dapat nandun din!Napaisip ako habang tinitigan ko listahan. May kulang eh. Parang hindi pa perfect.Kinuha ko pink crayon ko na paborito at nagsulat pa ng isa sa pinakadulo, malalaking letra.✔ Baby BrotherNapangiti ako nang malaki at niyakap noteboo

"The strongest traps are built in silence... while everyone else believes life is finally becoming peaceful."****LUCA'S POV :Nakatayo ako sa balkonahe ng study, kape sa isang kamay, kabilang kamay nasa bulsa. Mula rito tanaw ko buong hardin ng mansion — yung malinis na damuhan, yung mga bagong tanim na halaman na si Bella mismo nag-ayos, at yung dalawang tao na hindi ko inakalang hahanapin ng mata ko tuwing umaga.Sa ibaba, tumatakbo si Amerie habang suot yung unicorn headband na binili ni Bella kahapon. Pink, makintab, may sungay pa.Kasunod niya si Bella na halos hindi na makahinga kakatawa habang pilit inaabutan batang ayaw magpahuli."Love! Dahan-dahan lang, madulas!" sigaw niya.Napahinto siya nang biglang lumiko si Amerie pa-kaliwa. Naapakan niya yung basa na parte ng damo na kakadilig lang."Naku!"Nakita ko kung paano nawala balanse niya. Hindi ko na namalayan bumaba ako mula sa balkonahe. Dalawang hakbang lang sa hagdan, takbo sa garden.Bago pa siya tuluyang bumagsak sa d

"The perfect trap doesn't close when the prey walks in... it closes the moment the prey believes no one is watching."_____THIRD PERSON'S POV :Marahang sumara pinto ng study.Click. Halos hindi marinig tunog.Yung taong nakapasok, nanatili muna sa may pintuan. Hindi gumalaw. Nakikinig siya. Tumingin sa kaliwa, sa kanan, siniguradong walang yabag sa hallway.Ilang segundo siyang nakatayo doon bago siya huminga nang maluwag.Tapos dumiretso siya sa malaking bookshelf. Hindi siya nag-alinlangan. Kabisado niya kung saan pupunta. Huminto siya sa mismong librong bahagyang nakausli lang sa iba.Isang tulak.Click. Bumukas secret compartment.Sumilay ngiti sa labi niya nang makitang nandun pa rin blue folder."Akala ko... hindi na nila ibabalik," bulong niya na halos hindi marinig.Mabilis niya hinugot folder at binuklat laman. Isa, dalawa, tatlo — sunod-sunod baliktad ng pahina habang lalo kumukunot noo niya."Hindi pwede," bulong niya ulit.Mas bumilis kilos niya, hinahanap niya isang par